DaPiet

Samenvatting Van De Troonrede 2010

2010-09-25T14:24:00.001+02:00

De Scholvinckstraat Met Een Umlaut

2010-04-07T19:48:00.019+02:00

Dit is mijn straatje (mijn huis rechts): de Burgemeester Scholvinckstraat te Warmond. Met een Umlaut. Maar die kan ik nooit vinden. En meer mensen niet. Dit tot groot verdriet van de nabestaanden van Burgemeester Scholvinck tot Umlaut.

Tegenover mijn adres een oude school, thans galerie. Naast de galerie een pleintje met een terras en een dorpspomp. Daar staat ook het Oude Raadhuis, thans ook galerie. Het nieuwe raadhuis staat in Sassenheim. Tegenwoordig maakt Warmond met Sassenheim deel uit van de gemeente Teylingen. (Leve de achteruitgang.) Maar een historisch straatje, niet? Hier wilde ik altijd al wonen. Alleen wist ik het nog niet. Maar nu wel.

In dit straatje is op Hemelvaartsdag een boekenmarkt. Ik wilde een kraampje aanvragen maar dat was al niet meer mogelijk. Nou ja, dan zet ik mijn dozen met boeken in huis, mogen de kopers gewoon binnenkomen. Want ja, ik doe boeken weg. Voor 10 eurocent. Voor het eerst in mijn leven. Met pijn in het hart.

De dozen staan al klaar in mijn oude huis. 's Nachts hoor ik ze verontwaardigd mompelen. ("Het lef!" "Waarom mag die jodenjongen Babel wel blijven?") Een Alain Touraine. Een John Guenther. Wie is van hout? Het Amerika van Kennedy. Drie boeken van/over/door Ford Maddox Ford. En iets van Huizinga. (Maar ja, daar heb ik nu de Volledige Werken toch van.)

Allemaal met die eerlijke, heerlijke muffe geur van oude misbaar geworden boeken die net iets te lang in een kartonnen doos achter de schotten van een rommelzolder hebben gestaan. 13 mei. gewoon je neus volgen. "Tien boeken voor je euro, mensen, ja kom maar 'es kijken, mensen."

Het Huis Te Warmond Nu Officieel van Mijn!

2010-04-07T18:57:00.018+02:00

DaPiet in een genadig lentezonnetje voor zijn eerste eigen huis. Hoe dat voelt? Rechts! Hier komen die Sinterklazen van de PvdA niet aan! Ik ga gelijk lid worden van de Vereniging Eigen Huis en van de plaatselijke VVD. Dan ga ik naar Leiden om me een blauwe blazer en een grijze pantalon te laten aanmeten. Onderweg pik ik een paar kisten met Hampton Court Macanudo Maduro op en ga nog even bij de aannemer langs om met hem de plannen voor een humidorkamer te bespreken. Ook koop ik een driekleur en vlaggenstok voor mijn mast.

Maar het voelt vooral: lekker! Warmond is een stuk minder hectisch dan het door snelwegen omgeven Lunetten. Voor iemand als ik voelt Warmond aan als een permanente vakantie op Terschelling. Hoewel je het lot niet moet tarten heb je het idee dat je je fiets hier niet op slot hoeft te zetten als je even bij de AH naar binnen gaat. Jij groet mensen; mensen groeten jou. (En je wordt op het weblog van de Kagerplassen als nieuwe bewoner welkom geheten). Als je in Lunetten goeiedag zegt, is het meestal: "Don't fuck with me, bitch!" Of blikken van gelijke strekking. Later meer over Warmond. Dat je er zo lekker kan eten. En dat het zo'n mooi kerkhof heeft. Maar nu ga ik eerst eens even naar het plaatselijke Alzheimer-café.

Het Kan: Langlaufen In Lunetten!

2009-12-21T15:40:00.012+01:00

Toen ik gisteren de sneeuw met bakken uit de hemel zag komen wist ik wel dat zo'n kans zich niet snel meer zou voordoen: langlaufen in je eigen wijk. Gelijk Seefeld en Lillehammer gebeld dat we dit jaar niet komen. Grossmutter gestorben. Dat scheelt pas geld! Ook beter voor het milieu.

Snel de langlaufspulletjes van zolder gehaald en weg. Auto's zag je niet meer. Treinen ook niet. Alleen mensen met sleetjes. Die foto's wilden nemen van iemand op ski's. Het was prachtig in Amelisweerd. Sprookjesachtig.

Toch klopte er iets niet. Het was apart, het was mooi op het sensationele af: maar eigenlijk had ik willen schaatsen dit weekeinde. Wat Holland is ontdek je niet op ski' s. Wat Holland is ligt op haar plassen en haar sloten. Dat ontdek je pas door een stel bevroren kloten...

En Wat Waren de Boeken van 2009?

2009-12-17T14:51:00.034+01:00

Voor de goede orde: het gaat om boeken die ik dit jaar heb gelezen, niet om boeken die dit jaar uitkwamen. Volgens mij heb ik door het beleggen eigenlijk maar weinig gelezen dit jaar. Althans in vergelijking met vorige jaren. Ook las ik meer e-books (op mijn iPhone en op mijn Kindle), een wat minder fysiek gebeuren, soms lijkt het net alsof je dan niks gelezen hebt. Maar er is ook een zekere ontlezing aan de gang merk ik. Oppervlakkiger lezen, browsen, het schuim opsnuiven, niet meer het diepzeeduiken, het langzame bewonderen van de parels van de literaire oceaan. Maar hier zijn ze dan. Met losse hand en vinger samengesteld. De directie stelt zich niet aansprakelijk voor latere aanvullingen. Klik op de titels voor een verwijzing naar Amazon (met recensies door lezers). Jezus, maar 1 roman...

10. Faster, Better, Stronger - Eric Heiden. Lekker trainingsboek. Niet overdreven, daardoor motiverend. Precies wat je nodig hebt als je 50 bent geworden. Wat Heiden (Madison, 14 Juni 1958) zelf trouwens ook al is.

9. What I Talk About When I Talk About Running - Haruki Murukami. Ik hou van boeken die je zin geven om te gaan hardlopen. Murukami over zijn motivatie. Over wat voor muziek hij draait tijdens het hardlopen. Over zijn regel: nooit twee dagen achter elkaar niet lopen. Dat mensen het zo merkwaardig vinden: een schrijver drinkt toch?

8. Generation Me - Jean M. Twenge. Idols-kandidaten die niet weten dat ze voor paal staan. Studenten die niet tegen kritiek kunnen en in discussie gaan over feiten: "Dat is jouw opinie." (Ik bepaal toch zeker zelf wel wat een feit is!) Jongeren die op hun 30e nog bij hun moeder wonen. Zeilmeisjes van 14 die 3500 euro opnemen en naar Sint-Maarten verdwijnen zonder dat hun ouders dat weten. Mensen die denken dat je alles kunt bereiken "als je maar in jezelf gelooft." De belangrijkste figuur, dat ben jij. Ik bedoel: ik.

7. Take Charge Of Bipolar Disorder - Julie Fast. Zelfhulpboek van iemand die de ziekte zelf ook heeft. Heel helder wordt uiteengezet wat er gedaan moet worden: veranderingen in de levensstijl; gedragsveranderingen; vragen om hulp; en medicamenten en supplementen. 2009: The year I took charge of my bipolar disorder.

6. The Same Man - George Orwell And Evelyn Waugh In Love And War - David Lebedoff. Zo op het oog bestonden geen grotere tegendelen. De door de motten aangevreten Orwell in een slecht verwarmde bovenkamer van een tochtig huis. De welgedane Babyface Waugh op een zoveelste high society champagnefeest. Maar ze voerden beiden hardnekkig oppositie tegen de moderne tijdgeest, tegen het materialisme, vanuit een diep gevoeld ethisch besef.

5. The Vertigo Years - Phillip Blom. Beste historische boek dat ik dit jaar las. Over de machtig interessante jaren 1900-1914. Vaak worden de jaren voor de Eerste Wereldoorlog gezien als een gouden tijdperk, een tijdperk van stabiliteit en burgerlijke zekerheden. Blom laat zien dat het een tijd die was die erg op de onze lijkt: vol van te snelle veranderingen. Veranderingen die veel mensen niet aan konden. Prijs: twee wereldoorlogen.

4. Outliers - Malcolm Gladwell. Succes is meer een kwestie van generationele en sociale omstandigheden dan van aangeboren individuele vaardigheden. En van oefening: 10.000 vlieguren heeft iedereen die echt iets wil bereiken nodig. Het wordt er dus niet makkelijker op. Je moet een half genie zijn. Dan keihard werken. En dan ook nog het geluk hebben in de goede generatie en tijd geboren te zijn. Laat maar!

3. Een Frans Leven - Jean-Paul Dubois. Hee, een Frans boek. In het Nederlands gelezen, dat wel. Maar omdat ik het zo goed vond ook de Franse uitgave besteld, ga ik lezen -als ik groot ben. Beschrijving van een leven aan de hand van een opeenvolging van presidenten. Eerlijk, maar niet direct autobiografisch. Goede stijl. Zo kan het ook, Clune!

2. How To Be Free - Tom Hodgkinson.

1. How To Idle - Tom Hodgkinson. Tom Hodgkinson geeft een filosofische en vooral ook hilarische basis aan mijn toch al niet slecht ontwikkelde luiheid. Over het complot om alle verlangzaming uit het leven te slopen: uitslapen, de lunch, de siësta. Alles wat niet efficiënt is en tot bespiegeling kan leiden moet verdwijnen. Well fuck you, Tom is daar tegen. En ik ook. En dat zijn er al weer twee. Dat er maar velen mogen volgen...

Buy A House, Settle Down, Write A Book...

2009-11-28T11:16:00.010+01:00

Ik wist wel dat er belangrijke dingen zouden gebeuren dit jaar. Omdat ik (in juli) 50 jaar was geworden. We hebben die cijfertjes toch nodig om te beseffen waar we ons bevinden in het leven. Dat de schatkist met muntgeld van dagen, weken, maanden en jaren uiteindelijk leeg zal raken. En heb ik dan zin om op mijn 60e nog in de Utrechtse buitenwijk Lunetten te zitten? Waar je de buren alleen kent van horen springen. Dat was al geen vraag meer.

Maar het verschil tussen het antwoord weten op een vraag en iets gaan doen met dat antwoord zit bij mij altijd een ijzingwekkende leegte die mij soms maandenlang kan aangapen. Zeker in de zomer. Ook al omdat ik weet dat ik bij dat afschuwlijke volwassenen Scrabble van woorden als hypotheekrenteaftrek, overlijdensrisicoverzekering en reiskostenoverhevelingstoeslag of kwaad word of in slaap val. Maar sta je ervoor, dan moet je d'r door. Je kunt nu eenmaal geen huis kopen als je niet weet of je de financiering rond kunt krijgen. Dus toog ik met mijn jaarcijfers een paar weken geleden naar den zogenaamden Hiepoteeksjop.

En het viel best mee. Als je de sessies beperkt houdt. En af en toe ja knikt ten teken dat je iets hebt begrepen wat je niet begrijpt. (Dat kan ik, ik ben een acteur). Aardige hiepoteker. "Het laagste tarief kan ik voor je krijgen bij Fortis. O, die bestaat niet meer. Nee, hier, DSB. Bestaat ook niet meer. Laten we de zoekopdracht vernauwen tot nog bestaande banken." De drie kwartier intake waren zo voorbij. Gelukkig heb ik een vriendin die kan rekenen. En een broer die jurist is. Anders had ik misschien allang mijn handtekening onder een wurgpotheek gezet. Het belangrijkste was dat ik wist hoeveel ik te besteden had. Dan kan ik opeens wel rekenen!

Het bleek genoeg te zijn om te bieden op bovenstaand huis in de Schoelvinckstraat te Warmond. Dat werd al een tijdje te koop aangeboden. Voor de kredietcrisis was het € 400.000; ik kocht het uiteindelijk na harde onderhandelingen voor € 300.000. Hoop dat dat niet teveel is. Het is in ieder geval een supercharmant huisje, vind ik.

Volgende week, lieve lezers, alles over hypotheekvormen. Spaarhypotheek, lineaire hypotheek, annuiteitenhypotheek, hybride hypotheek (half mens, half hypotheek), suïcide hypotheek, seniorenhypotheek, kangoeroe hypotheek. Ow, shut up!

Haarstukje In Financieel Dagblad

2009-10-20T13:28:00.012+02:00

Met betrekking tot Victor Froelke's kapperscolumn van deze week in het boekgedeelte van FD.persoonlijk moet mij het volgende van het hart. In mijn dissertatie "Coiffure Litteraire - Hairstyles of Women Nobel Prize Literature Winners" (Cambridge Press, 2008) toon ik juist aan dat de bob-kapsels van bijvoorbeeld Sigrid Undsett (1928) en Pearl S. Buck (1938) volstrekt tijdsafhankelijk waren, namelijk in de stijl van de zogenaamde flapper van de roaring twenties (zie hiervoor ook de boeken van Scott Fitzgerald). Het kapsel van Herta Müller (2009) moet beschouwd worden als een citaat van, en in die zin als een eerbewijs aan bovengenoemde flappers: eigenzinnige, creatieve vrouwen van een eerder decennium. Om op grond van een enkele duidelijke gestileerde foto - een vorm van ironisch (zie de opgedraaide punten!), postmodern commentaar dat de columnist geheel lijkt te ontgaan - zulke vergaande conclusies trekken, brengt de nog jonge capillaire wetenschap ernstige schade toe. (Overigens zal ik op het seksisme dat uit de column spreekt nader ingaan in mijn nog te verschijnen boek: 'Hij en Haar').

Prof. Dr. P. de Rijk, Vakgroep Studium Capillarium RU Utrecht.

Over Het Hebben Van Een Zolder

2009-05-31T16:05:00.015+02:00

Het hebben van een zolder is een mixed blessing. Aan de ene kant heb je extra ruimte. Aan de andere kant trekt deze extra ruimte als een magneet rommel aan. Spoedig wordt je extra ruimte bijna volledig in beslag genomen door rommel. Meer rommel dan je ooit hebt gehad.

Ooit zul je die rommel moeten opruimen. Het lekkere van een zolder is weer dat je dat opruimen eindeloos kunt uitstellen. Want je hebt nou eenmaal die extra ruimte. En waar heb je die anders voor dan om rommel op te gooien en het opruimen daarvan eindeloos uit te stellen?

Maar goed, eens komt toch de dag. Ga je de zolder met rommel opruimen dan moet je in ieder geval een auto hebben. Of een vriendin met een auto. Want met handtassen of vuilniszakken krijg je dit niet weg; ook niet met een winkelwagentje. Nee, dat stadium is allang voorbij.

Maar ik heb dus geen auto; en net iets te lang naast een vrouw in de auto gezeten. Bovendien wilde dit vieze varkentje eens even helemaal alleen wassen om althans een deel van mijn zelfrespect te bewaren. Toen kreeg ik het lumineuze idee een bakfiets te huren. Dat kwam mooi uit want Milieupunt Zuid Utrecht -ik had er nog nooit van gehoord- bleek een bakfiets te verhuren voor €3 per dag. Geen geld; worden waarschijnlijk gesubsidieerd. Het was ook nog een mooie bakfiets: een fabricaat van de Fietsfabriek. Een bakfiets met versnellingen, wooplidoo! Trapt soepel, stuurt licht, alleen oppassen dat je niet omslaat als hij leeg is.

Het lijkt makkelijker gezegd dan gedaan: opruimen. Waar begin je? Ik bedoel: je had mijn zolder eens moeten zien. De zolder is ook altijd een spookzolder in die zin dat je je verleden er tegenkomt. Onbetaalde rekeningen, afrekeningen met oude vrienden, foto's van vroegere vriendinnen, lieve brieven van de moeder, cassettebandjes met muziek uit lang vervlogen tijden. Je zou bij alles wel in snikken uit kunnen barsten maar ja, er moet juist onverbiddelijk gewerkt worden, alles moet weg.

Ook in kleren huist het verleden. Maar niet in elke sok natuurlijk. En als ze stinken kun je ze ook makkelijker weggooien. Zeker acht vuilniszakken met oude kleren staan even later te wachten op transport. Monstreus grote dozen van televisies, computers en printers worden met een Stanley-mes tot vouwbare staat teruggebracht. Dozen met tijdschriften (ik blijk tien jaar lang zo'n beetje elk game-blad ter wereld te hebben gekocht en uitgeplozen) worden naar beneden gesleept. En weggebracht.

Dit is een verdomd sociale bezigheid. Ik praat in een enkele dag meer met mensen dan anders in een hele week. Met de vrijwilligers bij het Milieupunt; met de Grieks-Tilburgse buurman die bij Emmaus blijkt te werken en me later een zeil aanbiedt om over de bakfiets te spannen, want het gaat regenen; met de grappig-bruuske mannen van het Afvalstation Lunetten, et cetera. Het lijkt wel alsof ik een arrogante beurshandelaar ben die verplicht weer eens een weekje onder de gewone mensen moet verblijven. Nou, het werkt. Op de bakfiets voel ik me vrij, nuttig en sociaal. Ik adem door en geniet van de krachtige lentezon. Geen dollarblues, geen aandelensores, geen begerigheid, geen vrekkerigheid, geen geldpest -heerlijk.

Nu doemt alleen de vraag op: wat gaan we met al die extra ruimte doen? Eh, was er niet volgende week een rommelmarkt in de buurt?

Terschelling 2009: "Nog En Kertje"

2009-05-31T14:11:00.016+02:00

Ja, Piet, als je niet regelmatig je blog bijhoudt dan hopen de bergen mosterd zich op van maaltijden die allang in de vuilniston zijn verdwenen. Nu stuitte ik tijdens het archiveren van oude foto's -wat een taak weer!- op bovenstaand kiekjen, genomen te 'Kaap Hoorn' (kloksgewijs: Dirk, Ab, Cathri, Frans) en dacht dat ik toch nog iets over Terschelling zou willen berichten.

Het is denk ik sinds een jaar dat ik de herhalingen in mijn leven (actief) begin te waarderen. De wenteling der seizoenen, de vakanties, de verjaardagen (hoewel nog steeds notoir slecht in het onthouden ervan; ik heb niet het soort WC dat roept om een kalender). Mijn leven is altijd vrij chaotisch geweest. Nu is er wat meer orde. Ik kan misschien daardoor ook iets meer afstand nemen, iets meer ook boven het gewoel hangen, op de thermiek van de jaren en op een krachtigere vleugelslag.

Is het eind januari, dan weet ik: hartje winter, nu gaan we binnenkort naar de sneeuw van Oostenrijk en Noorwegen. Is het midden april dan kan Terschelling niet ver zijn. De lente in optima forma. En we hebben altijd geluk met het weer.

Volgend jaar komen we al 20 jaar op Terschelling met onze club? Dat meen je niet! Ja, als je dingen maar vaak genoeg blijft herhalen, dan komen de cijfers, de jubilea, versierde boerenkarren, fanfares en burgermeesters met lintjes.

Het ene jaar zit het mee, het andere tegen -ook dat weet je en je kunt ermee leven. Toch was het balen dat ik maar amper vier dagen van de week mee kon maken. Heb ik 1 optreden in 3 maanden, valt dat uitgerekend midden in de Terschellinger week!

Toch was die vrijdag heerlijk om met de koffer weer op pad te gaan naar Harlingen. Weer de boot te nemen. En iedereen weer in levende lijve bij 'Kaap Hoorn' terug te zien.

Dit is de begeerde plek die Henk elk jaar weer voor ons vrij weet te maken door enige regels van 'Brand in het bordeel' van Manke Nelis te zingen. Met name de zin: "Rennen met je stijve pik/ Want de boel staat in de fik" jaagt meestal voldoende Trouw-lezers met grijze zingevingshoofden terug de duinen in om tot de vroege avond het rijk alleen te hebben.

De foto die ik mis, de foto die ik niet maakte, is die van Mirjam wier fiets om vijf over 6 door de A&O-man (dat blijft hij) achter in de bestelauto wordt geplaatst om terug te rijden naar de winkel omdat ze nergens op het eiland een NRC had gevonden, maar nee, die had hij nog wel. En dat heet hier dan niet klantvriendelijkheid maar gewoon normaal; ze hoeven daar niet een nieuw woord voor te verzinnen.

Het was wat aan de korte kant dit jaar, maar het was weer goed. Wat aangenaam is mag eindeloos herhaald worden. Net zoals vroeger toen ik klein was en van verhalen als "Het Koekemannetje" maar niet genoeg kon krijgen. " Nog en kertje," zei ik dan.

Way On High In Hay On Wye

2009-05-09T22:55:00.015+02:00

Ik moet nog even iets inhalen van ons reisje naar Engeland. Een van de hoogtepunten was het bezoek aan het boekenstadje Hay on Wye.

Willem Frederik Hermans schreef: "Ik ben alleen geschikt om gelukkig te zijn in grote steden, in de herfst, tegen de avond. De hemel is helder en nog blauw, maar de lichtreclames en de lichten in de etalages branden al. Door een drukke straat te lopen, alle winkels zijn boekwinkels, boekwinkels zijn de enige winkels voor mij. Alleen in straten vol boekwinkels heb ik het gevoel in een wereld te leven die met mij rekening houdt." (Richard Simillion, p.116). De HersftBoekenPiet couldn''t agree more.

Maar ik maak me sterk of hij het kleine plaatsje Hay on Wye in de lente niet mooi zou hebben gevonden. Gelegen op een rots aan een bocht in de rivier de Wye temidden van het groen golvende grenslandschap van Engeland en Wales is het van zichzelf al mooi, ook al het niet vol was met heerlijke kleine boekwinkeltjes. (En voor Pop ook heerlijke kledingwinkeltjes).

Hier arriverend kun je alleen maar beamen: "Alleen in straten vol boekwinkels heb ik het gevoel in een wereld te leven die met mij rekening houdt." Moeten in de grote steden boekhandels steeds meer wijken voor winkels met synthetische hamburgers, waterige kluifkippen en absurd grote elektronicazaken, hier is het omgekeerde gebeurd: alle andere winkels zijn het stadje uitgejaagd door het boekgilde. Een dagje leven in de omgekeerde wereld, hoe heerlijk.

En tijdlang lopen we verwonderd en bewonderend rond maar wanneer we de muffe geur van oude boeken gewaar worden gaan we onmiddellijk aan de slag. Wie weet welke verrassingen ons in de labyrinten vol krakende planken nog wachten? Dit is natuurlijk meer het echte jagen dan het geregisseerde zoeken in gewone boekhandels waar Twin Towers van bestsellers van al te bekende namen het uitzicht ontnemen aan auteurs die meer aandacht verdienen.

Aangezien mijn reisgenote P. heel goed weet wat in deze voor mij de verleidingen zijn is er voor vertrek naar het boekendorp je al een lange zwarte lijst gemaakt van titels die per se en op straffe van fikse boetes niet mogen worden aangeschaft. Daar staan onder andere op: 'Glass - A World History ', 'The Illustrated Book of Pistols', 'The Art of the Flat Tin Figure', 'The History of British Bus Services' en 'How to make Great Gingerbread Houses''.

Ik weet ook niet waarom juist dit soort buitenissige boeken mij zo aantrekken, waarschijnlijk een combinatie van gewone gekkigheid, paljasserige bigotterie, een protest tegen de snelheid van de moderne wereld en nog wat. Maar dat is toch ook een beetje het soort mensen dat hier ontloopt: stille mensen, rustige mensen, vreemde verlegen snuiters, bezeten idioten. (Van allemaal heb ik wel iets).

Voordat we het weten is de dag voorbij. Opeens worden we wakker uit een trance en realiseren ons dat we eigenlijk best moe zijn. Het is een verslavend maar ook intensief werkje, het afwerken van die eindeloze planken, het registreren van alle titels en iets doen met de associaties die ze bij ons oproepen. Maar mooi hoe oude werelden opeens weer tot leven komen, aangeraakt door het toverstokje van onze aandacht, alsof we in een duistere tombe met onze lantaarn over vergeten schatten laten strijken.

Maar het is genoeg geweest. Tijd om in een tearoom nog even wat schapenijs te eten, wat scones en shortbread. En dan langzaam weer naar huis. O, hoe mooi moet dit plaatstje wel niet zijn in de herfst. Tegen de avond. De hemel is helder en nog blauw. Maar de lichten in de boekhandels zijn al aan.

At Home In Hereford Upon The Wye

2009-04-15T12:31:00.010+02:00

Gek hoe je je ergens direct thuis kan voelen. Ik hoefde dit rustig kathedraalstadje Hereford maar binnen te komen om alles van thuis te laten vallen. Het was natuurlijk ook een prachtig huis dat ons wachtte: Castle Cliffe, ik zal daar nog wel even een foto van plaatsen, het ligt tussen dat huis op de voorgrond en de kathedraal, met een tuin aan het water.

Ik voelde me direct Lord of the Manor, zal vroeger vast zoiets geweest zijn, althans voel een natuurlijk neiging tot oude boeken lezen bij het haardvuur met een 20-jarige whiskey binnen handbereik, waar blijft de Times en is mijn warme bad al klaar? Ook over de groene heuvels -dit is waar ze de screensavers van Windows XP maken- moest ik al eens zweef zijn gevlogen op de tonen van Mike Oldfields "Hergest Ridge". En in onze gehuurde Nissan Note (lekkere hoge instap!) over de behegde weggetjes toerend: natuurlijk, dit is de Rally van Wales die ik op de pc al heb afgelegd. Alleen met wat hogere snelheid en aan de vereerde kant van de weg want onsterfelijk.

Bij die vage verwantschap kan ik het dan laten. Geniet er maar van, het is tenslotte voornamelijk vakantie en niet een studiereis. Maar ik kan ook proberen alles te weten te komen. De Silures die daar ergens aan de andere kant van de grens huizen, de donkere mannetjes van Wales. De Angelen en de Saksen en de Juten hier. De Normandiërs, een soort Franse Noren die Engeland in 1066 overnamen. Wat een vuilnisbakkenras is het eigenlijk, dat Engelse volk!

En voor die tijd: hoe was de sfeer in het Ijzeren Tijdperk, toen ze van hun versterkte heuvels speurden naar gevaar voor vrouw en vee? Wist je dat de mensen uit die tijd net zo lang waren als wij? Gezond, en met goede tanden? Terwijl de helft van de kleine mannen die werd opgeroepen om in de Eerste Wereldoorlog voor Engeland te vechten eigenlijk geen normale gezondheid had? (Vooruitgang, my ass. De tijd rond 1900 bewijst het ook weer: toen het land nog verre van democratisch was, bestonden er geen paspoorten en waren er ook geen immigratiewetten).

Ik besef dat die goedbedoelde weetgierigheid weer in tranen en chaos zal eindigen, maar wat kan ik er aan doen? Tjonge: wist je dat 1% van de bevolking begin 1900 67% van de welvaart van het land bezat? En wat deden ze ermee? Fazanten schieten. Zo'n 1000 op een middag. Niks cultureels, o god nee. Dansen, kaarten, paardrijden. Gallsworthy's 'Forsyth Saga', toch nog eens lezen. 'Brideshead Revisited' opnieuw bekijken. Was het Hamsun die het laatdunkend had over de Engelsen en hun kleine sporthersens?

's Avonds ben ik moe. Geen wonder. Red Ley Farm. Up Dinedor Hill. And then down Watery Lane. Koning Caractacus. Koningin Boadicea. Zij vochten tegen de Romeinen. De rode aarde van Herefordshire. De rode kalkstenen kathedralen. Hereford. Legerfort. Here= Heer? De Saksen komen uit Duitsland, toch? Appels. Cider. Land of Hop and Glory. Elgar; staat met zijn fiets in brons op het gras voor de cathedraal. De Mappa Mundi binnen; de Chained Library. Land of the Longbow. The Border Archers. Haye on Wye! Waar Richard Boekenhart regeert. Tintern Abbey! Wordsworth! You rang, M'Lord? Yes, James, would you be so kind as to switch my Off-button off, please?

Waarom Beleggen, Piet?

2009-03-14T15:13:00.024+01:00

Van de manisch-depressieve mens zegt men dat hij geneigd is tot: "Excessive involvement in pleasurable activities which have a high potential for painful consequences." (Uit: 'Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders'). Dat zit ook in beleggen. Beleggen was voor mij tot een maand geleden wankelen tussen gillende euforie en diepe droefenis. De beurs en DaPiet: typisch manisch-depressief, niet?

Waarom ik daar als bipolaire patiënt nog nooit aan gedacht had? Geen idee. Misschien dat mijn vader op wacht stond. De SpaarMan. (Nou ja: hij opende voor mijn broer Dirk en mij in 1999 een rekening bij Spaarbeleg; nu is het precies € 260 meer waard dan 10 jaar geleden).

Maar ik voelde in de herfst iets van de val van de beurzen aankomen en raakte aangestoken door een kreet die ik ergens op een Amerikaanse site zag: "The chance of a lifetime." Ik had geen enkele pensioenopbouw. Maar nu zou i dat in een klap kunnen goedmaken. Door op het dieptepunt in te kopen. Het na een aantal jaren met zware winst verkopen. En door te daytraden, het op korte termijn handelen in aandelen. En een extra vaardigheid erbij als (ex-)leraar, ambulant artiest en seizoensarbeider met portfolio-career was natuurlijk ook nooit weg.

Ik las in een boek: Nooit op de Nasdaq beginnen, te hectisch. Waar is dat, de Nasdaq? En dat knopje, wat is dat? O, 500 aandelen Apple gekocht. Eh, dat is $ 45.000. En waar is het knopje verkopen? O, de beurs gaat net dicht. Nou, dan moet ik ze maar houden. De volgende dag opende het aandeel een punt hoger en had ik $500 verdiend maar het had natuurlijk ook als een baksteen kunnen dalen. Ja, wist ik veel. Toch kicken. En leven moest voor mij altijd kicken zijn. Als het dat even niet was slikte ik knikkers in, sleutels, hoestdrank, wodka, pillen (alles met bam erop!)

En kicken is het nog steeds. Zo zwaar kicken dat ik zelfs al maanden niet naar drank taal en dat wil wat zeggen. Maar zoals uit het voorgaande blijkt maakte ik geen onderscheid tussen beleggen en daytraden en dat was een zware strategiefout (zie andere stukje). Beleggen is trouwens uit, Buy & Hold is dood, daar is de markt te volatiel voor zoals wij dat in het beurswereldje noemen.

Dus na al mijn ervaringen, hoogte- en dieptepunten ben ik sinds kort helemaal opnieuw begonnen. Half januari heb ik alles verkocht wat ik nog had (met verlies) en gezworen niks meer dan een dag aan te houden. Sinds kort ben ik nog strikter: als een trade misgaat, het verlies tot boven de $ 100 of € 100 oploopt, tik ik af. Live to fight another day.

Alles moet geleerd worden. Na 4 1/2 maand ben ik eindelijk zover dat ik begrijp wat er over de echte daytrader wordt gezegd: "(They) cut their losses and let their winners run. They look at occasional good-trades-gone-sour as routine business expenses. And they don't compund their losses due to carelessness." ('A Beginner's Guide to Day Trading Online', Toni Turner, p.42).

Ik maak winst. Ik ben al daytradend nu bijna: cool, calm, collected. De beurs heeft me bevrijd van mijn alcoholverslaving en mijn manisch-depressieve trekjes, ze maakt dat ik er een vast levenspatroon op na houdt. Ja, zij heeft me genezen! Hallelujah, Gemeente! Hallelujah!

Baron Van Had Tot Had In Het Land Van Als

2009-03-14T14:40:00.019+01:00

De woorden die ik de afgelopen maanden -half Oktober begon ik met beleggen- ongetwijfeld het meest heb gebruikt zijn: 'had' en 'als'.

"Als ik al mijn aandelen op 4 november aan de vooravond van de Amerikaanse verkiezingen had weggedaan, dan had ik nu €15.000 euro meer gehad." Maar ik dacht in mijn onnozelheid: als Obama aan de macht komt, kan het alleen nog maar meer worden! Nee dus. "Het zat al in de prijs." (Een van de vele beurswijsheden). Terwijl ik de overwinningsroes van de Obama-nacht lag uit te slapen verdampte mijn winst. Vanaf 5 november ging het in blinde vaart richting het dieptepunt van 24 november. Ik was erbij. En keek ernaar. De verliezen liepen tot grote hoogte op. Ik had al wel geleerd om geld te verdienen, maar nog niet geleerd om het niet te verliezen -iets dat oneindig veel belangrijker is.

Maar de markt herstelde zich, godzijdank viel Israël Gaza binnen, de olieprijs steeg (je krijgt een hele andere wereldvisie!) en zie, begin januari 2009 waren de verliezen weggewerkt en stond ik opnieuw op winst: € 7.500. Ik dacht: dat kan alleen maar meer worden. Als ik geweten had wat er aan kwam, dan had ik alles wel verkocht. Toen tuimelden de bankaandelen; binnen twee dagen was ik alle winst weer kwijt. Ik begon weer verlies te lijden. Na twee volle dagen waar alleen maar rode lichtjes op het Binckscherm te zien waren verkocht ik de boel. Drie maanden werk voor niks.

En wat voor werk. Maandenlang was ik aan het prutsen geweest: software testen, datafeeds met koersinformatie aan de praat proberen te krijgen, lezen, trachten de bewegingen van de aandelen te doorgronden, hun karakter. Ik heb een dag een hele intensieve cursus beleggen gevolgd. Ik was toen overigens al anderhalve maand bezig met beleggen, ik doe de dingen nu eenmaal verkeerd om. Ik ben DaPiet! De eerste dag al zette ik gelijk bergen geld in, bestelde van elk aandeel direct 1000 stuks. En boekte honderden, duizenden euro's winst. Ze laten je altijd eerst wat winnen, de Casino-goden.

In feite handelde ik volledig in het duister, ik dacht, volgens mij staat Aegon wel laag. Ik wist helemaal niks van indicatoren, van software, van MACD en CCI en al dat soort termen. Dat leerde ik allemaal op de cursus. Ik leerde software lezen., instap- en uitstapmomenten plannen. Ah, als ik in het begin geweten had wat ik nu weet...

Maar niet alleen in de grote beweging, ook op uur- of dagbasis knagen de alsjes en hadjes als ratten aan je brein. Had ik Mittal nog 5 minuten langer gehouden... Als ik gisteren 3000 ING had gekocht...

Soms lijkt de beurs een eenarmige bandiet die maar muntjes blijft uitbraken, een steigerend Paardje-Schijt-Geld; soms is het een bulderende oven waar je scheppen met geld in aan het donderen bent alsof het aangenomen werk is. Soms voel je haar onverschilligheid, haar majesteit zo groot als van een oceanisch fenomeen, eeuwig pulserend, kleine mensjes opslokkend die zich biddend aan de resten van hun wrakke vlot vastklemmen. De beurs is een vulkaan. En as is verbande turf.

Ik Mag Weer Bloggen Van De Dokter!

2009-03-07T19:21:00.050+01:00

Ja, we zijn er weer! We gaan weer bloggen. Ik heb er zin an! Helemaal herboren & fit teruggekeerd van vakantie uit Oostenrijk (hierboven het uitzicht dat ik daar vanuit Hotel Hochland had) en Noorwegen.

Spoelen we even de band terug. Tot eind januari was ik serieus aan het kwakkelen met de gezondheid. Griep, bronchitis, dat soort dingen. En dat duurde en duurde maar. O, leven is zo'n tijdsintensieve bezigheid, mensen.

En daarvoor weer was ik bezig met beleggen, daar zal ik ook nog over vertellen. En weer daarvoor, in september en oktober, had ik het weer heel druk met mijn werk. (Ach, goede tijd: nu heb ik vanwege de crisis de komende zes maanden maar 1 optreden). En dan zij we terug bij de fiscale herfst, waar ik in mijn laatste postje gewag van maakte. Fiscale herfst die inmiddels in een fiscale winter is overgegaan terwijl het voorjaar nog vast bevroren in een IceSave ligt.

We zullen zien of ik er weer enige consistentie aan kan geven. Er zijn natuurlijk redenen waarom je niet blogt. Er moet zoveel. Het is druk. Je wordt ziek. En Ik ben in het begin altijd heel enthousiast over nieuwe activiteiten maar spoedig zakt alles in elkaar. Ik ben een hommel die van bloem naar bloem dart. Laten we maar eens zien of het nog een leuke lente voor kloothommeltje wordt.

Heey! Pompeii! Fiscale Herfst!

2008-09-28T17:03:00.046+02:00

Inmiddels is het herfst, lieve vrienden en vriendinnen. De foto’s van de zomervakantie zijn van de blog verdwenen. Het arbeidzame bestaan heeft zijn rechten hernomen. Dit is de laatste mooie dag. Ik zou buiten moeten zijn. (Maar ik ga zo meteen nog hardlopen.)

Ik moet eerst hier weer eens iets posten. Het is zo’n treurig gezicht, een in de steek gelaten blog. Zo'n verlaten ruimtestation, rond tuimelend in de oneindigheid van sijberspees. Het is zo’n boodschap van inertie, van oppermacht van het dagelijkse, van energiegebrek. Hier leefden eens mensen. Bloeide een cultuur. Wilde men nog wat. Nee, daar verzetten wij ons tegen. Tegen de uitzinnige groei van junglebladeren die onze beschavingspogingen overwoekeren.

Hernemen wij thans bezit van het ruimtestation, tic tac, alles werkt nog, 20 megabrommen vooruit. Daar gaat het heen! De laatste mooie dag...Vanaf morgen zullen we langzaam naar het winterdal roetsjen langs een slijmerige helling van erwtensoep, modder, regen en halfbruine mandarijntjes, de geur van nauwelijks gedroogde fietstassen in onze neusgaten, met blauw voorhoofd turend door een beslagen bril: is het pas 14 januari? Fiscale herfst ook: miljarden aan vermogen worden als nat gebladerte van de straten opgeveegd en weggekart door de Gemeentereinging. Oude vergeten stellingoorlogen flakkeren weer op: Vodafone, waarom kan ik niet thuis gebeld worden? Ziggo, ik kreeg toch een mailadres en 3 maanden gratis internet? "De wachttijd bedraagt momenteel drie jaar, probeert U het op een ander moment nog eens."

In Warmond, waar ik dit schrijf, zijn de ooievaars met jongen naar hun tweede woning in het zuiden gevlogen, de wijnranken in Plientje’s tuin zijn geheel leeggeplunderd door de lijsters, de avonden zijn koud geworden, en het is geen pretje om je rokertje buiten te moeten paffen. De thermostaat gaat omhoog. Hernieuwde kennismaking met de behaaglijkheid. Lekker ‘snug’ weggedoken in een hoek van de bank en o, wat is er veel te kijken. Te te lezen. En te plannen. Een snelle laptop snorrend als een warme kat op je schoot. Nieuwe zontarieven van Transavia! Room with a View! Droombungalow in het zonnige Bric-sur-Brac, in het hart van de Condome! Snel boeken! Helaas: "Uw Fortis-rekening is geblokkeerd, uw vermogen is komen te vervallen." Probeer ons niet te bellen. Al onze medewerkers zijn ... ontslagen.

De OS: Met Albert Speer, Zonder Leni Riefenstahl

2008-08-02T15:10:00.047+02:00

Met de Olympics in aantocht is het de hoogste tijd om eens iets meer te weten te komen over China. En hop, je zit al muurvast in de cijfers. China, het land van de statistieken! Verbijsterende statistieken. Over het aantal mensen zullen we het maar niet meer hebben. Maar: In 1978 exporteerde China in een jaar zoveel als het nu in 1 dag exporteert. Eh? Wow! De 20 snelst groeiende steden ter wereld? Allemaal Chinees. China's financiële reserves zijn 3 x zo groot als die van EU. Binnen een paar jaar is China de grootste markt voor luxe-producten.

Goed nieuws voor de Westerse industrie. Omdat ze houden van groot zijn de Amerikanen gefascineerd door China: "The possibilities! One billion souls so save, two billion armpits to deodorize!"(Fareed Zakaria). Ook andere megalofielen worden verleid door de ongekende mogelijkheden van het land. Zo is de grote weg naar het Olympisch Dorp aangelegd door niemand minder dan Albert Speer.

Ja, Albert Speer! Albert Speer Junior dan. Maar ja. Kan hij er wat aan doen dat hij Albert is genoemd? En dat hij de familietraditie volgde door architect te worden? En dat hij ja zei, toen de Chinezen hem vroegen Beijing te herbouwen, een project waar naar schatting 1,5 miljoen inwoners voor moeten wijken? Gevraagd naar de parallel met de plannen van zijn vader voor Berlijn zei Junior: "No, this is bigger. Much bigger." (En ik hoop dat hij dat deed met zo'n modderver Duits accent: 'Noo, zis is pigger. Muts pigger.")

De Olympische Spelen hebben hun Albert Speer. Een Leni Riefenstahl zal er niet komen. Vanwege het Chinese gedrag in de kwestie Darfur heeft Steven Spielberg bedankt voor de eer om de Spelen te filmen. Triomf van de Onwil.

Big, Bigger, Boem!

2008-08-02T13:36:00.032+02:00

Als je leest dat Amerikanen massaal op kleinere auto's overstappen, dan weet je dat er iets aan de hand is. (Op de foto hierboven poetst een medewerker van GM de onverkoopbare Hummers nog maar eens op). Als ze erin nog maar in kunnen, in die kleinere auto's! Maar het gekke feit doet zich voor dat een tweedehands Toyota Prius momenteel zo'n 1000 dollar meer kost dan een nieuwe.

Het is duidelijk dat het land van 'Big, Bigger, Biggest' momenteel een kleine revolutie ondergaat. GM wil het Hummer-merk snel verkopen. Gisteren werd bekend dat GM een verlies had gemaakt van meer dan 15 miljard dollar. Als gevolg van de hoge olieprijs (hoewel ze nog steeds veel minder betalen dan wij Europeanen).

Maar ook als gevolg van de kredietkaart-economie, dat wil zeggen shoppen met Sinterklaasgeld. Zoals de mensen ook huizen kochten (grote huizen) met geld dat ze niet hadden. (Ik las laatst over een dreigende muskietenplaag in Californië: de zwembaden van de overkochte en onverkoopbare huizen vormen een ideale broedplaats voor deze beestjes).

Het ergste lijkt te zijn dat de leasemarkt volledig dreigt in te storten. De leasevoorwaarden waren zo aantrekkelijk dat dat Amerikanen elke drie jaar een splinternieuwe SUV of pickup truck kochten. Die 'oude' auto's kwamen terug, maar die werden dan wel weer tweedehands verkocht. Nu leasen de Amerikanen geen nieuwe SUV meer en die oude wil ook niemand meer hebben. Zo ontstaat een superberg van splinternieuw schroot. Alleen al bij GM staan voor 33 miljard dollar gebruikte auto's in de boeken.

Zoals de hilarische documentumentaire 'Supersize Me' liet zien kan 'The American Dream' eindigen in een grote kotspartij. In bulkend vet, een bonkend hart, jankende nieren en een kapotte lever. En opeens ben je ook je huis kwijt. En moet je in een kleine auto gaan rijden. En nu willen ze ook een neger nog president van het land maken. Damn!

We krijgen inderdaad een 'Post-Amerikaanse wereld' zoals Fareed Zakaria in zijn laatste boek schrijft. Maar hij zegt: het is niet omdat Amerika ten onder gaat, maar door 'The Rise of the Rest'. India, China. Ze zijn gewoon groter. Bigger! Much bigger!

De Snobs Van Het Latte Macchiato Kwartier

2008-07-29T15:45:00.033+02:00

“Hee hallo, hoe gaat het met jou?! Goed, mooi, leuk. Maar genoeg over jou, hoe gaat het eigenlijk met mij? Nou, met mij gaat het goed. Ben net in Berlijn geweest. Geweldige stad. Wat, jij bent ook in Berlijn geweest? In dezelfde week?

Maar dan moet je het Hiroshi Sugimoto Retrospective gezien hebben in de Neue Nationalgalerie. Nee? Nou, dat is echt heel jammer hoor. Wacht, maar dan ben je toch zeker wel even in het Hamburger Bahnhof geweest? Nee, haha, nee dat is geen station, nee dat is een museum. Wolfgang Tilmans? Stan Douglas? Anselm Kiefer? Zegt je niets? Tja.

Maar dat is misschien te modern voor jou. Het Museumsinsel, daar moet jij als toerist geweest zijn. De meeste mensen zeggen Museuminsel, maar dat is toch echt fout hoor. Wij zelf gaan er niet heen, meer een toeristending, de overbekende plaatjes, Nofretete-buste, Istharpoort, ga zo maar door, klatergoud voor de massa's. De Nofretete van Vuitton. Staat dat transvette genenplebs met grote koeieogen voor de vitrines: `1500 BC, da´s ook niet duur.` En dan die eeuwige Franse Impressionisten! Zo ongelooflijk passe met een streepje. Alte Nationalgalerie, het heet niet voor niets zo. Nee, enige interessante schilder op dat hele eiland is Hammershoi. Wie kent hem?

Maar goed, cultuur is niet jouw ding, ik hoor het al. Maar zelfs voor jouw soort mensen is er genoeg te doen in Berlijn. Geweldige stad. Hackesche Höfe, aan de Hackesche Markt ben je vast even geweest. Nee? Dus jij hebt niet even een ‘Auflauf’ gegeten bij Cafe Aedes? Maar dan heb je toch zeker wel een capairinha gedronken bij CSA aan de KMA. Zei ik KMA? Ik bedoel Karl Marx Allee. In het voormalige hoofdkwartier van Czech Airlines. Zo DDR, maar dan binnenste buitengekeerde luxe hophip ironie in een post-alles-wat-er-ooit-was twist. Ook niet?

Een Sachertorte bij Kuchen Kaiser aan de Oranienplatz in Kreuzberg dan misschien? Echt niet? Weet je zeker dat je in Berlijn bent geweest? Restaurant “Snobnowitschki” dan in het Latte Macchiato Kwartier? Nee, dat is een naampje dat wij Berlijners gebruiken voor dat gebied in Prenzlauer Berg rond de het Kaethe Kollwitz-plein? Ja, naast de wijk Friedrichshain. Dat heette in de Nazi tijd trouwens Horst Wessel Stadt, wist je dat? Ken je niet, Horst Wessel? Het Horst Wessel Lied?

Maar je kent Käthe Kollwitz toch wel? Nee?! Je bent niet even in Kollwitz Museum geweest in de Fasanenstrasse in Charlottenburg, vlak bij de Ku’damm. Zei ik Ku’damm? Kurfuerstendamm. Soort P.C. Hooft van Berlijn. Prachtig die Fasanenstrasse ook, soort Oxford Street van Berlijn. Ken je niet? Die straat in Londen, die nog zo mooi beschreven wordt door Virginia Woolf in ‘Mrs. Dalloway’. Is nog verfilmd door Marleen Gorris, maar dat had werkelijk geen niveau - degoutant.

In de Fasanenstrasse heb je trouwens ook nog het Literaturhaus, daar ben je toch wel even binnen gewipt? Prachtige tentoonstelling was daar deze herfst nog over Arthur Schnitzler. Nee, niet Arthur Schnitzel, haha! Schnitz-ler, de schrijver. Uit Wenen. Heerlijke stad, Wenen.

Ook niet even de in de tuin van het de fameuze Cafe Wintergarten gezeten voor rigatoni met een goed gekoelde Chateausix du Pape Castillion Grand Cru Reserve au Meilleur 1952? Nu begin ik me toch langzamerhand wel af te vragen of wij in dezelfde stad zijn geweest? Vergis je je niet? Weet je wel zeker dat je in Berlijn was?”

Obama In Berlijn (1)

2008-07-25T14:48:00.029+02:00

Ja, gisteren hingen de draadjes van de geschiedenis elektrisch geladen boven de stad. Er zouden trams en trolleybussen op hebben kunnen rijden. Obama is coming to town. En Obama kent zijn geschiedenis. Het was duidelijk wie hij met zijn bezoek wilde imiteren. (Die Zeit suggereerde als slogan: "Ich bin ein Kennedy.") En zelfs Reagan met zijn oproep de Muur af te breken. Want er waren nog genoeg muren over die de mensen van elkaar scheidden, toch?

We beleefden een goeie speech waarin Obama in 30 minuten door de geschiedenis en om de wereld reisde. Veel bijval van het jonge publiek was er voor de passages in Obama's speech over het kernwapenvrij maken van de wereld en het vreedzaam samenleven van alle geloven en rassen. Minder voor de oproep meer soldaten naar Afghanistan te sturen. Europeanen willen idealen op een koopje. Ik vind het prima als je een pacifist bent. Maar dan kun je bepaalde dingen niet roepen zonder een beetje belachelijk te worden. (Democratie, vrouwenrechten).

Bij Obama vind ik de verbinding van ideaal en macht sterk. Dat zorgt er ook voor dat hij (nog) niet arrogant, soms zelfs bescheiden overkomt: "I know my country has not perfected itself. We've made our share of mistakes, and there are times when our actions around the world have not lived up to our best intentions." (Hier was er zelfs even een goedmoedige, lacherige stilte: jaja, dat klopt ja.)

Ik ben wel blij met het verleggen van het accent van zijn Irak naar Afghanistan. De Irakezen moeten het nu zelf doen. Ook dat was weer een historische gedachte die opkwam toen we met 200.000 terug liepen over Strasse des 17 Juni (1953-opstand in DDR) en vlak langs de Reichstag, terug naar de binnenstad. Op de Rijksdag staat: " Dem Deutschen Volke." Een veelzeggend staaltje naamval. "Aan het Duitse volk."

Maar het Duitse volk wilde het parlement niet, vond de moeilijke democratie te moeilijk, wilde liever schreeuwen, zich dronken brallen. Staat op het Iraakse parlement niet een dergelijke spreuk? Aan het Iraakse volk. Een geschenk van de VS. Maar kun je een democratie wel cadeau doen?

Obama In Berlijn (2)

2008-07-25T14:42:00.029+02:00

Het had sfeer en uiterlijk van een popconcert. Hier waren fans. Fans van Obama. Het stuk weg heet ook Fanmeile. (Fans eerst, niet burgers? Zoals de Berlijners die naar Kennedy kwamen luisteren wel eerst burgers waren? Maar dat waren andere tijden.) We lieten in ieder geval en zoals altijd weer veel plastic achter.

Maar het was ook uplifting geweest. Obama kwam over als 'President of the World'. Hij sloeg ook haast geen globaal probleem over: Darfur, Zimbabwe, Aids, climate change, oorlogsmisdaden, Amerikaanse martelingen. Een president van de wereld, zoiets als je wel eens in SF-films ziet. Daar is dan vaak een zwarte man -of zelfs vrouw- leider van de Confederatie. Krachtige leider van een soort VN met ballen. (Daarom heet dit genre SF).

Het was een optimistisch kijkje in de toekomst. Obama inspireert. Bild had niet voor niets alle Duitse politici koffiebruin gemaakt en van een kroeskruintje voorzien. 'Angela Omerkel' voorop. Geef ons de vreugde in de politiek terug! Riep het rechtse blad. Voor het eerst was ik het met Bild eens. Obama slecht muren.

Overigens is Obama nog geen president. Hij heeft 6 % voorsprong op McCain. Volgens Fox had zijn tournee geen wijziging in die cijfers opgeleverd. Zo populair zijn in Europa kan in de VS zelfs een nadeel zijn. En Obama is intelligent. Ook niet per se een aanbeveling in de ogen veel kiezers. Misschien kiezen ze toch McCain. Dat zou dom zijn. Maar het kan. Daarom zegt DaPiet ook altijd : Overschat nooit een Amerikaan!

Groetjes Vanuit De Berlijner Stadstuin

2008-07-23T22:40:00.015+02:00

We verblijven in Berlijn in een appartement van een vriendin van DaPlien in de wijk Friedrichshain. Ik moet zeggen: het is hier een stuk rustiger dan in Utrecht Lunetten. De vogeltjes fluiten. De bomen ruisen. De kerkkok luidt. Zwaluwen in de lucht. Bijna een dorp. Waar zijn de gekken? Waar is het tuig? Beleefde jonge mensen, grootsteeds en tolerant. Als er geluidsoverlast is komt het een zelfbespeelde piano. En dit is geen Oud-Zuid maar een (deels) gerenoveerde Oost-Berlijnse wijk.

Vanuit Friedrichshain rijden we per fiets door het aangrenzende Prenzlauer Berg, dat vooral bewoond wordt door jonge gezinnen, hippe studenten en ander artistiekerig volk. Het verkeerde verleden heeft de stad ook met zoveel lege panden opgescheept dat elke Berlijner eigenlijk een natuurlijke kraker is. Al vanaf 1945 maakt hij de ruines weer bewoonbaar. Deze wijken zijn ideaal om te oefenen in restaurantjes en winkeltjes openen. Inventieve winkelnamen goed voor een milde glimlach: 'Kleine Eiszeit' (ijs natuurlijk), 'Unkaputtbar' (hergebruik van goederen).

Al fietsend zeil je langs onttakelde 19e eeuwse fabrieken, pokdalige Plattenbau, fraai gerenoveerde etagewoningen, bont beschilderde krakerspanden, in oude glorie herstelde bruggen, moderne musea in oude stations, glanzende nieuwe stations van glas en bezige oudbeige universiteiten. 'Unkaputtbar', dat kun je gerust ook van Berlijn zelf zeggen.

Karl Marx Allee: The People's Potala

2008-07-23T22:04:00.021+02:00

Toen ik de Karl Marx Allee bij avond voor het eerst zag vond ik het nog wel wat hebben. Hier 'wilde' men tenminste nog iets! En voor wie! Voor het volk! Paleizen voor het volk. Mooi afgewerkte gebouwen, centrale verwarming, lage huren. In de schemering torende dit gebouw hoog boven ons als een People's Potala.

De volgende dag was het allemaal wat minder imposant, dat wilde zeggen: je zag dat de leiding toch vooral wilde imponeren. Je dacht onmiddellijk aan de grootheidswaan van een Ceaucescu. De Allee was een prestigeobject, een defilee-Allee. De ietwat kleinburgelijke esthetiek van de scheppers zie je vooral in de keramiekbedekking. Die niet onaardig bedacht is, ook niet goedkoop lijkt, maar uiteindelijk toch het effect heeft van een binnenste buitengekeerde badkamer. Oost-Duitse versie van de bekende Sovjet-Russische suikerbakkerstijl.

De DDR-burgers zelf wisten ook wel dat de Oost-Berlijnse architectuur een blufferig karakter had: het Palast der Republik noemden ze het Palazzo di Prozzo en de grote televisiemast Protzstengel (ook wel Telespargel).

Toch, zoals gezegd, in de avond had het wel wat. En het is inmiddels beschermd erfgoed. De loeigrote Karl Marx Buchhandlung is er nog. Alleen zonder de boeken. Veel bedrijven zijn er niet, een man staat verveeld in de deuropening van zijn naaiatelier. Een andere winkel staat leeg. Er zijn weinig mensen, de Allee is denkvoer richting Alexanderplatz, een waaigooit van de geschiedenis. Gezellig zal het er nooit worden.

Stephen Fry: 'The Secret Life of the Manic Depressive'

2008-07-10T16:28:00.026+02:00

In de documentaire 'The Secret Life of the Manic Depressive' die momenteel op Canvas opnieuw wordt uitgezonden (volgende week dinsdag, 22.10 uur, deel 2), kijkt de Britse komiek en schrijver Stephen Fry terug op een uiterst verwarrende periode in zijn verwarrende leven. School, universiteit, zijn eerste schreden op het pad van de humor als beroep.

Pijnlijk, maar waar: ik herkende daar veel, zo niet alles in. Diefstal, drankmisbruik, cocaïnegebruik (om af te remmen!), uitzinnig & kinderachtig gedrag, verbale manie, agressie, onbeheersbare vlucht van ideeën, alles eindigend op de stootblokken van de depressie: lethargie, gebrek aan energie, moeheid (ik noem deze drie dingen expres omdat de depressieveling voor de zwaarte die hem neer drukt evenveel woorden kent als de eskimo voor sneeuw), geen interesse meer in alle dingen die vroeger leuk waren, gevoelens van waardeloosheid, verminderde concentratie, besluiteloosheid, en zo nog wat zwart strooigoed. Nauwelijks gemaskeerde zelfmoordpoging; de moeilijke weg terug naar iets wat lijkt op een normaal leven.

Pas op zijn 37e werd en de diagnose gesteld: bipolair. Een eigentijdse aanduiding van het goede oude manisch-depressieve ziektebeeld. Naar eigen zeggen heeft hij de light versie van het verschijnsel, net als ik denk ik. Niet de volledige manie, niet de alles overweldigende depressie, maar beide toch wel in zodanige mate dat het je leven behoorlijk moeilijk kan maken. Zeker wanneer je niet weet wat je overkomt. Fry wist dat niet tot zijn 37e en ikzelf kwam er eigenlijk ook pas erg laat achter.

Een van de mooiste kenmerken die ik ergens aantrof van de bipolaire patiënt is: “Excessive involvement in pleasurable activities which have a high potential for painful consequences” (Uit: ‘Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorder’ van de ‘American Psychiatric Association’). Hierna kun je toch moeilijk staande houden dat wetenschappers geen gevoel voor humor en understatement hebben! Dit mag trouwens ook zo op mijn grafsteen gebeiteld worden hoor, bij wijze van samenvatting.

Ik zal er op de blog, nu ik toch veel over de aandoening aan het lezen ben, nog wel eens over schrijven. Vooralsnog volstaat het volgende excuus, dat als je een tijdje niets van gehoord hebt, dat als ik niet zit te twitteren, te bloggen en te kanariepieten. Dat het dan wel duidelijk is: DaPiet is met zomerdepressie! Iedereen moet tenslotte vakantie hebben. Alleen vakantie van jezelf is er niet bij.

Maar wij melden ons terug! Wij, dat wil zeggen: Hij, die manische vent, en ik, zijn depressieve broer. Want wij geven niet op. No way, dude! Ons belachelijke gedrag wil juist eigenlijk alleen maar 1 ding zeggen: wij zijn gek op het leven! (Het leven: een potje zoetzuur, waarvan het uitlekgewicht groter is dan de inhoud.)

Oranjekoorts Bij Schrijvers Te Warmond

2008-06-21T17:29:00.014+02:00

Ja, dat was nog eergisteren. Maar het is alweer gedaan met de euforie. Er is zelfs een andere boekenstapel voor in de plaats gekomen, eentje met Russische klassieken. Dat laat zien hoe NSB-erig de mens is, direct zijn huik naar de wind zetten en aanpassen aan de nieuwe omstandigheden. Toepasselijke titels wel: 'De Idioot', 'het Duel', 'Dode Zielen'. Zelfs onze treurnis heeft nieveu. (Overigens was P. helemaal niet treurig, het kon haar "geen bal schelen". Ze zei: waarom kunnen die mensen in Basel niet alsnog een leuke nacht hebben? Hoe naïef kan een mens zijn!).

DaPiet zelf lag wakker als een verliezende bondscoach, een nacht vol zinloze beelden, een trieste trailer van dieptepunten, herhaald en herhaald. Maar als veteraan van talloze vergeefse campagnes (teruggaand tot '74) en als Feyenoord-supporter, wist hij zich toch al snel weer op te richten. Wat hielp was dat de Italianen gisteren verloren van de Spanjaarden. Want ik was even bang voor een finale Duitsland-Italië. En dat Italië dan zou winnen. In zo'n wereld zou ik niet willen leven.

Het viel DaPiet op hoe grensoverschrijdend deze Europese Kampioenschappen zijn geworden. Wanneer Turkije mee is gaan doen weet ik eigenlijk niet, maar strikt genomen is het (nog) geen Europa. Net zoals Israël dat niet is (dat zich niet kwalificeerde). En Rusland ook niet. (Rotrussen!)

Maar het zal wel zoiets zijn als het Songfestival waar freaks, hoeren en andere travestieten aan mee mogen doen van de Oekraïne tot aan Binnen- en Buiten-Mongolië.Maar grensoverschrijdend is het kampioenschap nog in een andere zin. Zo is de beste Portugese verdediger een Congolees (Bosingwa); de meest waardevolle Spanjaard een Braziliaan (Senna); de snelste Duitser een Ghanees (Odongkor); de beste Zweed een Bosnier (Ibrahimovic); de meest scorende Zwitser een Turk (Yakin); de meest scorende Duitser een Pool (Podolski); de beste Pool een Braziliaan (Guerrero); de beste Oostenrijker een Turk (Korkmaz) -en de slechtste Turk een Engelsman (Kazim). Het moet toch niet veel gekker worden, zo meteen kunnen ze het WK wel afschaffen. En dat zou jammer zijn. Dus in ieder geval geen Brazilianen meer.

Maar wat lul ik. Het EK is afgelopen.

Zimmer Frei...

2008-05-01T14:15:00.003+02:00

"Het gaat over een man en een vrouw en zeven kinderen, het speelt in Oostenrijk en...Te vroeg gedrukt!" Het is niet "The Sound of Music", nee. Integendeel, het is het perfecte tegenstuk ervan. Speelt niet op een frisse, groene bergwei, nee. (De kelder! Kan het Freudiaanser?)

Een mens zoekt houvast, ook in het verschrikkelijke. Direct ging het door me heen: na Kampusch is dit toch alweer de tweede grote zedenzaak in Oostenrijk. (Zoals ik er ook direct de mogelijkheden voor erge nieuwe literaire titels in zag-ik had het daar laatst over in de blog 'Titelziekte!': Tralievader; Schaduwmoeder; Kelderzuster; Bunkerbroer.) Wat zijn dat voor landen waar deze dingen kunnen gebeuren? Of kan het overal?

Hadden Thomas Bernhard en Elfriede Jelinek en anderen dan toch gelijk? Is Oostenrijk 1 grote schijnheilige gevangenis? Als je hun kelderboeken leest (als –want de weerzin waarover Pauline schreef is groot) of een verfilming ziet van een Jelinek-boek als ‘Die Klavierspielerin', dan denk je toch onwillekeurig: zo erg zal het toch niet zijn, is dit niet ietwat overdreven? Misschien, denk je, hebben die Oostenrijkers wel gelijk die dit soort schrijvers als 'Nestbeschmutzer' zien. Tot je ziet hoe 'schmutzig' het nest soms van zichzelf is.

Wat zijn dat voor landen, waar dit soort dingen gebeuren? Zijn het landen met een VVV-complex? “Hier is alles normaal. Morgen komt er sneeuw en zon. Incest, hoe spel je dat?” Ze moeten het groene plaatje van de idyllische prentbriefkaart en de zonovergoten folders naleven, en als dat niet kan: naspelen. Een toeristisch land wordt een land van acteurs en entertainers. Een land dat eet en drinkt van een vals beeld van zichzelf. En er tegelijk de gevangene van is.

Zijn het landen die te hoffelijk, te braaf, te fatsoenlijk lijken om geloofwaardig te zijn? Landen die meer dan andere naties leven van de uiterlijke schijn? Die brave bovengrondse Vlaandermans gezichten van het Belgische nieuws die zo lief geschokt het nieuws voorlazen van de meisjes in de kelders van Dutroux. Dat je al dacht: hier klopt iets niet. Ben je echt zo braaf, Geert? “En Frank de Boozere, wordt het morgen weer zo’n tyfusteringkankerweertje?”

Zijn het landen die hun oorlogsverleden hebben weggestopt? Nooit hebben de Oostenrijkers de lijken in hun kelder hoeven overdenken. Dit in tegenstelling tot de Duitsers. De oorlog is niet gebeurd in Oostenrijk. De Verfuehrer, de toenmalige Tralievader, kwam uit een ander land, hij kwam uit Duitsland. Wij zijn overweldigd en binnengevallen. O, was Hitler eigenlijk een Oostenrijker? Was echt 40% van de staf en 75% van de commandanten van de concentratiekampen Oostenrijker? Zo. En 80% van de staf van Eichman, de logistieke planner van de Holocaust? Zo? Ik dacht trouwens dat hij Schicklgruber heette. (Slachtoffer Natascha Kampusch in ieder geval brengt het gebeurde in ieder geval in verband met het Nazi-verleden.)

Zijn het landen die bekend staan als 'lookaway-societies'? Landen waar koekoeksklokkenluiders met klok en al worden begraven als Nestbeschmutzer?

Mit Kinderkeller

2008-05-01T14:11:00.004+02:00

Vriend Ab gaf nog een andere tip: kijk naar landen waar je zonder bezwaar een eigen huis mag bouwen. Belgie, Oostenrijk. Wat zijn wij gezegend met onze bouwvergunningen. "Uw verzoek voor uitbreiding van uw kelder is afgewezen."

De president van het land komt op TV: dit is het werk van een individu, het heeft niets met Oostenrijk te maken. De politieman zegt: de kinderen lachen alweer! Is dat niet de behoefte aan uiterlijke eenheid, zo kenmerkend voor de leden van een incestfamilie?

Ik heb Oostenrijk altijd verdedigd tegen het fameuze Hollandse vingertje. Misschien omdat ik er al 38 jaar kom. Ik heb er mijn eigen kel…Eh, het is een fijn land. Met bergen en frisse lucht. En 's winters sneeuw. En aardige mensen. We moesten Oostenrijk uit de EU zetten toen Haider 20% van de stemmen haalde? Met Fortuyn bleek dat wij ook 20% van dat soort mensen in huis hadden.

Maar iets van die sfeer die de zaak Amstetten mogelijk maakt heb ik altijd ook wel een heel klein beetje opgesnoven. De scherpe kantjes die je onwillekeurig vermoedde onder een vriendelijkheid, een hoffelijkheid die net niet helemaal reëel leek. De bebloemde strooimand van monumentale clichés, waar onder de chocolade Alpen-eitjes de keiharde vooroordelen lagen. Het verplichte berouw over een verzwegen oorlog, en de monumenten in de kleine dorpjes: “Ewig dauert ihren Heldenruhm”. Die speciale achterruimte in het cafe, waar de 'Alte Kameraden' nog steeds hun oude ideeën zaten te pruimen. Het kapelletje in de bergen waar onder het strak gegutste ribbekastje van Christus aan het kruis steevast een lege halve liter Mohrenbrau stond.

Maar of dat voldoende is voor een oordeel, laat staan een veroordeling? Ik weet het niet. Wie is zonder zonden? Wie kent niet het conflict tussen Christus en nog een halve liter? Wie is niet een heel kleine beetje xenofoob? Wie kent zijn buren nu wel? Wie kent zijn eigen kelder? Als we nu een heel volk veroordelen, doen we dan niet hetzelfde wat we ook wel met de Duitsers deden? Het Kwaad op comfortabele wijze buiten onszelf plaatsen.

Toch als we het bijzondere en het algemene in deze zaak scheiden: voldoende redenen voor Oostenrijk om zichzelf een paar harde vragen te stellen. Wat ze ook doen. En de vragen zijn in deze belangrijker dan de antwoorden.

En we gaan niet boycotten. We hebben onze wintersport alweer geboekt. Luxuszimmer. Mit Kinderkeller!

Nou Alleen Nog Even Snel Een Kaartje ...

2008-04-30T13:25:00.021+02:00

Nee, dus. Je kunt ook zeggen dat ik dit feest onderschat. Het wordt steeds groter. En ik heb dat niet in de gaten. Ik dacht dat ik zomaar op de gebruikelijke manier naar Leiden kon reizen. Kaartje kopen, hup de trein in. Ik moet op tijd in Leiden zijn, ik wil niet wachten, ik wil per se met deze trein mee. Zonder kaartje. Ik wil er onderweg wel een kopen. Maar dat mag niet van de conducteur.

Ik moet eruit. Geen coulantie, zelfs vandaag niet. Ik ga er niet uit. Ik ben boos. Heel boos. Ik scheld op de conducteur en op de NS. Hij gaat geen discussie met mij aan, hij gaat de politie bellen, ik moet eruit. Ik ga er zonder politie ook wel uit, ik wil de andere mensen niet duperen door ze te laten wachten. De trein vertrekt met 4 minuten vertraging. Zonder mij.

Maar ik ben boos als een oude man die de wereld niet meer begrijpt. En daarna nog met allemaal vrolijke, jonge mensen 20 minuten in de rij moet staan voor een kaartje. Waar je nog 50 eurocent extra voor moet betalen! Dat is meer dan een gulden! In mijn tijd...

In mijn tijd...was ik nooit overspannen. Ik had geen last van massa-angst, was niet bang voor huilende kinderen, stond op voor zwangere vrouwen en was tolerant ten opzichte van buitenlanders. Alleen het koningshuis, dat kon ik niet uitstaan. En ik jatte wel eens wat uit winkels. En je kon in de trein een kaartje kopen. Wat is er toch een hoop veranderd.Toen ik drie uur later in Warmond met een lauw biertje in de regen naar een slechte coverband stond te luisteren en aldus het ware Koninginnedag-gevoel onderging, bedaarde ik eindelijk en begreep al bijna niet meer waarom ik me nou zo druk had gemaakt.

Ach, misschien was het ook de varkensstress van Nederland die na zoveel jaar echt begon te werken. Volle varkenstreinen, volle varkenssteden, en lawaai, overal varkenslawaai. Geen vrolijk idee, maar in zo’n stemming moet je eigenlijk niet schrijven, dan wordt het allemaal zo grumpy. (Grumpy Young Men -dat is eigenlijk wel het allerergste. Nog erger dan een interkerkelijk zingevingsmens met kort, grijs haar dat de Koran zit te lezen). Drink een bier en ga vroeg slapen. En excuseer je bij de varkensconducteur.

Mediapoep: De Brandstof Van de Toekomst (1)

2008-04-26T15:58:00.031+02:00

Arme Vogelaar: de slome uitstraling van een schildpad, de suggestie van een dodobrein, daarboven –extra triest: het met veel hoop gekapte kapsel. Een dergelijke vorm van zwalkende zwakte trekt op de mediasavanne hordes aaseters aan. De lucht ziet zwart van de vale gieren, de grond vibreert van de aanstormende hyena's. Daar willen we bij zijn!

Maar gaat het alleen daarom? Om de vorm die langzaamheid heeft aangenomen door zich in Vogelaar te manifesteren? Om de hoogte van haar eventuele IQ? Om haar kapsel? Om de knullige manier waarop ze een journalist te woord staat? Het gaat er om of haar beleid klopt. Nee, vonden veel Kamerleden deze week. Maar daar heb ik niet zoveel over gelezen. Over de discussie over de inhoud van haar beleid. Wel over het filmpje van GeenStijl, waarin "de Minister van Schotels en Kozijnen" (aldus GS) laat zien dat ze niet met de pers kan omgaan.

Naar dat filmpje hadden al een miljoen mensen gekeken. De Wereld Draait Door, nooit te beroerd om als megafoon voor een hype te dienen, nodigde de journalist die het gemaakt had nog maar eens uit. (Die overigens zo onbeschoft en achterbaks was om achter de rug van een minister kwekgeluiden met de hand te maken, staan te gapen). Laten we nog eens naar het fimpje kijken!

Bij de DWDD zat ook Witteman. Van 'Pauw en Witteman'. Die gisteren de radicale imam Fawaz in hun programma hadden gehad. Laten we nog even naar het filmpje kijken van hoe de imam in de studio van P & W geconfronteerd werd met het filmpje van zijn haatzaaipreek over van Gogh en Hirshi Ali! (Dit leverde trouwens al een heel mooi multimediaal Droste-effect op).

Later, in P & W zelf zag ik via de zapservice weer hoe Prem R. zich volledig en zonder enige aanleiding te buiten ging bij Netwerk. En dat was ook weer alleen maar een lege promotie van zichzelf en niks anders. Want hij verhinderde gewoon dat er een debat ontstond. Over het filmpje van Vogelaar overigens! Laten we nog even naar het filmpje kijken hoe Prem doordraait tegenover Ton Elias, die ook was uitgenodigd om over het filmpje van Vogelaar te praten!

En zo gaat dat maar door, dat rondpompen van filmpjes. Gevolgd door commentaar dat de volgende dag weer als filmpje kan worden opgediend in een ander programma. Dat weer becommentarieerd wordt. Etcetera etceterorum.

Mediapoep: De Brandstof Van De Toekomst (2)

2008-04-26T15:44:00.016+02:00

Toen ik gisteren dus vermoeid en enigzins tripeldaas de TV uitknipte, begon ik me toch af te vragen waar ik nou een hele avond naar had zitten te kijken. Het zwijgen van Ella Vogelaar. Het tongen van Georgina. De bril van Maxima.

Drie beelden die wel of niet uitgezonden hadden kunnen worden. Die misschien maar beter helemaal niet uitgezonden hadden moeten worden. Hoewel, nee: dan hadden we er niet over kunnen wauwelen een hele avond. Dan hadden we geen TV gehad. Dan kunnen we net zo goed vroeg naar bed kunnen gaan.

Maar eigenlijk had ik hier naar gekeken: naar media die verlekkerd de reuk van hun eigen poep stonden op te snuiven. Die als kinderen boven hun bolussen van gisteren en eergisteren hingen te glunderen.
Maar wat een briljant idee eigenlijk, dat recyclen van mediamest. Het lijkt wel een soort biobrandstof, binnenkort rijden de auto’s er op! Roddel & Achterklap. Eindeloos recyclebaar! De energiebron van de toekomst!

Heidegger noemde het: ‘Das Gerede’. Het Geklets. Het Weer. Voetbal. Roddel. Democratische vormen van gekakel. Van Geklep. We zijn een Kleptocratie geworden! Daar staat dat handje voor, dat gaat van kwek kwek kwek.

We hebben het over de nieuwe vriendin van Poetin, over de mooie vrouwen in het Franse kabinet, of over de belofte van nog mooiere vrouwen in dat van Berlusconi. Over het tongen van Verbaan. Over de bril van Maxima. (Heidegger, overigens: nooit wat van gelezen, ken hem alleen van Het Geklets).

Kortlevende, onbetekenende emoties, ergens tussen hoofd en kruis (ter hoogte van de chips), opgewekt door taalvaardige presentatoren en hun heliumjoker sidekicks, bedreven in het smakelijk serveren van mediaporno. U komt gegarandeerd aan uw gerief.

Slechts aanleidingen, nooit motieven. Alleen vorm, nooit inhoud. Altijd kort, nooit lang. Soundbyte Society. Kleine rotjes, gillende keukenmeiden, nutteloos restvuurwerk; niet eens pijlen, kleuren aan de hemel. En de volgende morgen moet die hele papieren troep weer worden opgeveegd. Uit deze orgie van tweedehands meningen en niet beklijvende opinies wordt je met een houten kop en een leren bek wakker, en je denkt: 'What the fuck whas that all about?!'

Kijk, ik kijk ook. Dus ik ben medeschuldig. Ik ben deel van het probleem. Aaaaah! Godzijdank had ik donderdagavond ook Pauw & Witteman gezien: met imam Fawaz en Marcouch, met Marjon van Rooijen en met Chris van der Heijden en die uitzending stond bol van wezenlijke inhoud. Islam! Internetporno! Israël! Ik kreeg last van het puntje van mijn stoel. Zo kan het dus ook. Nou, doe dat dan!

Keer terug tot de oorsprong van de journalistiek. Verheffen! Onthullen! Aanklagen! Regering, haatzaai-imams uitzetten en studiebeurzen verstrekken aan misbruikte Braziliaanse meisjes! Israël, Bezette Gebieden teruggeven! Nu!

Anders kijk ik niet meer hoor. Echt niet. Dan ga ik iets zinnigs doen met mijn leven. Ja, dat is een dreigement!

De Grote Uittocht Is Begonnen!

2008-04-26T14:47:00.012+02:00

Vandaag verscheen er een soort Wybertjes-patroon aan de hemel door de condensstrepen van alle vertrekkende en aankomende vliegtuigen. Zo kon je aan de hemel zien dat de vakantie was begonnen.

De komende feestdagen schijnen zo goed aan te sluiten, dat veel mensen twee weken vrij hebben. En dan trekken ze er op uit natuurlijk. Dat doen 3,5 miljoen mensen. De ene helft verduistert de hemel, de rest verstopt de wegen. Goeie taakverdeling.

Maar dat je door omhoog te kijken kunt zien dat het vakantie is. (Zit die taks er al op? Kassa voor Bos!) En hoe dat er over 20, 30 jaar uitziet. Maar nu snel naar Transavia om onze reisje naar Rome te plannen.

In The Words Of Our Lord Jesus W. Christ!

2008-04-17T22:41:00.014+02:00

Rotterdam, Laurenskerk, Nofota, 20.10 uur. Deze week had ik drie supermoeilijke locaties: een fabriek, een boot en een kerk. Veel hangt af van de plek waar je optreedt. Uiteraard. (Al denken de opdrachtgevers vaak dat dat geen probleem is). Vanavond in de Laurenskerk moest ik terdege rekening houden met de enorme echo die in de ruimte rondstuiterde. Je moet een heel ander ritme van spreken aannemen.

Ook moeilijk was dat de hele speech (20 minuten in dit geval) in het Engels moest omdat er naast Nederlanders wel meer dan tien andere nationaliteiten waren. Ik had al een paar jaar geen speech meer in het Engels gehouden. Goddank had ik de hele dag zo goed gerepeteerd dat ik geen enkele fout maakte.

Verder moest ik vrij lang wachten. (En die diarree-jazz aanhoren die er tijdens dergelijke businessdiners wordt gespeeld). Maar die tijd benutte ik om alles nog eens een keer door te nemen. Net zo lang tot je elk woord en elke zinswending kunt dromen. Het stuk over de Nederlander die denkt dat hij goed Engels kan -waarvoor ik een paar zinnen leende uit het boekje 'I always get my sin'- sloeg erg aan. Net als de imitaties van CNN, de BBC, de Tagesschau (Clint Ostwald aka Clint Eastwood), Rai Uno en een Oostenrijkse skileraar.

Op het einde begon ik de vermoeidheid te voelen, het had niet 5 minuten langer moeten duren. Heel mooi applaus, complimenten, even afkoelen in de kleedkamer. Ik geef een 8.5. (Half punt bonus voor de moeilijke omstandigheden).

Nee, Liever Niet Meer Op Een Partyboot

2008-04-15T20:14:00.017+02:00

Amsterdam, Partyboot 'Pure Liner', Aegon, 19.15 uur. De voortekenen zijn niet goed. Een boot vol opgewonden, bierdrinkende mensen. Dansend, flirtend, brullend. Ik bekijk de zaken nu even vanuit mijn gezichtspunt. Iedereen zalig op zijn eigen manier. Maar ik moet hier optreden. En dat wordt moeilijk. De vrouw van het organisatiebureau zei vlak voordat ik opging: "Nu ga ik iets heel ergs zeggen: Hou het kort!"

Nou, dat hoefde ze niet te zeggen, want op de plee had ik al de helft van tekst weggestreept. Tijdens het optreden daar nog weer de helft van en dan was het nog te lang eigenlijk. Het was brullen tegen de storm. Maar goed, de fout was al gemaakt, ze hadden mij hier gewoon niet neer moeten zetten.

Tja, een cijfer geven is moeilijk. Ik vond dat ik het gezien de omstandigheden goed deed. Een acht wel. Ik stond als een razende over mijn harde schijf te scratchen: welke grappen zouden in godsnaam nog aanslaan bij deze bende gremlins? Een paar. De paar die ze konden verstaan.

Maar je merkt het na afloop. Na een geslaagd optreden ben je het stralende middelpunt. Nu zat ik als een paria in een hoekje. Geen complimenten, geen kaartjes, niks. Gebrek aan succes als besmettelijke ziekte. De directeur meed mij. (Hij was trouwens ook aangeschoten en verklunsde de gebruikelijke onderbreking van de speech). Maar dan heb je het dus niet goed gedaan en scoor je een onvoldoende. Daar zijn redenen voor. Maar die kennen zij niet. Omdat ze niks van mijn vak begrijpen. Maar -en -dus, helaas voor mij: een dikke 3.5.

Een Middagje In 'De Fabrique'

2008-04-15T15:53:00.008+02:00

Maarssen, De Fabrique, GX Web Content Management, 15.25 uur. Ja, dit is helemaal 'De Fabrique' in Maarssen: ruig, eerlijk, compromisloos. Een loeigrote oude mengvoederfrabriek omgeturned tot evenementenlocatie. Perserij, Kalvermelkfabriek, silo´s, loodsen, the whole bloody lot. Om zalen te bereiken moet je grote, zware fabrieksdeuren openduwen.

En op de Meelzolder, waar mijn kleedkamer vandaag is, theezakjes in een gereedschapskist. Hell yeah! Hoe had je het gehad willen hebben, meneer de grappenmakert? Het nadeel is dat je je gast voelt van een concept. Of misschien was het de gedachte aan de baantjes uit mijn studententijd: een bebrilde student temidden van smalende arrebeiders. In ieder geval: hoe meer iemand jou een stempel opdrukt, hoe moeilijker het wordt het zelf nog terug te stempelen.

Maar deze locatie heeft iets eigens. En als je er vaker komt, krijgt het iets van een thuisterrein. Vorig jaar was ik hier voor ABN, de dag dat ze werden overgenomen. Dat gaf een speciaal sfeertje.

Deze keer is het iets moeilijker. Een zogenaamde gebruikersdag van bedrijf GX. Zij houden zich bezig met Web Content Management en mogen bedrijven als Schiphol en de landelijke politie tot hun klanten rekenen.

De zaal is hoog en niet erg gezellig, er is wat echo en waarschijnlijk hebben ze een lange dag achter de rug. Ik ben wat buikgrieperig en moet mijn aandacht erbij houden. Hij gaat niet slecht, maar ik voel me altijd wat ongemakkelijk als de directeur degene is die het hardste lacht. Toch een mooi applaus. Ik zag ook tijdens de speech blije gezichten; sommige mensen zijn nu eenmaal niet zo uitbundig. (Ik geef een 7.5). En snel naar huis om me gereed te maken voor het tweede optreden van de dag. (Zie boven).

Kunnen Gezichten Seksuele Intenties uitdrukken?

2008-04-09T15:34:00.022+02:00

Je mag het zeggen: voor welke vrouw zou je kiezen? Die links, zegt DaPiet zonder aarzeling. Die vrouw ontroert hem. Dat gezicht zegt: Met mij kun je ver komen. DaPiet is een romanticus. (Of een angsthaas: "Joh, die rechtse die wil nu al neuken'). Ja, die rechtse is een knappertje, maar zo eentje die er met je beste vriend vandoor gaat. (Of een andere, nog grotere eikel!)

Nu is de vraag: Kunnen gezichten spreken? Ja, zeggen onderzoekers. Gezichten geven onze seksuele intenties weer. De vrouw links zegt: kinderen. De vrouw rechts: one night stand. Nou ja, net wat je op dat moment nodig hebt natuurlijk. (Als je d'r kan krijgen).

Maar het zit dus allemaal al in het biologisch aanvangspakketje. Tegenwoordig zijn er veel manieren om dat bij te stellen. Het kunnen dus ook zomaar foto's 'Voor' en 'Na' zijn. Van een kosmetische ingreep. Maar heeft dat wel zin? Want je verandert er zelf niet door; je trekt alleen andere partners aan.

Nog een andere vraag is: Hebben de onderzoekers ook gekeken naar de billen? Er bestaan namelijk overspelige billen. (Zie hievoor: "DaPiets Eerste Wet van de Bigamische Bips"). Wij mannen weten allemaal wat dat voor billen zijn als we ze zien. Misschien worden die billen ook vanzelf overspelig door alle attractie die ze oproepen.

Volgende keer in deze rubriek: welke mannen krijgen de voorkeur van vrouwen?

Kleedkamer Met Uitzicht

2008-04-02T19:37:00.008+02:00

Den Bosch, Chalet Royal, Interpolis, 19.40 uur. Pittoresk, nietwaar? Ik heb slechtere kleedkamers gehad. De Jagerszaal, of zoiets dergelijks. Met uitzicht op de Dommel, de Bommel of de Wommel. Het heeft iets zestiende eeuws.

Maar we moeten werken. Het diner: een van de moeilijkste opdrachten. Kleine groep, kennen elkaar niet altijd, formele sfeer (ondanks de wijn). Soms wil men voor elkaar niet lachen. En dit zijn ook nog financiële jongens (1 vrouw). Hoe machtiger de mens, hoe minder hij de neiging toch lachen voelt. Vreemd, maar waar.

Maar ik ken diners, ik zie er altijd goed op toe zo weinig mogelijk verwachtingen te hebben. Wel extra goed voorbereiden. Zo kom je die moeilijke eerste tien minuten door, als het verzamelde gezelschap je hoogstens glimlachend opneemt. (En als 14 man lachen klinkt dat nu ook niet bepaald als een bulderende bergecho).

Zo is het ook nu. Ik voer het tempo wat op, dat kunnen ze aan. Paar nieuwe dingen gestest (o.a. Hillary Clinton), waar heel goed op werd gereageerd. Langzaam, heel langzaam klopt ik ze los. Hard werken hoor. (Het leuke van dit beroep is dat je soms niet doorhebt dat je staat te werken). Na afloop ben ik tevreden. Das war verdammt professionell.

Muis In Bijenkorf

2008-03-25T16:37:00.009+01:00

Je telt tegenwoordig absoluut niet meer mee in het blogwereldje als je niet een foto van een muis in een eetomgeving hebt gemaakt, dat weet ik ook wel. Daarom kwam dit juist zo mooi uit. Ik zat bij de Bijenkorf in Utrecht een mega-grote "Salade Wilde Spinazie" te eten en begon me net af te vragen waar ergens in die berg Parmezaanse kaas, croutons, zonnebloempitten en walnoten het beloofde groen zich moest bevinden, toen ik onze kleine trippelmans de vloer zag oversteken. Instinctief joeg ik hem weg. Faut! Ik had direct de fotofunctie van mijn telefoon moeten activeren en toeslaan. Zo wordt het nooit wat met die blog. Ik dacht: Zal je meemaken, nu ben ik er klaar voor, zien we hem niet meer terug. Maar nee, al snel kwam hij weer terug, en ik drukte af. Waarvan acte. Hierbij. Dus.

Titelziekte!

2008-03-22T15:04:00.029+01:00

Ik weet niet of het je opgevallen is, maar het wordt tegenwoordig steeds erger met die romantitels.

Ook niet over de verschrikkelijke Ludlum- of Dan Brown-titels als ‘Het Fred Oster Weekend’ of ‘De Pinokkio Protocollen’. Die mensen zijn reddeloos; evenals degenen die hun boeken kopen.

Niet over de vrij recente en irritante gewoonte allerlei bekende historische personen in een interessanterige titel te verhakselen. ’Kafka on the shore.’ ‘Kafka's hat.’ Niks meer met Kafka! ‘The Dante club.’ Niks meer met Dante! “Na het succes van ‘Leonardo’s Lach’ en ‘Nietzsches Navel, kwam de al even grote bestseller ‘Kierkegaards Kruiwagen’.”

Ik heb het over de afschuwelijke, alsmaar oprukkende semi-creatieve bijeenplaatsing van begrippen met suggestie van peilloze diepzinnigheid. Niemandsbruid. Maanvuur. Tweeduister. Spiltijd. Ziekzoekers. Dubbelliefde. Klipdrift. Zielverstand. Eilandvrees. Albinoziel. Schaduwkind. Schaduwmoeder. Moederkruid (Sleevrees?). Tralievader. Tropenvuur. Heblust. Haaiensafari. Zondagsgeld. Nachtzwemmen. Ik verzin het niet, dit zijn bestaande titels. Ik hoef niet eens mijn best te doen, ze stuiven je zo van de planken tegemoet. Plankvrees! Het is een ziekte. Titelziekte! Door de lasnaden van nep-poetische bevlogenheid kijken we rechtstreeks in de kaarten van iemands literaire blufpoker. Titelbluf!

Met dit soort titels wil men zeggen: hier gebeurt iets mensen, iets creatiefs, dit is lieteratu-huur! Dit is diep. Dieper dan “Tienduizend mijlen onder zee.”? O, veel dieper.

Bij nadere bestudering van het fenomeen valt op dat populair zijn: hemellichamen; elementen en kleuren; jaargetijden; elementaire, emotionele begrippen als vader, moeder, kind.

En dan maar husselen! Husselmoeder.

Sneeuw is goed. Sneeuwkind. Sneeuwzuster. Sneeuwklas. Maan! Maan is ook goed. Maansoep. Maanbruid. (Nee, Maanzaad niet. Sneeuwzaad kan weer wel). Maanden zijn okay. Februariliefde. Oktoberhaat. Novemberdrift. Januarikind. Septemberangst. Junivrees. Julikruid. Novembervuur.

Winter! Winter is heel goed. Ja, winter is misschien wel de beste. Die suggestie van het schrale seizoen, de koude wind die over de kale vloer van de menselijke ziel waait. Waaivader. Winterziel. Wintervuur. Winterliefde. Wintergif. Winterdrank. Winterpijn. Wintermoeder. Winterbruid. Winterziel. Winterdrift. Wintervuur. Winterlust. Zomerkut! (Roep ik opeens, om weer wakker te worden). En de Nederlandse literatuur kan weer een decennium vooruit qua titel.

“Na haar juichend ontvangen debuutroman ‘Winterhonger’ volgden ‘Marsvrees’ en ‘Snickerdrift’, waarin wederom haar eetverslaving het thema was.”

Nu vraag ik je: wat is er in godsnaam mis met die gewone titels van vroeger? Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Ruisen de bossen niet meer eeuwig, zijn de populieren opeens uitgezongen? Mien van het Zand-Pad, waar ben je, nu je land je nodig heeft?

Maar goed, dit wordt allemaal behandeld in mijn nieuwe boek: 'Het DaPiet Ultimatum’. Waarvan de boodschap is: kappen met dit soort titels! Het is allemaal zo semi! Creatief? Je Schaduwzuster!
(Mochten mensen nog meer fraaie voorbeelden hebben of zelfgemaakte titels willen inzenden: niet doen! Het is een ziekte. En dus besmettelijk. Windpijn. Moederzadel. Spilzee. Zeezadel. Windmoeder. Spilzadel. Aaahh!).

Film: Lady Chatterley´s Lover (****)

2008-03-19T11:51:00.019+01:00

De Franse regisseuse Ferran nam de tweede versie van Lawrences boek. Even wennen dat de hoofdpersonen Frans spreken. Even wennen aan het trage tempo. Niet toevallig dat er in de foyer van ’t Hoogt een portret hangt van Huub Bals, voormalig directeur van het Filmfestival van Rotterdam, die ooit zei: “Tegenwoordig is het ook met films: gelijk aan de trog, bidden is er niet meer bij.” Nou, hier moest ik toch nog even de handjes vouwen, ik kwam er moeilijk in. (Nu is DaPiet ook een geboren onruststoker die moeite heeft met nadrukkelijke stilte. En je hebt ook van die gewild stille films, want ja, saai=ar-tis-tiek).

Maar dan begint het te werken: de stilte, de natuur, de personen. De man geen fallocentrische bosduvel zoals in de definitieve versie (heb ik van horen lezen). De vrouw geen aalgladde Hollywood-ster zoals in vele boekverfilmingen. Geen kosmische machoseks, geen Engelse preutsheid, geen Nederlandse patatpornografie. Fransen in die zin wel een geslaagd ras vind ik altijd: noordelijk en zuidelijk tegelijk, rationeel zowel als sensueel.

Ferran maakt benieuwd naar die tweede versie van Lawrence. Ook om te weten wat haar eigen interpretatie toevoegt. Ik vroeg me gaandeweg de film steeds meer af: zijn de hoofdpersonen nu late Victorianen of vroege hippies? Ze dansen in de regen en versieren elkaars lichamen met bloemetjes.

In ieder geval was het kijken een sensuele ervaring. Sensueel in deze film ook de natuur. Het lijkt opeens een heel andere natuur dan de onze. Dat is misschien wel het knapste van Ferran's film: de natuur onderdeel maken van de erotiek, en omgekeerd. Wat me bij is gebleven: het fluiten van een vogeltje, het druppelen van de regen op de bladeren, als de beide geliefden in postcoitale roes neerliggen op de grond -als het leeglopen van de verlangens eindelijk de begeerde rust en harmonie heeft bewerkt.
Ik moest denken aan het begrip dat Marcuse introduceerde in 'De Eendimensionale Mens": repressieve ontsublimering. Even doorbijten, mensen: "Artistieke vervreemding is sublimatie. Het roept beelden omtrent situaties in het leven, die niet te verenigen zijn met het gevestigde Realiteitsprincipe, maar die als culturele beelden draaglijk, zelfs opbouwend en bruikbaar worden. Nu wordt dit beeldenspel van haar kracht beroofd. Het inlijven ervan in keuken, kantoor en winkel, en de vrije handel erin ten bate van het zakenleven en het vermaak betekent in zekere zin ontsublimering: de bevrediging via omwegen wordt door de onmiddellijke bevrediging vervangen."

Het Lustprincipe slokt het Realiteitsprincipe op. Dat is wat pornografie doet: het seksualiseert door in te zoomen op de organen, maar het erotiseert niet, integendeel: de mens als geheel, de context van de seks (waaronder ook de natuur) verliest er door. Vroeger. Vroeger deed alles mee, meneer: de vogeltjes, de regendruppels en de wind in de bomen. Veel van de tegenwoordig afgebeelde seks is even erotisch als het trekken van een kouwe kroket. (Marcuse noemde deze ontsublimering repressief omdat ze voor de bestaande verhoudingen volstrekt onschadelijk was. Hier de hele tekst van Hoofdstuk drie van zijn boek).

Conclusie: Het is een lange zit, niet naar toegaan als je moe bent, de zintuigen moeten helemaal fris zijn. Van tevoren eten en drinken. Is aan die voorwaarden voldaan dan is het een hele mooie film. Een fijne film voor met je vriendin. Met je moeder kan ook. Voor grootmoeder is het niks. Noch voor Bin Laden. De Paus en Rouvoet blijven ook thuis. (“Moet dat nou?”). Zij kijken naar 'Deep Throat'. Voor straf. Omdat ze geen onderscheid maken tussen seks en seks. Ja, seks is gevaarlijk en vies. Tenminste als je het goed doet. (Het had in de film misschien iets gevaarlijker gekund). Maar het is ook verwarrend, vertederend en grappig. Ach, het is zoveel meer, meneer. (Gezien: zondag 16 maart, 't Hoogt, Utrecht, 17.00 uur).

Interbulk!

2008-03-17T22:04:00.012+01:00

Daar reed hij dan in de donkere, koude Sittardse avond: een lange containertrein met daarop de naam Interbulk. Ik fotografeerde het, om een vast bewijs te hebben van de grap van dit leven. Daar sta je dan, als satyricus! Men is je duidelijk een stap voor geweest.

Nu heb ik het gebruik van het woordje 'Inter' nooit begrepen, moet ik zeggen. Het kwam me altijd al komisch voor. Het getuigde tevens van slechte smaak en denkluiheid. 'Inter' betekent 'tussen', geloof ik. Wij vervoeren bulk tussen A en B. Alle bulk overal naar toe. 'Inter' kan ook staan voor: internationaal. Ja, het is die vaagheid. 'Interbulk' had ook kunnen heten: 'Alles overal naar toe'. Zo heet het ook. Maar 'Interbulk' staat, eh, inter-ressanter. Zal allemaal best wel. Maar het had verboden moeten worden. Nu is het te laat.

Ergens tussen Utrecht en Leiden zagen DaPlien en ik een keer: Interchicken. Dat wekte al evenzeer de lachtlust. Hoe zou het zijn als je daar werkte? Ik althans zou niet de telefoon op kunnen nemen, zeggen: "Goedemorgen, met Interchicken!". Niet zonder in mijn broek te pissen van het lachen.

"Na zes jaar werkzaam te zijn geweest bij Interchicken solliciteerde hij met succes bij Interbulk."

Zijn er mensen die andere Internamen hebben gezien en vastgelegd? InterPiet houdt zich van harte aanbevolen.

Ik Was Even Weg Maar Nu Ben Ik Weer Terug

2008-03-06T10:51:00.016+01:00

Tijd niets van mij gehoord. Klopt. Ik ben de laatste twee maanden vooral met mijn gezondheid bezig geweest. Die was niet zo best. Als ik 25 minuten ging hardlopen was ik twee dagen doodmoe. Daar baalde ik van. Ik zon op een tegenoffensief. (Hier de foto's van Seefeld, Oostenrijk en Sjusjoen, Noorwegen).

Over activiteiten als dieet en sporten valt buiten de statistieken (de laatste 30 dagen elke dag zeker een uur gesport, gemidddelde hartslag 135, etc.) niet veel te zeggen. Het hogere, geestelijke leven schiet er bepaald bij in. Ik geloof niet dat ik ooit zo weinig gelezen heb. Misschien 30 bladzijden in een maand. Na een tijdje weet je weer hoe atleten leven: eten, sporten, rusten, tv kijken, tijdschriftje kijken, eten, sporten, gapen, slapen.

Het is wat beperkt, maar het heeft niet zo'n kwaad ritme. Voor een bipolair mens is niets zo goed als een vast dagritme. Dat sleet ik er in. Om half zeven 's morgens ging de nieuwe interne wekker. Om zeven uur in het zwembad. Om tien uur op de sneeuwpiste voor een flinke langlauftocht. 's Middags wandelen. 's Avonds nog een keer zwemmen. En het mooiste: over inslapen hoefde ik me geen zorgen te maken: de benen deden het licht uit, niet de hersenen.

En mijn lichaam reageerde als een oud circuspaardje dat te lang opgesloten had gezeten: aarzelend hinnikend begon het weer zijn rondjes te draaien. We can rebuild him, make him better, faster, stronger.

De Gym Als Kleedkamer: Het Is Weer Eens Wat Anders

2008-01-17T16:28:00.002+01:00

Amsterdam, Artemis Hotel, Atradius, 16.35 uur. Vijftien minuten voor aanvang van het optreden zit ik (in pak) even lekker te raggen op die zo uitstekende Concept Rower2 die wij ook in Lunetten bij fitness hebben staan. Het is wel een merkwaardige ruimte om te verblijven ter concentratie, maar je hebt weinig keus, als artiest, dus je maakt er het beste van.

Best pittige lui: Atradius, iets met verzekeringen , financieen, incasso. Don't fuck around with those guys. BMW 5-serie is okay, maar Chrysler 300C (DaPiets favoriete auto momenteel: ow! kijk eens naar dat lage profiel, dat jaren vijftig dak!) had ook niet misstaan. Al zal men dit zeker tegenspreken, nee men wil hier niet mee geassocieerd worden.

Ik wist niet hoe het zou gaan, mijn eennalaatste optreden was slecht geweest, het laatste goed maar niet briljant. Ik had maar vijf en een half uur geslapen. Toch voelde ik me eigenlijk best wel goed. Ik dronk alleen sap, ik bereidde me goed voor en ik accepteerde de moeilijke omstandigheden: mensen staand, donkere ruimte, slecht licht, geen goed spreekgestoelte en een microfoon zonder standaard. Weer herinnerde ik me die tip die ik tijdens de cursus didactiek in een boek had gelezen (Amerikaans natuurlijk): "Je hebt je goed voorbereid; then on your feet, and act natural." Het echte schijnt overal doorheen. Het is: springen, vertrouwen hebben. Het lukte. Direct al een open doekje. En het bleef goed gaan. Mooi applaus.

Die momenten na afloop: het zit erop, je weet dat je het goed hebt gedaan, ontspanning en verrukking tegelijk, behoren tot de mooie momenten van het vak. Wat een heerlijk werk heb ik toch eigenlijk! En tegelijk de aansporing om dit nooit te laten wegglippen door sloppiness, onverschilligheid of de verleiding van een extra biertje de avond ervoor. Dit werk is voor mij zo noodzakelijk om erbij te blijven. Om bij de les te blijven. Het vak eist discipline; zonder die discipline zou ik snel wegzakken in het lauwe water van een werkelozenleven.

Na het incasseren van een kaartje van de Directeur Commerciele Zaken van Fortis wegglippen vantussen de bruisende champagnebellen en even rust, alleen zijn. Met de iPod Touch inloggen op de WiFi van het hotel. Yep, that's right. Even de krant lezen. Dan Murad bellen en naar huis.

Destroy The Tanks On The Bridge Goddammit!

2008-01-07T15:29:00.000+01:00

Ik zal ook wel aangestoken zijn geweest door de koopwoede van de kersttijd. Ik heb al best veel, maar sommige dingen toch nog niet. Een LCD-tv bijvoorbeeld. Elke taxichaffeur die ik ontmoet vindt dit belachelijk. En een Playstation 3 die daar zo goed mee samengaat. Met de High Definition-tv. Voor de kerstvakantie was er een aanbieding. DaPlien hoopte al dat ik hem niet gezien had op de televisie. Maar ik zag hem in de winkel.

Op de Sony Bravia KDL SM 4588906 XJV DeLuxe draaide de laatste James Bond, Casino Royal, de scene in Venetie. Moo-hooi! Zeiden we vroeger: "Het is net echt!" Nu moeten we zeggen: "Dit is echter!" Werkelijk, de realiteit wordt overtroffen. De beelden die ik zag leken reëler dan de natuurlijke wereld om mij heen. Dieper, zatter, intenser van kleur, scherper van definitie, druipend van droomkwaliteit. Het suggereerde dat er een andere realiteit aan het ontstaan is, een hyperrealiteit. In feite zijn wij al overtroefd door de apparaten die ons omgeven: hoe ze dit hebben gefilmd en nu weergeven. Zij laten ons dingen zien die we zelf in het echt niet kunnen ervaren, alleen via hen. Als je deze tv hebt, zou het zonde zijn je huis te verlaten, dat kan alleen maar teleurstelling opleveren.

En bij deze fraaie Sony Bravia kreeg ik zomaar een Playstation 3 gratis. Het droompakket kwam op € 1800,-. Dat heb ik wel. Mag het? Gezien het gebrek in de wereld? Het mag. Ik stond daar in de Media Markt en ik had het spul al half gekocht. Ik incasseerde een flinke shot adrenaline.

In de kerstvakantie had ik niet alleen een aanval van kooplust (die blijkbaar door vele landgenoten gedeeld werd). Ik had ook een aanval van spelletjesspelen. Gamen, zoals dat heet. Schieten; racen, iemand met een welgemikte trap op een hooivork schoppen. Lekker kinderachtig. Mag het? Het mag.

En wat zagen de nieuwe Playstation 3 games er lekker uit! En de laatste pc-spellen eveneeens. Ik speelde met veel genoegen de demo van 'Call of Duty 4: Modern Warfare.' Direct gedropt in een adrenaline-pompende scene ergens in een Arabisch land, explosies, bevelen, de dwingende stem van de sergeant die roept: 'Get the javelin and destroy the tanks on the bridge!' En ik krijg de zenuwen dat ik die javelin nergens zie liggen. En dat noemen ze dan vakantie! (Maar ja, zo'n portie opwinding met een straatwaarde van enige duizenden euri laat je niet liggen).

Games: je moet je toch altijd nog weer voor excuseren dat je ze speelt. Maar mensen hebben zo hun eigen dingetjes. DaPlien bijvoorbeeld kijkt graag naar huizenprogrammas op de BBC. Als ik dat lijzig-zeikerige 'A lake de bedreums' al hoor word ik zwakzinnig van ellende. Maar fijn dat zij het leuk vindt. Maar laat mij dan lekker knallen. (Raaatttaaaaattaaaaaa! Die motherfucker!) Doe ze ook wel hoor. Laatst heeft ze ook in X-Pand Rally meegereden; een fijne, rustige rijdster.

Maar come new year, en ik heb de lcd-tv niet gekocht en de playstation 3 ook niet en maar drie spellen: 1 van € 9.95,- en 2 van € 5.00,-. Een nieuwe ervaring: iets niet doen. De stress die dat oplevert heroisch uithouden en dan merken dat de aankoop echt niet zo nodig was als je toen wel dacht, een tijdelijke aanval was van, ja van wat, van bipolair onvermogen ergens omheen te lopen, van altijd elke impuls maar moeten volgen en je niet kunnen voorstellen dat waar je nu zo enthousiast over bent volgende week weer weg kan zijn. Maar goed, ik moet nu naar de Media Markt. Gewoon even kijken wat ze hebben.

Hoe Bedoelt U: Levensverandering Zonder Product?!

2008-01-03T16:19:00.004+01:00

Without a Praddakt? Are You Creezie! Daar wordt DaPiet pas echt razend van. Erg van de kerstdagen was vooral dat hij eigenlijk nergens iets kon KOPEN. "En het gebeurde in die dagen dat alle winkels werden gesloten en een ieder zich moest melden in zijn ouderlijke huis om zich te barsten te vreten?" Maar goed dat DaPiet voor de kerst al een bestelling geplaatst had. Zie hierboven.En dan er mensen -de schatten- die oprecht verwonderd vragen: Maar je had toch al een sapcentrifuge? "Ja, maar dit is geen sapcentrifuge, dit is een sapperser! Deze slingert groenten en fruit niet om zich heen, maar kraakt ze, pijnigt ze, haalt het uiterste uit ze." "Ja, ja." Het goede is weer eens niet goed genoeg voor DaPiet?Inderdaad. Soms denk ik zelf ook dat ik volkomen gestooord ben. Ze zouden mij moeten bestuderen. Nou, ik bestudeer mezelf. Ik heb mijn lichaam al tijdens mijn leven ter beschikking van de wetenschap gesteld. Als ik zelf het onderzoek maar leiden mag. Professor en proefrat tegelijk -zo zeg ik dat. Maar ik voel me goed. Na het eerste sap van de Greenstar te hebben gedronken. (Een mengsel van tomaten, appelen, peentjes, komkommer, selderij en -vijgen!) Of dat door de sappen komt, door de landbouwgiffen die ik aan de groenten heb onttrokken, of door de euforie van de nieuwe aankoop is nog niet geheel duidelijk. Wij weten het niet. Zoals we ook niet weten waar dit allemaal toe zal leiden.

Maar ons leven is toch een groot experiment, vrienden! (De Fransen gebruiken 1 woord voor zowel ervaring als experiment: experience). Terughouden heeft geen zin meer. De overvloed heeft ons overspoeld en alles is nieuw: wie kan hier nog praten van distantie? De dingen zijn te dichtbij gekomen. Ik volg Peter Sloterdijks advies: Versenkung in die Verdinglichung. We moeten de dingen dicht tegen ons aan drukken. Om hier het sap van de ware wijsheid uit te peuren. We moeten ook nieuwe dingen verzinnen, anders gaat het geheid fout. Zo eten we nog steeds als negentiendeeeuwse mijnwerkers, terwijl onze dagtaak, die voor meer dan de helft uit muisklikken bestaat, energetisch door een banaan vrijwel volledig gedekt zou kunnen worden.Ik heb lol in dat experiment van dat nieuwe leven. Als ik maar niet op de grond hoef te zitten en aan niets moet denken.

I'm Dreaming Of A Sapkuhuur...

2007-12-22T17:51:00.000+01:00

Well, not exactly. Maar toch wel een goed idee. Een mens blijkt meer toxic waste op te hopen in zijn lichaam dan goed voor hem is en zo vlak voor de kerst mag daar best wat vanaf. De eerste dagen heb je een beetje onzuivere huid en licht knallende koppijn, maar daarna begin je je energiek en kiplekker te voelen! Combineer dit met wat maaltijdsalades, en je valt nog af ook.

Op het gebied van de sappen heeft DaPiet een naam hoog te houden. Reeds in zijn studententijd -we hebben het alweer over meer dan 20 jaar geleden- was hij bezig te experimenteren met de werking van sappen. Op zoek naar het elixer van de eeuwige jeugd?

Nou, voorlopig meer om de steevast slaapverwekkende gevolgen van 'Edjes betondag' te ontlopen. Ed kookte overigens altijd lekker, maar veel en zwaar; vooral zijn onderschatte pindasoep maakte veel slachtoffers. Hij met name maandag de gewoonte een weeshuispan op tafel te zetten met meer macaroni dan een gemiddelde mens aankan. Eenmaal terug op de kamer viel je als een blok in slaap boven je boeken. De naam werd: 'Edjes betondag'.

Door de sappen bleef je de hele dag helder. Soms zelfs te. Dan stuiterden mijn ogen bijna uit mijn kop. Op een gegeven moment dacht ik werkelijk dat misschien alleen maar high was van de landbouwgiffen die in die groenten moesten zitten.

Ook onder medestudenten vonden de sappen aftrek. Zij het dan niet de eerste, experimentele versies. Die bevatten nogal wat buiteniisige combi's. Zo liep de aardappel-uien nooit bizonder, als sap. 'Alsof je een graf opentrekt!' was nog de meest positieve omschrijving. Later werden de spapen evenwichtiger, met een steeds subtieler fruitboeket en een soms als hemels omschreven flavonoidentoon. Ja, DaPiet is een gecertificeerde Juicemaster. Maar hij kan nog altijd leren. Vanmiddag schepte Plientje het schuim van het sap af dat hij gemaakt had. En dat was verdomme groentenfruitmousse! Dat kan zo op de kaart van een vijfsterrentent.

Toen was het tijd voor het preuvenement. Sapperdeflap wat lekker! Proost! En fijne dagen. En een zalig uiteinde.

Sneeuw In Lunetten

2007-12-20T23:03:00.000+01:00

Het gebeurt niet vaak en daarom is het ook fijn. Zo fijn dat het niet echt goed waarneembaar is voor mijn smartphone camera zonder goede zoom. Klein poederlaagje. Maar genoeg om het begin van kerstsfeer te laten opkomen.

Wat me altijd bevalt aan de kersttijd is dat de wereld lijkt stil te staan. Men belt niet, men zeikt niet, men zeurt niet. (Hoewel er gisteren wel een hoogtepunt was: de Postcodeloterij met name belde maar liefst tweemaal, maar nee ik heb echt geen 26 miljoen nodig, ik zou niet weten wat ik ermee zou moeten doen).

Het is nog helemaal geen kerstavond, maar het gevoel heb ik nu al. Om meer precies te zijn: sinds gisteren.

Ik gaf een slecht optreden in Twello. De reis erheen was heel fijn: per trein, eens helemaal op schema, goedkoop en eerste klas, warm en comfortabel. Met name de internationale trein naar Berlijn die ik van Amersfoort naar Apeldoorn nam was super. Ik keek naar het winterlandschap buiten en dronk zelfgemaakte groentenfruitsap: cranberries, appels, peren, penen, tomaten, bieten, aubergine). Het elixer van de eeuwige jeugd.

In partycentrum De Lintworm te Twello leek de stemming er helemaal in te zitten: iedereen kreeg Gluhwein bij de ingang en probeerde de drukke maanden van zich af te schudden. Binnen stond een kerstman die met een bel rinkeld en Yoho! riep. (Ik dacht altijd dat het Hoho! was, maar goed). Ik kwam hem later tegen, hij kleede zich om in het kantoor van de manager waar ik mijn tijd tot het optreden doorbracht. Zijn oorspronkelijk beroep was Sinterklaas, zo bleek. Maar hij was - helaas,helaas- gedwongen mee te gaan met de loop der tijden. Het was komisch hem in zijn rode kostuum een grote litanie te horen afsteken tegen de zo on-Hollandse kerstman die hij was.

Maar goed, binnen wachtten de verzamelde timmerlieden op de speech. Een katether (zo noemt men dit steevast) was er wel, maar men was vergeten er een microfoon bij te regelen. Verder was de zaal L-vormig en om de hoek, waar ze mij dus niet konden zien, hadden ze hun eigen bijeenkomst en lulden lekker door. De bediening door het personeel ging tijdens mijn optreden gewoon door, met volle dienbladen liepen ze door de ruimte. In aanpalende ruimte was personeel van De Lintworm hun eigen feestje aan het vieren. Het is misschien moeilijk uit te leggen, maar performen in die omstandigheden dit kost zoveel energie dat een goed resultaat vrijwel uitgesloten is.

Ik deed mijn best, maar het was 60, hoogstens 70% van wat het kan zijn en na afloop was ik behoorlijk pissig. Met een paar kleine ingrepen hadden ze dit alles kunnen vermijden.

Ik begaf me naar huis en na tien minuten was ik alles vergeten. dat is wel een verschil met vroeger, toen dit soort ramp-optredens me nog dagen hoofdbrekens bezorgde.

Ik kwam thuis en het was opeens kerstmis. Ik merkte dat omdat allerlei vrienden en kennissen nog heel laat op waren en mailtjes stuurden: zij waren ook vrij. Het deed me denken aan die rare oude tijden, toen mijn vrienden N. en R. de gewoonte hadden op kerstavond met witte tassen met plusminus 15 halve liters aan mijn deur te verschijnen. Waarna wij steevast op geheel eigen wijze de geest van Nazareth vormgaven tot diep in de ochtend.

Over de Grolschen oudjaren rond een rokende ton en de hoofdbonkende nieuwjaren van eertijds berichten wij gaarne later.

Voor nu -zoals de afschuwelijke kreet luidt: Fijne dagen!

Daar Gaan M'n Bomen!

2007-12-14T08:42:00.000+01:00

Ook goeiemorrege! Ja, het is wel effectief, zo'n motorzaag. Precies om acht uur sta ik naast mijn bed. (Om vier uur ging ik slapen). Het zat er aan te komen. De buren hadden sinds twee jaar geen licht meer gezien. Dat kwam door de bomen in mijn tuin. De woningbouw was al een keer komen kijken. En de hoveniers waren al een keer langsgeweest.

Ik heb nog wel kunnen voorkomen dat mijn hele grote lievelingsboom werd gesloopt. Daar hebben ze nu alleen wat overhangende takken vanaf gehaald. Maar de beschermende coniferen moesten eraan geloven. (Nu zijn dat niet de allermooiste bomen maar wel effectief buurdempingsgetakte).

Ik zat hier altijd lekker verscholen, daar hou ik van. Nu kunnen ze allemaal naar binnen koekeloeren. Nu moet ik ook mijn tuin gaan bijhouden. En daar heb ik helemaal een hekel aan.

Hier kun je zien dat ik eindelijk weer zicht heb gekregen op de schitterende flats aan de overkant. Ja, dit is Lunetten op z'n mooist, mensen. Opeens begrijp je niet hoe je dat jaren hebt kunnen missen.

Maar goed, misschien is het wel heel leuk en is dit het begin van iets moois. Je moet po-si-tief denken! Elk nadeel hep ze voordeel. Ik kan een nieuwe heg laten plaatsen! Ik kan inderdaad in de tuin gaan werken en deze vuilstortplaats tot een Cordobaanse lusthof opkweken! Maar eerst ga ik zo weer eens even lekker naar bed.

Genau!

2007-11-21T21:21:00.000+01:00

Vught, Kasteel Maurick, Telerex Software, 15.20 uur. Men heeft het wel over mijn hoge taxikosten en ik zit er zelf ook wel eens overin, maar kijk nou eens: Zou ik er na confrontatie met winterse slagregens, treinvertragingen en allerlei stadstuig zo bij hebben gezeten? Op en top 'der dicke Hund', zoals ze in Duitsland zeggen. Genau!

Ik zie die taxikosten maar als een investering in een goed optreden. Dat kan niet als je aan komt waaien als een kruising van Polletje Piekhaar en Lulletje Lampekap. Nee: uit de zwarte BMW stappen en tegen de congresgangers bij de ingang zeggen: "Guten Tag, meine Herrschaften!" Dat is toch voor iedereen veel beter. Genau!

Onderop Beginnen...

2007-11-19T22:47:00.001+01:00

Waalwijk, RKC-stadion, HLB accountants, 20.10 uur. Dit ken ik. De omkleedruimte voor het bedienend personeel. Hier kleedde ik mij vroeger ook om, op die vierkante meter tussen flessen Dubro, frituutvet, fusten bier en stinkende sokken. Hier ben ik groot geworden! Hier heb ik met mijn poten in het vet gestaan! Onderaan beginnen. Proberen over het luide gepraat van de vaste barklanten uit te komen met een galmende microfoon. Wanhopige grappen maken; overgaan tot de laagste bruifloften- en partijenhumor. Soms maar weglopen. Nu leidt men mij snel langs dit voorgeborchte van de entertainershel naar de warme gerieflijke bestuursruimte. Geen 50 soorten whisky, dat niet, maar ik zit hier lekker terwijl Gerrit Zalm spreekt.

Stad Der Wonderen, Of: Leugenachtige Stad? (1)

2007-11-19T15:03:00.001+01:00

In tegenstelling tot wat sommige mensen uit onze blogs leken op te maken: wij hebben ons wel degelijk bizar goed vermaakt. Dag na dag struinden wij de stad door op zoek naar het geheim van Barcelona. We waren zoals gezegd hoogstens een beetje geïrriteerd door de overdreven flaptekst van de stad. Daar werden wij een beetje jennerig van.

Ja, Gaudí is een beetje Efteling Voor Gevorderden, zegt de Irritante DaPiet. Dat flauwe post-moderne, ironische mannetje dat zich niet gauw wil laten betrappen op iets wat grotere groepen anderen ook mooi vinden. Maar de Andere DaPiet vindt het prachtig, als liefhebber van Jugenstil, Art Nouveau en Modernista-stijl (Spaanse versie van de beide eersten). Die Piet zou het liefst rond 1900 hebben geleefd. Op de een of andere wijze was de wereld toen mooier. (Niet voor iedereen, dat was het punt.) Mooier -en smeriger, rijker -en armoediger. Het zijn de contrasten die de historicus trekken in het spoor van Huizinga's "Herfstij der Middeleeuwen".

Maar nee, het was mooi, heel mooi. (Is dat genoeg?) Gisteren moest ik nog even wennen aan het Hollandse landje. Hoewel we een mooie bijna-winterwandeling door Warmond maakten. Moest ik nog steeds aan Barcelona denken. Aan de Israëlische Catalaan Yoram die ons verwelkomde in het appartement en zo lang met ons bleef praten over Israel, Spanje en de wereld.

Aan onze kinderlijke vrolijkheid bij het aanschouwen van ons terras met uitzicht op de Montjuic en het Palau Nacional. Ons Mediterrane platanenpleintje dat altijd levendig vol zat. De zeven verdiepingen hoge huizen aan de Parellel (eens het Montmartre, zegt men, van Barcelona.)

De vogeltjes in hun kooitjes op de Ramblas. De Boqueria, een markt als een negentiende eeuws ijzeren station met zijn binnenstebuiten gekeerde konijnen, stomstille vissen op ijs, stapels pulpo’s en alle denkbare noten-, fruit- en groentensoorten. Het zogenaamde Barri Gòtic met zijn nauwe, donkere Napolitaanse straatjes waar de was over de straat te drogen hangt. Inkijkjes in kleine lokaaltjes met formicatafels en een tv-scherm.

De grootstedelijke poeplucht, het Rotte-achtige jodiumwater en de gepasteuriseerde melk. De tapas: de albondigas, de calamares ("Nee, niet dat gefrituurde postbestellerselastiek in de toeristische restaurants, maar de echte, authentieke calamares die je in de kleine, oude restaurantjes van de Barri Gotic kunt krijgen."), de chorizo al infierno -en iedereen die ik vergeten ben te noemen.

Aan de oudere heer die naast de fontein temidden van de palmen weemoedige liedjes staat te zingen op de Placa Reial. Een betaalde medewerker van het plaatselijk VVV? Zijn we in een soort nostalgisch 'Westworld' beland? In Barcelona mag je het je afvragen. Het boek 'La Ciudad Mentorosa' ('De leugenachtige stad') van Manuel Delgado neemt 'het model Barcelona' letterlijk. Het kritiseert het VVV-Barcelona als het frauduleuze photoshoppen van een high street model, waarvan de lekkere lange beentjes nog iets langer zijn gemaakt. (Madrid is een veel lelijkere vrouw. Maar juist omdat ze zoveel karakter heeft en het haar geen bal kan schelen wat je van haar vindt, blijf je haar volgen.)

Toen viel ik in slaap. (To be continued -zie hieronder).

Stad Der Wonderen, Of: Leugenachtige Stad? (2)

2007-11-19T14:06:00.000+01:00

Maar toen ik wakker werd klonken al snel weer de merkwaardige Catalaanse woorden: 'Benvinguts' (Bienvenido). De fascinerende oude personennamen: Puig i Cadafalch, Domènech i Montaner. De namen van cafes: 'Els Quatre Gats' ('De Vier Katten'). Woorden en namen die ik bijna obsessief voor me uit bleef mompelen. (Sorry, P.)

Ik dacht aan de broze vrouwtjes in hun jagersbruine gewatteerde jassen, in wier zeepspoor ik mij kon wassen. De stokoude bezonnebrilde flaneurs en dandies-in-ruste met krant onder de arm, wier flaneren schuifelen was geworden. De oude en de jonge vrouwelijke chique op de Passeig de Gracia (naar men zegt 'de Champs-Élysées van Bardcelona') - beiden opgetuigd met grote brillen. De sombere, oudere, zwijgzame taxichauffeurs die hun zorgen daar lieten waar hij thuishoorde: in hun snor, en je efficiënt en goedkoop door de stad vervoerden.

Aan de prachtige, oude straatverlichting overal -zelfs in de arme wijken. Mensen die zoiets deden (het beste en het mooiste kiezen, niet het goedkoopste), die hielden van hun stad. Dat vind ik ontroerend, groots.

De onvermijdelijkheid van Gaudí; het vreemde Catalaanse verschijnsel van de ‘vernieuwende reactionair’. Dalí was dat ook. (Wat tegengas voor zijn bewonderaars levert Orwells visie op Dali). Geen wonder dat Cruyff er later terecht kwam en aanbeden werd (ook al omdat hij zijn zoon Jordi noemde).

De beklimming van de Montjuic op een mooie, zonnige novemberdag. De parken en tuinen met palmen en pijnbomen, de Mediterranee, zo blauw, zo blauw.

De oudere vrouw die mij aanklampte om nog te zeggen dat in dat mooie Modernista-huis daar aan de Passeig de Gracia “Todo sobre mi madre” (“Al about my mother”) van Almodóvar was opgenomen.

Alle beelden van de stad en van de gelezen boeken die vlak voor het slapen gaan door mijn hoofd tolden. 'Stad der Wonderen' van Mendoza. 'De Schaduw van de Wind' van Zafon, "Spain's answer to The Da Vinci Code". (Er is al een Zafon-route. Uiteraard.) 'Literary Walks Through Barcelona' was een andere favoriet van mij. De woningen van de Eixample nog op mijn netvlies als afgevlakte Rennies in hun doordrukstrips. Orwells 'Homage to Catalonia' moet ik ook nog herlezen, verdomme! En trams! Ze hadden vroeger trams in Barcelona! Natuurlijk. Vroeger was alles veel mooier. (Nee, dit is mijn Barcelona niet meer!)

De foto van drie Nederlanders –waaronder twee heel dikke- in de Catalaanse krant ’La Vanguardia', met als titel: “La Rambla de los otros”, “De Rambla van de anderen”, de toeristen, degenen die de Barcolonezen verdrijven van hun geliefde plekken en er een Burger King Allee van maken. De discussie over de voor en tegens van het 'turismo masivo' is in volle hevigheid losgebarsten.

Mijn grote vriend S., de Pakistaan, van de ‘Alimentacion’ (een soort C-10), die vanuit Londen het vliegtuig naar B. had genomen omdat ze hem op Heathrow direct vroegen wat hij kwam doen. En hij mocht er ook niet roken. Al die andere immigranten. (‘Punjab Telecom’). Een bleef me ook nog bij: hij staarde van achter uit zijn naaiatelier droefgeestig door de ruiten van zijn niet erg druk bezochte winkel.

De medereizigers in het vliegtuig op de terugweg. De Surinaamse kapster van Frenk Rijkaard die hem was wezen knippen voor € 1500. De Fries die als belangrijk CV-detail vermeldde dat hij een keer was ingevallen bij de 'Blauhuster Dakkapel.' De piloot die zich als een al te gezellige late night DJ telkens vanaf het flightdeck meldde: ‘En dan gaan we zometeen docken bij de Charley 10.’

Mijn lieve reisgenote P. En zoveel meer indrukken. En het is er allemaal ook nog in DaPiet zijn bolletje. En daar draait het momenteel rond als in een maandagse wasmachine. Hoor, daar tikken de harde stukjes Gaudiaans keramiek tegen het ruitje. En hij heeft de witte weer niet van de donkere was gescheiden.

Ja, mensen, het was weer een monumenten-orgie, een DaPiets boeken-tapas. Hij wilde weer teveel. Hij wilde weer alles. Hij moest weer kotsen. Geen wonder dat ik gisteren zo moe was. Moe van DaPiet die moe was van alle wonderen.

Lifestyles Of The Not-So-Rich And Not-So-Famous

2007-11-17T22:02:00.000+01:00

DaPlien en DaPiet hebben de laatste tijd een voorkeur voor appartementen boven hotelkamers. In een appartement kun je meer leven, vinden wij. (Getverdemme: wij!). Met een beetje zoeken valt de prijs ook nog alleszins mee. Zeker als je in november gaat. Zo hadden wij in Barcelona een zeer fijn appartement, dat met twee badkamers (nou ja, 1 met douche, 1 met bad), een logeerkamer (nou ja, met een stapebed; het was vast tegengevallen, Flop) en een terras (nou ja, wel heel schuins aflopend en met zicht op alle soapafleveringen van de slopperia), een beetje naar luxe zweemde -laten we zeggen: ons soort luxe. Not that we did mind... (Het 1 noch het ander.

De Gran Via Dolorosa Van Het Moderne Toerisme

2007-11-15T17:44:00.000+01:00

Soms zit het even helemaal tegen, als toerist. We zouden vandaag naar Tibidabo en Parc Güell. DaPiet was helaas vergeten de kaart van Barcelona mee te nemen, en we waren al een eindje op weg nergens naar toe. Maar DaPiet had zijn Tomtom op de smartphone bij zich! Helaas dacht die juist vandaag dat DaPiet in Zaragoza zat en van daar uit naar Barcelona wilde lopen. Nog maar 125 kilometer!

De zon scheen weliswaar, maar het was meer een soort windrukkerig strandweer. Op het Plaça Catalunya, waar we een toeristenbus wilden pakken naar Parc Guell, was toevallig net een demonstratie aan de gang. Maar even zitten dan, want we voelden ons ondanks meer dan negen uur slaap nog steeds niet helemaal van de frisse.

De ober van een Chiqueria aan de Paseig de Gràcia bracht een verkeerd duur broodje (laat maar) en was de bestelling van DaPlien zefs maar helemaal vergeten. Hij bracht tot slot een rekening met daarop Bittburger bier, terwijl DaPiet toch echt puur bronwater had gedronken. (Alsof juist hij het verschil daartussen niet zou weten!).

Daarna dacht Pau dat ze haar portemonnee kwijt was. Paniek! Het was niet zo, maar de dag zat vol met dit soort incidenten en incidentitos. Toen liepen we de hele Paseig de Gràcia af en kwamen eindelijk na een overdosis buitenwijks rondweggas met hele stromen toeristen aan bij Parc Güell. Waar godvergeme helemaal niks te zien was, behalve de ingang en de langste keramische bank met Japanners ter wereld.

Dat hele Güell is eigenlijk alleen een kleurig geglaceerd uitkijkpunt voor toeristen. We hadden ons weer met boter en suiker in de briljante flaptekst van Barcelona laten wikkelen! En voor aap in de etalage laten leggen. Om weer andere toeristen te trekken.

Zo begint toerisme steeds meer op een smartelijke kruisweg te lijken. Waarvan de gang verplicht is. Maar waaraan wel een volle aflaat verbonden is. Biddend en herdenkend leggen we massaal de weg van De Eerste Toerist af, van Hij Die Ons Voorging. “U loopt eerste de Via Dolorosa af, en dan twee keer rechts en dan links en dan komt U uit bij de Santa Maria del Point of Interest.”

Het belangrijkste effect van Gaudí’s creaties in deze stemming was bij ons: aude vrautjes willen schoppen. Oprotten! Met je waggelende eendepas, je gewatteerde groene jagersjas en je schilferhoofd dat door je dunne opgefoehnde oerangoetang kleurspoeling heenschemert! Nonnen –ook wegwezen! Bochelaars en mensen zonder handen en voeten wil ik hier al helemaal niet zien! En Japanners. God, wat haat ik die kunstkutjappen met hun stomme safarihoedjes.

Eenmaal weer uit het park, doken we direct een taxi in -en naar huis! De beste beslissing van de dag. En lekker lezen. Geef mij maar een goed boek mensen! Als het maar niet over die Antonio Gaudíef gaat. Dat universele keramische schoorsteenwegwerkgenie.

Woensdag: Montjuich-dag

2007-11-14T21:18:00.000+01:00

De dag begint mooi: zon, 18 graden. We zitten boven op het terras, ontbijten, lezen en lunchen met warm stokbrood van de bakker aan de overkant. (Kaas en extra scherpe chorizo erop, hmmm). Verdomd, het is zelfs warm. Ik kan me geen 14 november herinneren, waarop ik de hele tijd een vlieg van mijn arm probeer af te slaan.

Ik lees natuurlijk in Robert Hughes. In 'Het epos van Barcelona, koningin der steden' lees ik: "De vroegste namen van de twee rivieren die het middeleeuwse Barcelona begrensden, waren Merdanca (strontrivier) en Cagallel (drollenstroom); hun water was in de veertiende eeuw volstrekt ongeschikt als drinkwater en zo is het altijd gebleven." Dat dachten wij dus al. Dus zeulen we weer een plastic 8 litertank Ribes Aigua mineral natural naar boven.

Dan wordt het tijd eens wat te ondernemen. Omdat we al dagenlang op die Montjuich zitten uit te kijken en het lekker weer is, gaan we daar naar toe. Tussen palmbomen, pijnbomen en kaktussen beklimmen we trappen en paden, wandelen door fraaie parken. Er is een botanische tuin die merkwaardig genoeg is gewijd aan Petra Kelly, de politica van de Duitse Groenen, die zo treurig aan haar einde kwam. Het is ook een treurige tuin, die wel ergens begint, maar nergens toe leidt. Uiteindelijk komen we bij het het kasteel boven op de berg dat een fraai uitzicht op de stad en de zee biedt. De Sagrada Familia is duidelijk herkenbaar.

Robert Hughes vindt het maar niks dat het ding met vooral Japans geld af wordt gebouwd. Het wordt een "inerte kopie van een niet-bestaand "origineel'." Het project wordt verdedigd met de verwijzing naar de middeleeuwse cathedraalbouw, een collectief werk van lange adem. Volgens Hughes klopt dit niet. "Ten eerste omdat Gaudí achter het masker van armoede, nederigheid en zelfverloochening een van de meest eigenzinnige en egoistische genieën was die ooit hebben geleefd [...]" Ten tweede omdat de kwaliteit van zijn 'opvolgers' te wensen over laat: vaak wordt er regelrecht wansmakelijke rommel op de kerk geplakt ("potsierlijke Darth Vader centuriones").

Dan zakken we de berg weer af terug naar de stad.Tijd voor een korte siësta. Loompjes in bed liggend lees ik nog wat over de vroege geschiedenis van Catalonië. Over Koning Jaume I, een grote koning uit de dertiende eeuw. Hij had rood haar. Hij veroverde Majorca op de Moren. Ja, dat deed hij. Opeens voelde ik mijn moede bergbeentjes. Toen ik weer wakker werd was het donker.

Hebbes: Ons Eerste Appartement!

2007-11-12T21:36:00.000+01:00

Ik wilde even het appartementje voorstellen dat wij in Barcelona gekocht hebben. We zitten hier op het dakterras. De rest zal ik de volgende keer wel laten zien. De Gaudi-suite, de Picasso-keuken, het Miro-hoekje. Vijfhonderd duizend euro, het is niet niks. Maar zei ik tegen Pau (Catalaans): dit voelt zo goed!

Kijk het zit zo. Wacht, even m'n sigaar weer aansteken. Pffff. Kijk. Het duurt een tijdje, maar dan realiseer je je dat er met gewoon werken eigenlijk geen droog brood valt te verdienen. Ik draai nou zo'n 50 jaar mee op dit bolletje en als ik na al die tijd 1 conclusie mag trekken is het deze: Werken is voor de dommen. Alleen met real estate bereik je iets.

En we kunnen het nou wel zeggen: dat gedoe over dat boek van Pauline, dat was maar een cover voor onze geheime vastgoedactiviteiten. Jullie trapten er allemaal in, he? Joh, romans schrijven. Kost bakken met geld.

Nou. Eerst hebben we Berlijn bekeken, daar gaan we binnenkort een woninkje aan onze portfolio toevoegen. Prenzlauer Berg. Is hip. Er wordt veel gebouwd, de markt is ruim, maar niet iedereen kan direct een woning kopen. Wij wel. Binnen tien jaar hebben we het er uit. Dat is beter dan die 1 % rente van die bedriegers van de Postbank!

En dan dus in Barcelona ook eentje. Hier is het altijd lekker weer. Joh, ik kan mijn boekenkasten kwijt op het terras, het regent toch nooit. Nee, we zitten hier lekker. Plien was wel het mooiste vergeten: de Montjuic, die berg daar rechts. Maar ze wist dan ook niet dat-ie op video stond. Ik ook niet. Anders had ik mijn mond wel leeggegeten.

Nationale Gaudi Overschattingsdag!

2007-11-11T20:06:00.001+01:00

Het gastenboek van het Gaudi's Casa Battlo (zie hierboven) stond vol met Fantastic!, Fabulous, Maraviglioso! en Stupendissimo, en ga zo maar door. En dat was te verwachten, want dat is wat men zegt dat het is. En wij papagaaien dat na. Van de weeromstuit noteerde ik ook een reactie.

Dit vreesde ik vanmorgen dus al een beetje: het Barcelonakatertje. Ik schreef toen in mijn geheime dagboek dat ik misschien wel eens door Barcelona teleurgesteld zou kunnen worden. Het is allemaal op voorhand al zo fantastisch! creatief! uniek! geniaal! Ik dacht aan Ab, die zo van Barcelona houdt en de stad uiteraard warm had aanbevolen. Maar Ab overdrijft ook altijd zo! Ik dacht aan Picasso. Heb ik eerlijk gezegd nooit wat aan gevonden. (Ik maak een uitzondering voor de Guernica.) Miro idem ditissimo. Die hele surrealistische studenten- en wonderkinderenkunst van rond de vorige eeuwwisseling mag van mij zo de shredder in. (Zo! En ik schrijf dit niet lichtvaardig, want ik weet dat miljoenen mij lezen.) In het Reyna Sofia in Madrid heb ik voor mijn hele leven genoeg dronken gitaren gezien.

Waarom is Picasso zo populair? Is het zijn werk? Hij is toch vooral fameus als belichaming van het Ultieme Creatieve Genie. De man die zichzelf, de wereld en het universum telkens opnieuw uitvindt door zijn intuitie te volgen. Picasso die voor zijn eten betaalt door een tekening op een servetje te maken. De man dus die zijn eigen geld munt. Dat lijkt ons wel wat.

Elf november, het is bekend, is Nationale Gaudi Overschattingsdag. Voor speciale prijzen mag men op deze dag zijn scheppingen binnentreden. Casa Batllo, het huis met de gewelfde, 100% organisch-biologische gevel en de schelpenbalkons, bijvoorbeeld vraagt vandaag slechts € 16.50, normaal € 60.

Nationaal, dat wil zeggen: Catalaans. Overschatting wil zeggen: in de Catalaanse zelf-felicitaties neemt Gaudi een belangrijke plaats in. Catalaans wil zeggen: individueel anarchistisch, geniaal creatief, uniek bizar, grillig onvoorspelbaar. Ik kan wel zien dat Gaudi bizonder is. Hij kreeg de burgers van de negentiende eeuw zo ver dat ze graag zo´n voor die tijd toch vrij buitenissige creatie van hem wilden. Ik zag een foto van 1908, waarop vrouwen met hoge hoeden in een koets met paarden ervoor langs zijn gebouw bij Parc Guell reden -wat een contrast! Hij was modern omdat hij zijn tijd vooruit was, maar hij was geen modernist. Geen gewild burgertje pesten voor hem.

Het is alleen jammer dat ze hem door hun VVV-gezever levend begraven in zijn eigen huis. Ik hou van die art nouveau-stijl, van de Jugendstil, met zijn heerlijk slingerende trapleuningen, de vrouwelijke lijnen en overvloedig gebruik van het mooiste hout. Zo´n huis is ook een totaal kunstwerk: meubels, deurklinken en ventilatiesystemen kregen dezelfde aandacht van de architect. Ik vond dat Casa Battlo best mooi, heel mooi zelfs. (Alleen jammer dat ze alle meubels eruit hadden gehaald. Ik zag een oude foto...O, godverdomme DaPiet, hou op met je gezever over oude foto´s!) Maar je voelt: mooi, zelfs heel mooi, is niet goed genoeg voor het gastenboek an Gaudi. Ik houd niet van die dwang, dus schreef ik: 'Bagger! DaPiet, Holland.' Dat is flauw, ik weet het. Maar men laat mij weinig keus!

Toch denk ik na vandaag dat Barcelona een boek is dat je graag zou lezen, maar dat door zich door zijn opgeklopte de flapteksten bijna onmogelijk maakt. Uniek! Onvergetelijk! Reeds 550 miljoen exemplaren verkocht! Op een gegeven moment voel je zelfs bijna weerzin. Je weet dat het een of andere lul op de uitgeverij is. De schrijver zelf kan er niks aan doen. Toch schreeuwen die teksten je hele tijd toe. 550 million people can't be wrong.

Ja, als ze nou die flaptekst van Barcelona eerst eens een beetje zouden veranderen. Madrid heeft niet zo´n rare omslag. Ja, misschien houd ik wel meer van Madrid. En hier gaat het bizarre verhaal van mijn leven verder: mijn eerste liefde was Feyenoord, niet Ajax; ik was fan van Kees Verkerk, niet van Ard Schenk.

Maar goed, we hebben nog zes dagen. Ik heb in Barcelona alleen nog niets gevoeld van de opwinding en de ontroering die zich van mij meester maakten toen ik voor het eerst de Gran Via van Madrid aanschouwde.

Ja, En Dan Zijn We Dus Nu In Barcelona

2007-11-10T23:13:00.001+01:00

Het ligt in Spanje. In Catalonie. Ze zijn er gek op mijn boeken. Hele stapels van me in de winkels. (Zelfs in het Catalaans). En ze zijn aardig voor me: ze doen net of ze me niet herkennen. Ze weten dat ik even behoefte heb aan rust.

Maar schrijven kan ik hier nooit. Zelfs niet op mijn terras met uitzicht op Montjuic. Misschien is het de zee, iets mistrallerigs. Madrid ging ook al niet lekker, daar is ik het gewoon te droog, ik heb er altijd zo'n dor meseta-hoestje. En Berlijn, ja god, Berlijn is een bouwput, het is alsof je 100.000 bouwvakkers in huis hebt. Dus ja, is er sinds, es kijken, maart al niks uit mijn handen gekomen? Dat mag je toch onderhand wel een megablock gaan noemen!

Ja, op Schiphol (Shophill? Gekke vent!) maakte ik nog wel een paar aantekeningetjes. Alleen omdat het er die debiele, semi-futuristische overmoed heerste. Een ING-reclame: "Sell the moon, buy Jupiter." Het lijkt wel alsof er hier geen zwaartekracht heerst. Kijk, ik kan vliegen! Men verliest zijn anker in dronken zelfoverschatting.

Ik had net een boekje met teksten van Boeddha gekocht. Ik las: "Ik adem het voorbijgaande in; ik adem het voorbijgaande uit."

Bij de incheckbalie stonden geheel opgetuigde kerstbomen. Een nivo lager was men bezig aan een blauwig ijstoneel, van waarop zogenaamd grappige penguins ons alvast een fijn 2008 toewensten. Daar stond ook een verticale lichtkolom, waarop groene tekens de volgende zin uit de diepte omhoogstuwden: "Looking Back Is The First Sign Of Aging And Decay." Het had de lachwekkende ideologische drammerigheid van het betere Sciencefictionwerk. Ik wandelde over de Shopping Allee naar gate C14 over zwart marmer (echt, of niet). In de vloer zaten kleine stukjes nep- zilver die het licht reflecteerden: like diamonds layed out before you, consumer. In een winkel streelde ik de boekenstapels. Wat dacht ik nou? Dat ik in Barcelona wel zou kunnen schrijven?

'Namens de gezagvoerder Mevrouw Wildschut...' Een aantal mannen keek geschrokken. De vastgesjorde stewardessen verlichtten mijn vliegangst: 'Wel lekkerder dan de Delta 57, dit,' zei de een babbelig tegen de ander. 'Ja, en lekker om zeven uur alweer thuis.' 'D'r wordt lekker gekookt voor me vanavond.' Even later gingen ze aan het werk. Maar wat was er geworden van de godinnen van het luchtruim? Ze duwden een gammel metalen karretje door het gangpad met daarop David Beckham parfum, en krasloten!

We landden. Het weer: stralend. We namen een taxi; op deTomtom ('kortste route') checkte ik of de taxichauffeur ons niet bedonderde. (Aqui! Al derecho! Cabron!). Op een zonnig herfstig pleintje met voetballende jongetjes en oude mannetjes op banken wachtten we op de man met de sleutel. Een aardige, open, voorkomende man. Geen Spanjaard dus. Later gaf hij een kaartje: Yoram. Ik dacht aan Toledo: in dit land zijn alleen de Joden aardig. (Die hebben ze er dan in 1492 ook al uit gegooid. Maar ze kwam weer terug.). Hij bleef een tijd bij ons aan tafel zitten, terwijl we over heden en vooral verleden praatten: Spanje, Israel, het Midden-Oosten. ‘Looking back is a sign of ageing and decay.’

Een half uur later zit ik op het dakterras. Palmen, een meeuw, de nabijheid van de zee. Het schuimspoor van een boot, een zeil tegen de hemel. Dat Mediterraanse dat Madrid zo ontbeert! Ik kijk naar het kabelbaantje van de Monjuic. Voor me Robert Hughes' 'Het epos van Barcelona.' Mijn schrijfspullen binnen handbereik. De zon koestert. Ik pak mijn pen...

Maar het stinkt hier! Het is alsof er een grote drol van Franco ergens in het ondergronds rioolstelsel vastzit en de hele stad constipeert. Het water hier is niet lekker. Erger dan dat van Rotterdam destijds. Daardoor is de thee vies en de koffie walgelijk. Het water is zelfs niet lekker genoeg om onder te douchen. En ze hebben hier ook nog nooit van verse melk gehoord, die gepasteuriseerde viespeuken.

En...zo is er altijd wat. Omdat je toch altijd jezelf weer mee neemt. En ook al vermeldt het naambordje beneden in de hal: Pit dels Rics i Cadafalch. Dat helpt DaPiet niet.

Werelderfgoed, Werelderfslecht

2007-10-27T13:49:00.000+02:00

We wilden naar Toledo. Ab had al gewaarschuwd. De minst Spaanse stad die hij kende, toeristisch inferno. Maar ja, om vast te stellen of dat echt zo is, moet je er toch heen. Dat is de ellende van toerisme: je moet toch overal heen. (Wij verbeelden ons niet reizigers te zijn).

We arriveren op het station en wandelen dan omhoog. Daar zien we de stad al liggen. Dit is misschien wel het mooiste van Toledo: de nadering. De poort, de muren, de steile treden omhoog. De stad op een heuvel in een bocht van de Tajo. Eenmaal binnen zien we dat Ab wel een beetje gelijk heeft. Maar het is waarschijnlijk het lot van alle werelderfgoed. Dit soort steden bestaat alleen nog als ghosttowns.

De stad hangt vol met messen en zwaarden, keramiek, marsepein en andere 'tiepiekaalie spaaniesh' China-made rommel. Waanzinnig veel messen. Misschien verklaart dat waarom er zo weinig oorspronkelijke bewoners over zijn. Als je die messen en zwaarden overigens mee de trein in wilt nemen moeten ze eerst door een Marokkanenscanner waarop uitdrukkelijk een rode streep door een plaatje van een mes staat. Maar goed, dat is niet mijn probleem.

Strategisch gelegen was Toledo van oudsher een kruispunt van wegen. Dat verklaart dat ze er allemaal zijn geweest. De Moren, de Joden, Visigothen en noem ze allemaal maar op. Maar het waren slechts voorbijgangers. In de gids staat: "Uiteindelijk hebben alleen de 'Turistas', een vuilnisbakachtig Hunnenras, dat onder leiding van Generaal Baedeker in 1955 de stad binnenviel, hun stempel op Toledo kunnen drukken. De oorspronkelijke bevolking werd tot slaaf gemaakt en in de toeristenindustrie te werk gesteld. Tussen de twee kastes bestaat een stricte scheiding."

Duiven wieken weg over de daken van de Joodse wijk als we de hellende Callle de Angel aflopen. Een heel klein vleugje geschiedenis, te weinig. Er is een Joodse boekeria. Ah, mensen van het boek! Hier moet je zijn. Ze hebben behoorlijk veel. (Verder heb ik in de stad alleen een klein tweedehandszaakje gezien). Er is een bebaarde Joodse Spanjaard, iemand die aandacht lijkt te hebben voor jou als persoon, innemend en voorkomend probeert te zijn. Temidden van al die harde in zichzelf en in zijn clubje opgesloten Castillianen een sociale mini-douche.

Uiteindelijk kocht ik er iets dat ik niet had willen missen: een dik boek vol oude ansichtkaarten van Toledo (1898-1968). Ik had die kaarten ook al in het museum van de stad Toledo zien hangen. (Er was daar helemaal niemand). Muilezeltjes beladen met korven, vrouwen met kruiken, bedelaars bij brokkelende poorten en processies in niet opgeknapte straten. Je kunt iets natuurlijk fysiek proberen te bewaren. Het niet verwaarlozen, het opknappen. (Niet altijd even geslaagd. Sommige kerken zijn zo vers gerestaureerd dat het een Toledo-imitatie in La Vegas lijkt. Donald Quijote en Mickey Panza?).

Je kunt ook iets ongrijpbaars proberen te vangen: de geest van Toledo, de sfeer. Door middel van oude foto's, boeken. Dat hadden ze in het musem ook wel leuk gedaan: de eerste zaal die ging over de onderaardse gewelven Toledo, over de cisternen, het watersysteem van de stad. De ruimte was schaars verlicht, er klonken druppelende geluiden, geheimzinnige muziek begeleidde mooie vervloeiende filmpjes. Het thema van de volgende zaal verbaasde je al niet meer: de drie godsdiensten van Toledo met hun geheimen, mystiek, alchemie, ja zelfs tovenarij. Maar de uitgebreide collectie ansichtkaarten op de tweede verdieping was het mooist. Alleen daar bestaat Toledo nog. Ach ja, die historie-Piet. Om mezelf niet al te serieus te nemen had ik gewoon met het Bobbejaan-treintje terug naar het station moeten gaan. Er waren toch geen Toledanen om me uit te lachen.

Tickets For Toledo!

2007-10-27T13:14:00.000+02:00

Als echte toeristen wilden we natuurlijk ook nog een dagje naar Toledo. Het ligt tenslotte op maar een half uur van Madrid. Maar kaartjes voor Toledo scoren bleek niet zo makkelijk.

Is heel makkelijk, zei de vrouw bij de infobalie. (Veel balies op het station, weinig info). De treinen vertrekken daar, en daar koop je een kaartje. Bij de kaartjes een nieuwe balie. Toledo? Vandaag? Ze lachte. No! Full. Booked. You need reservation. Ja, maar ergens anders zeiden ze dat dat niet nodig was. No! Je moet een reservering hebben. Die kun je hiernaast kopen.

Om een kaartje te kopen moet je eerst een nummertje trekken uit de automaat. Onder de knop staat: kaartjes voor morgen. De ruimte zat bomvol mensen die hoopten morgen naar Toledo te kunnen. Het weer was zo mooi, dat we toch liever aan vandaag dachten. Morgen zouden we wel een kaartje kopen om overmorgen naar Toledo te gaan. Manana por la manana.

Wij later weer naar de ticket office. Zelfde apparaat maar met een ander nummertje. Op het tv-scherm: geen Toledo. Weer terug naar de info-balie. Ticket for Toledo? Here? No! Domoren, iedereen weet toch dat na zevenen door een beschikking van het Ministerie voor de Tickets van Toledo de tickets for Toledo alleen nog in de Grote Ticket Office beneden verkocht worden.

Grote Ticket Office beneden bomvol. Een nummertje trekken. In de rij voor een nummertje. (Niet vergeten een nummertje te trekken voor de nummertjes). De nummertjes worden door een apart mevrouwtje uit een automaat getrokken. We hebben nummer 027. Op een scherm zien we dat ze op dit moment bij 645 zijn. Hoe lang moet je wachten? Pauline gaat vragen. Domoren! Imbeciles. Na 699 komt...000, dat weet iedereen. We weten nu in ieder geval dat er nog maar 82 wachtenden voor ons zijn.

We doden de tijd door met een Duitse health food journalist op doorreis te praten. Hij heeft boven een uur in de rij gestaan om te horen dat hij daar geen tickets kan krijgen. Domoor, wij hadden dat veel eerder door. Het was een beetje een hardliner, en ook erg Duits in zijn totale gebrek aan humor. Pauline had het op een gegeven moment over die mooie, grote Amerikaanse Wholefoods winkels met natuurvoeding. Hij zei: "But zee hef only 25% orkanik food!" Op een manier die een vage smeur van greppels en nekschoten bevatte. We besloten het er maar bij te laten.

Na een half uur stijgt de adrenaline: ons nummer is bijna aan de beurt. Bij een knorrige heer moeten we verdomd snel zijn met onze keuze. Heen en terug. Heen, om? blaft de man. Nou, half 12. Terug? vraagt hij. Wat? Hij: Terug! Welke tijd? Tjonge jonge, je moet opgeven hoe laat je weer terug gaat. Enfin, we hadden een kaartje. We voelden ons uitverkoren. En als je dan de volgende dag in het Claustro San Miguel de los Padres del Masturbacion Mutual staat, dan weet je: het is allemaal niet voor niets geweest!!

The Maachine Ies Cloozed!

2007-10-26T21:26:00.000+02:00

Of je het hem nou onverstoorbaar noemt ('imperturbable'), onverschillig (' indifferente') of onverschrokken ( 'intrepido') -goed voor je Spaans allemaal- maakt de Madrileense ober niks uit en het maakt mij eigenlijk ook niet uit, behalve dan dat het bijna onmogelijk is zijn aandacht te trekken. Dus als je een week gaat, trek dan een dag uit voor het bestellen en nog eens een dag voor het afrekenen. In de binnenstad zou een monument geplaatst kunnen worden: 'Aan hen die vielen tijdens het wachten op een tortilla van het een of ander.' Bij het schoonspuiten van de plazas worden altijd wel een paar uitgedroogde toeristen gevonden.

Het eten is in principe geweldig, het is ook echt een sociaal gebeuren. (Hier geen eenzame grazers, die met lege blik langs de hamburgerstraten struinen). Ze kunnen elkaar ueberhaupt wel goed hebben, die Spanjaarden. Ik zag in de boekhandel ' Fnac' weer hoe ze vreedzaam bijeen zaten op een klein oppervlak, sommigen gezeten op een halfronde bank, de anderen aan hun voeten op grond. Oude dametjes ondersteunen elkaar op straat. Geen rollator gezien in heel Madrid. Misschien zegt het iets over de eenzaamheid van oude mensen in Nederland dat ze niemand hebben die ze een arm geeft.

Er zijn ook waanzinnig veel restaurants, tabernas en barretjes en noem maar op ('cocktelerias'). Daar ligt het allemaal niet aan. Alleen beginnen ze pas te eten om tien uur. De tourist wil graag om zes uur eten als hij met brandende zolen, loeiende longen en een overdosis Goyas uit de benzinedampen opduikt. Dat wordt dus 'happas de tapas'. Maar zie er maar eens wijs te worden uit zo'n kaart.

De eerste avond liepen we hongerig een zaakje binnen. We zagen van die kaartjes waar je gerechten op kon aankruisen. Tapas! dachten wij. Maar ik kon de gerechten niet zo thuisbrengen. Bij elk gerecht stonden twee opties: pan normal en pan integral. Pan is brood, zoveel is duidelijk. Normaal brood okay. Maar integraal brood? Nu zie je hoe wanhopig die hersentjes toch alle onverwachte problemen proberen 'op te lossen'. Ook al moeten zij daarvoor een vierkantje in een rondje proppen. Dus kwam Don Pedro met de suggestie dat pan normal een normale portie brood was en pan integral bij elke portie tapas was inbegrepen. Logisch! No. De oplossing was veel eenvoudiger: pan integral is bruin en normal is wit. We zaten in een broodjeszaak, niet in een tapasbar. De broodjes waren overigens heel lekker, en ook nog goedkoop. Maar Pauline moest nog wel even naar de toonbank. Na vijftien minuten. Waar de broodjes bleven. "We are hungry." De schat!

Je denkt telkens dat Spanje een modern land is geworden. Dat ze een spurt hebben gemaakt sinds de dood van Franco. Dat is ook wel zo waarschijnlijk. Op bepaalde gebieden. Ze hebben hun Turks fruit ' ('Lucia y el sexo' ), ze hebben sexclubs en stout ondergoed (vermoed ik). Maar ze spreken nog steeds nauwelijks Engels en iets als klantvriendelijkheid is een onbekend concept. Dat komt waarschijnlijk omdat het is samengesteld uit twee voor de Spanjaard vreemde woorden: klant en vriendelijkheid. 'Passantennorsheid' bestaat wel, al is de Spaanse term me even ontschoten. Maar we kunnen het ook positief formuleren: ieder Amerikanisme is ze vreemd. Voordeel is dus dat je niet na elke hap wordt lastig gevallen met: ' Heeft het gesmaakt?' En ik heb ook godzijdank niet dat stomme moordlustopwekkende: 'En een fijne dag verder' gehoord.

Anderzijds betaal je soms een hoge prijs. Het is dan alsof je in een aflevering van ' Fawlty Towers' zit met alleen Manuel. Zonder John Cleese die allles uitlegt en probeert goed te maken. Zo wilden wij gistermiddag een capuccino bestelen op het Plaza de Chueca. De ober meldde ons doodleuk: 'No. The machine is closed.' Met een vanzelfsprekendheid die de verantwoordelijkheid geheel bij ons legde. Buitenlandse uilskuikens die niet wisten dat het Ministerie van Capuchino elke dag om half vier middels een ingebouwd tijdslot elke koffiemachine uitschakelde. Plien en ik keken elkaar aan: We waren weer op het terras van een 'Irritanteria' of ' Bruskeria' beland. Hadden ze misschien thee? 'No. Same machine.' Wat misschien achteraf verklaarde waarom niet alle capus in Madrid even lekker waren. Uiteindelijk gingen we maar akkoord met een flesje mineraalwater. We overwogen: het was geen echte Madrileen, die ober. De echte Madrileen legt namelijk niks uit, die zegt gewoon: "No!"

De Muil Van De Gran Via

2007-10-25T23:31:00.001+02:00

Nu is dat helemaal niet gek dat ik bekaf ben. Madrid heeft dat effect. Allain de Botton heeft het over de moeheid die hem plots overvalt in Madrid; Enzensberger spreekt erover in "Ach Europa". Madrid heeft wel iets van Berllijn: het wil teveel, mist subtiliteit, heeft geen natuurlijke elegantie. ' Ongenaakbaar Madrid' heet het boek uit de literaire stedenreeks dat bij ik bij me heb.

Toch spreekt de goudeerlijke blufferigheid van deze stad mij wel aan. Blufferigheid, maar zonder protserigheid, een bijzonder soort provinciaalse grootheidswaanzin die ver boven zijn mogelijkheden richtte, maar juist daardoor toch iets tot stand heeft gebracht. Ik ben niet enorm bereisd, maar ik zou niet zo snel een straat in Europa kunnen noemen die zo'n gefrustreerde ambitie uitstraalt als de Gran Via. Ik hou ervan de muil van de Gran Via in te staren vanaf het terras van de 'Circulo de Bellas Artes'. In deze omhooglopende straat zie je de ader van de stad pulseren.

Ik steek ik de weg over, loop langs Hotel 'Metropolis' en wandel de Gran Via in en telkens denk ik: wow, even, heel even hebben ze zelfs aan New York gedacht, toen was het alweer voorbij. Maar ze wilden het wel. Ze wilden tenminste nog iets! Je kunt veel van de Madrileen zeggen, maar decadent of neurotisch is hij nooit geweest geloof ik. Meer over de Madrileen in het algemeen en de Madrileense ober in het bijzonder in het volgende bericht.

Je Neemt Jezelf Toch Altijd Mee

2007-10-25T22:49:00.001+02:00

Ja, het is bekend, je kunt dus wel weg gaan, maar je neemt jezelf altijd mee. En dat blijft dezelfde Piet. Of het nou DaPiet, DerPiet of DonPedro is.

Dus daar zit je dan in je Madrileense appartement. En je krijgt evengoed geen letter op papier en ook niet op het toetsenbord, dus geen verhaal of blog. Ga d'r maar aanstaan. De Schrijversvakschool is allang weer begonnen, maar `Don Pedro nog niet.

Tja, en daar ga je naar Madrid, maar ja, daar ben je dus al een keer geweest. Gran Via, Atocha, Prado, espinacas con carbonzos, choricitos al infierno, patatas bravas, tonijn met gecarameliseerde ui, cojones del toro, carboncolos fritos, pinchos, flautos en dan weer alle ria's: cervezeria, taperia, chocolateria, paneria en noem het allemaal maar op en ik heb het allemaal al gezien en gegeten en weer doorgespoeld. Ik ben moe.

O ja, en dat leesbrilletje dat je daar ziet liggen, dat is dus van Pauline. Maar ik kan eigenlijk niet zonder. De jeugd is definitief voorbij.

Reizen is vergeefs. Het is ' De tuinman en de dood' all over deja vu again. Je neemt jezelf toch altijd weer mee. Jezelf -en veertig opladers. Alleen die van jezelf, die kun je nergens meer vinden.

Han Arrivado En La Ciudad De Madrid

2007-10-22T16:03:00.000+02:00

Na een vlotte vlucht van twee uur op de luchthaven van Madrid. Met een taxi naar het appartement. De chauffeur leek persoonlijk het verlies van Alonso gisteren in de Formule 1 te willen goedmaken, hij reed als een wilde. Pauline zei: Doe je gordel om, en praat maar niet meer tegen hem. Daar was ik wel blij mee, want van mijn toch al niet beste Spaans was niet veel over.

Het appartement werd nog even schoongemaakt en we wachtten in dit barretje, waar we temidden van tonnetjes bier, schommelende hammen en etende oudjes thee dronken en een broodje calamares aten. Op straat schoolmeisjes in uniform en dikke, schele jongetjes met voetbal.

Appartement wel wat kleiner dan in Berlijn en egeltjesseks, want het bed schommelt vervaarllijk. Gelijk lappietoppie aansluiten op ADSL natuurlijk, want men is verslaafd of men is het niet. Pauline stelt een lijstje van Neruda-locaties samen. En dan gaan we maar eens even buiten kijken, want het is nog verdomd lekker weer, 22 graden en zon. Helaas wordt morgen alles anders, en woensdag krijgen we regen.

O, Gij Klopt Byzantijns Bladgoud Op Ons Pad!

2007-10-16T21:02:00.000+02:00

Het was op het nippertje, maar vanmiddag kreeg ik deze herfst toch nog bij de panden van haar fraaie jas. Her coat of many colors, if I may say so. Ik heb tijdens de drukkke jaren te vaak een herfst verkloot en hoewel het me nu bijna weer -nee, toch niet, ik verliet fluks mijn zuurstofloze, donkere boekenhol en fietste naar Amelisweert. (Hier zie je mijn vertrekpunt Lunetten. Ik begaf mij in oostelijke richting, over de snelweg, en hup, snel de broccoli in! Onder de schaduw van het adresplaatje: Fort Rijnauwen).

Toen heb ik een tijdje lekker op een bankje op een heuvel tegenover Fort Rijnauwen gezeten. Daar zag ik de zon onder gaan. Waarom vind ik de herfst zo mooi? Waarom is oktober mijn maand? Te fel geluk schroeit mijn huid, dan ben voel ik me net zo lekker als een witte waterkip in een gloeiendhete pan. De lente is te evangelisch, de winter te somber, de zomer broedt pest en geilheid uit: alleen in de herfst is alles er. Alle kleuren (van lentegroen tot bokbierrood), alle weertypes (een buitje sproeit te midden van de zonnestralen), alle geuren. Het is een rijke melange die je neus vult en herinneringen brouwt. Ja, koel en kruidig, heeft de herfst de essentie van versgemalen bonen. Elementair seizoen. Tijd zonder noodzaak van klinkers. Als ik een Tsjech was, zei ik: HRBST!

Ik fietste verder langs het fortenwater en zag de Dom stil in de verte staan achter weilanden met koe -het moest niet veel Hollandser worden. Ik noem een Jan van Goyen. Een Piet van Leyden. Ik snoof met graagte de intredende frisheid binnen.

Vanwaar mijn herfstmystiek? Mag ik de zomer niet? Nu ja, de zomer is een dronken vrouw. Die je recht op je bek wil kussen. En jij hebt ook zo je plannetjes met haar. Ze heeft de adem van een warme asbak, rode wijntanden en je voelt haar hete kruis door je broekstof heen. En hoewel ik niets tegen geilheid heb: de herfst is anders. De herfst kan je wang strelen met de tederheid van een nooit verklaarde liefde. De herfst is het geheimzinnige, romantische zusje van De Ietwat Clichematige Grote Blonde Stoot. En je bent nog altijd in stilte verliefd op haar langzame glimlach. We hebben het hier over het verschil tussen seks en erotiek. Herfst is erotiek voor gevorderden. Maar ik herhaal mijzelf.

Laat ik een ander maar eens herhalen: "de droog gewaaide beek/ vult zich langzaam op met bladeren en door het bos speelt moe de wind. o plotseling beginnend woest geluk/ te kleine ziel/ om deze wilde vreugde te bevatten." (H.H. ter Balkt aka Habakuk de Balker).

Ik voel me gewoon goed in de herfst. Ik rijd rond en stop regelmatig om dingetjes te noteren in een kladblok. Ook snater ik spontane, ongecensureerde herfsgedichtjes. Als ik een zwarte man met fiets plus kinderzitje zie lansgkomen: "Een neger die meezingt in de kerk/ een neger met een kinderzitje achterop/ die is goed bezig, die is vandaag de Bob/ niet alleen maar dat dansen, dat knokken en dat neuken/ maar een neger die meehelpt in de keuken.”

Na anderhalf uur kom ik bij landgoed Amelisweert uit. Het duurt even voordat ik de weg over kan: over het dropzwarte nieuwe zoab glijden de forensen als zelftevreden goden huiswaarts. En ook ik, dan. Met de laatste vreugdestralen herfstlicht op mijn opslagkaart. Maar dat de vreugde niet te wild worde nu.

De Traditionele Makkejannenjacht!

2007-10-16T14:06:00.000+02:00

Zaterdag, 13 oktober, Maarsbergen. Familietraditie: op de verjaardag van mijn vader gaan we met z'n allen op jacht naar de beste lekkerste kastanjes. Wij jongens en meisjes van de Heuvelrug noemen kastanjes ook wel makkejannen. We kennen ook nog steeds het woeste gebruik: met de mond vol makkejannen aan iemand te vragen of hij soms een gespikkelde beer wil. Ja, wij zijn een raar sub-volkje hier, bijna net zo raar als die lui uit Wombarg, gunsteropan.

Maar 13 Oktober wroeten wij dus gewoontegetrouw temidden van de gouden stralen van de Oktoberzon als truffelzwijnen in de grond. Ergens diep in het bos. Op een plaats die geheim is en die ons rechtens toekomt. Aangetrouwd spul van de familie wordt ook niet aangeraden die plek in de openbaarheid te brengen. (Ondanks de gemoedelijke indruk is hier wel degelijk sprake van een keiharde clan. Enige merkwaardige met blad opgevulde greppels in het bos getuigen daarvan. Als je ze weet te vinden.)

Helaas hadden we deze keer geen tijd de kastanjes ook nog te bakken. Bakken, en dan zout erover, hmmmm. Maar we moesten naar de Chinees. Dat vindt mijn vader namelijk nog steeds veel lekkerder dan allerlei natuurspul. Maar het was er weer geweest te zijn, in de bossen van mijn jeugd. En het is op 13 Oktober altijd mooi weer. Ook traditie. Zulk mooi weer is het deze maand, ik vraag me af of die mensen die op hun blog de hele tijd maar mekkeren over de mislukte zomer, daar eigenlijk wel dankbaar voor zijn.

O ja, de foto's! Natuurlijk, natuurlijk. Hier zijn de foto's. (Ze zijn een beetje blauwiig, heiig of anderzins mislukt, maar ik ken mijn nieuw smartphone nog niet zo goed.)

Islamitische Tsunami?

2007-10-12T12:24:00.000+02:00

Op de schetsen van het nieuwe Anhemse station ziet het er wel zo uit. Ze hebben namelijk alle poppetjes zwart gemaakt, waardoor iedereen met ook maar halflang haar eruit ziet alsof-ie een hoofddoekje draagt. Nee, dit gaat ons Geert niet leuk vinden.

Reichsmann Spreekt Voor Canon Nederland

2007-10-10T18:45:00.000+02:00

Nog tien minuten...

Reichsmann Op Werkbezoek In Westergasfabriek

2007-10-03T15:13:00.000+02:00

Werkbespreking Canon, Amsterdam, 3 oktober, 14.55 uur. Dit is het door het impresariaat opgegeven adres: Haarlemmerweg 8. Maar dit is dit niet het Canon Service Center. Dit is de Westergasfabriek. Of een Byzantijnse kerk met een Shoa-herdenkingstentoonstelling erin.

De contactpersoon kan ik even niet bereiken. Ah, toch! "Klopt, Piet, je bent op het terrein van de Westergasfabriek, daar vindt het event plaats." Op 10 oktober. Nou, ben ik ook eens op tijd.

Hij komt hierheen, doen we de werkbespreking hier. Ik ben niet scherp de laatste tijd. Eergisteren op weg naar Amsterdam in plaats van Bussum. Nog een geluk dat ik op het laatste moment zijn telefoonnummer had genoteerd. Ik ben ook van nature wel verstrooid hoor. "Ik heb hier een werkbespreking, " zeg ik aan de balie bij de ABN. "Met wie?" "Tja, dat is een goeie vraag." Bij Interpolis was ik een keer een dag te vroeg. En toen ze me voor het programma "Taxi" vroegen -al een hele tijd geleden- zei ik: "Leuk idee!" Twintig minuten later moest ik ze vertellen dat ik geen rijbewijs had.

Leuke werkbespreking, capuccino erbij. Vast leuker dan op het Canon Center. En ik weet vast waar ik op moet treden volgende week.

Krijg een draaiboek mee. Vind ik altijd leuk. Geinig om te zien dat zo'n event al zeven uur 's morgens opgebouwd wordt, 11 uur voordat ik spreek. "8.00 uur: aanvoer van vloerbedekking en aansluitend stoffering." Strak afgerokte tafels, vond ik ook altijd zo'n mooie. "10.00 uur: wateraansluiting bij biertap, eventueel d.m.v. tuinslang." Hmmm. "11.00 uur: aanvoer knuffels. Knuffels worden tegen de rand van het podium, als decoratie opgesteld." "17.00 uur: aankomst Peter Reichsmann. NB spreker krijgt gereserveerde plaats op de eerste rij." Juist! Ik heb er nou al zin in.

Herr Reichsmann Is Vandaag Herr Mueller (SAP)

2007-10-01T15:22:00.000+02:00

Bussum, 't Spant, Accenture, 15.25 uur. Achter het zwarte doek op het podium wacht ik. Ik steek mijn arm uit, de zaal in, om een foto te maken. Niemand ziet mij. De vorige spreker is nog bezig. Saaie man, schiet toch op! Nee, dus.

Ik ga weer naar beneden, de gewelven in: verlaten kleedkamers, artiestenfoyer leeg, hier huist het Spook van de Opera. Ik doe de felle lampjes aan in de kleedkamer, het is snel warm. Dwangmatig repeteren. Ik ben vandaag Herr Mueller en niet Herr Reichsmann. Dat moet ik goed beseffen, anders verkloot ik het gelijk al.

Ik word gebeld: ik kan naar boven komen. Iemand leidt me de zaal in en zet me vooraan neer. de man is nog steeds druk in de weer met slides bomvol onbegrijpelijke organisatieschema's. Dan de vragen. En de antwoorden. En dan ben ik aan de beurt.

Het is net als vorige week een subsessie van een groot congres. Mannetje, vrouwtje of 50. Slim, jong, ICT. Deze keer begrijpen ze het wel. Het gaat lekker. Ik kan al snel intern het sein ´geslaagd´ geven. Verbaas me er weer over hoe terplekke geimproviseerde dingen er soms uit springen, zo´n hele frisse lach opleveren. Het is eigenlijk niks bijzonders. Ik zeg dat hierna in de plenaire sessie Hans van Breukelen zal spreken. Waarschijnlijk ook over het EK ´88. Droog, als Duitser: "Dan ben ik dus al weg." Ik zou best wel weer eens stand-up willen doen. Maar dat vreet energie. Mijn act als Duitser niet.

Om tien over vier ben ik alweer klaar. Ik krijg een mooie fles wijn. Die geef ik gelijk aan chauffeur Murat. Hij is moslim. En slaat al mijn flessen bij hem thuis op in de kelder. Ik zal de flessen meenemen voor het feestje van Pauline aanstaande zondag.

Praten Over Boeken Die Je Niet Gelezen Hebt

2007-09-30T22:32:00.000+02:00

Dit is een boek dat ik niet gelezen heb. Maar waar ik toch over praat. En dat is mooi, want de titel luidt: "Comment parler des livres que l’on n’a pas lus?" Frans. Dat gaan wij dus sowieso niet lezen. Maar er is een Engelse vertaling: ‘How to talk about books you haven’t read?’ Die vertaling komt 30 oktober uit. Maar dat maakt dus niks uit. We kunnen het er nu rustig al over hebben. Ook al hebben we het niet gelezen. En ook al gaan we het niet lezen. Geen probleem. Volgens de schrijver ervan: Pierre Bayard.

Bayard –professor in de Franse literatuur en psycho-analyticus- snijdt een modern taboe aan: niet-lezen. Onze maatschapij is toch nog steeds een leesmaatschappij. We voelen ons verplicht boeken te lezen. We voelen ons ook vaak verplicht ze helemaal te lezen. (Boek-zappen doe je niet). En ja, je moet een boek ook gelezen hebben om er over te kunnen (mee)praten.

Bayard verdeelt zijn boeken in vieren: (1) “LI” wil zeggen “livres inconnus”: boeken die hij niet kent; (2) “LP”=“livres parcourus”: boeken waar hij doorheen heeft gebladerd; (3) “LE”= “livres dont j’ai entendu parler”: boeken waar hij over heeft horen praten; en (4) “LO”- “les livres que j’ai oubliés”: de boeken die hij heeft gelezen, maar waarvan hij de inhoud is vergeten. (Er zijn dus blijkbaar geen boeken die hem zijn bijgebleven. Maar goed, daar ben je tenslotte professor voor.)

Ulysses bijvoorbeeld is "LE" (3): veel over gehoord. (Voor dit boek: zie enquete onderaan de pagina.) Hij zegt dat hij het boek niet heeft gelezen, maar het wel kan plaatsen in zijn literaire context. Hij weet dat het een soort remake was van de Odyssee. Dat het eb en vloed van het bewustzijn volgt. En dat het speelt in Dublin binnen het bestek van 24 uur. Als hij college geeft, heeft hij het vaak over Joyce.

Hoe LePierre dit allemaal weet? Heeft LePiere de Franse editie gelezen? Is LePierre helderziend? Mais non. Maakt ook niet uit. Het is tekst, er zijn mensen die dat gelezen hebben, die erover geschreven hebben en dat staat op internet, het is een mening, het gaat over een thema. Daar zegt Bayard bepaalde dingen over en daar vind ik ook dingen over. En jullie vast ook. Dus wij kunnen het er over hebben. Tot we het boek gaan lezen. Of niet. Ik vind dit zo verfrissend mensen! Dat boek moet je willen lezen! (Slim mannetje, die Bayard).

Ik heb trouwens al een keer tussen neus en lippen laten weten dat ik vrijwel zelden een heel boek lees. Ik citeer uit boeken die ik nauwelijks of helemaal niet gelezen heb. En waarom ook niet? Ik heb een keer een geweldig essay geschreven over 'Der Zauberberg' van Thomas Mann. Een boek, waarvan ik toen net drie pagina's had besnuffeld (daar is het sindsdien ook bij gebleven.) En ik ben altijd in tien, twintig boeken tegelijk bezig.

Ik wist wel dat dat allemaal een beetje gek was. Maar het is altijd leuk als een professor zegt dat dat helemaal niet zo gek is. Tenminste: ik denk dat de boodschap is van dat boek. Nou, 30 oktober komt de Engelse vertaling. Hoe zit dat? Kan het echt? Praten over boeken die je niet gelezen hebt? On verra.

"Alkohol Ist Das Dressing Fuer Deinen Kopfslalat"

2007-09-29T16:49:00.000+02:00

En dan nu muziek. Op veler verzoek: Alkohol – Herbert Groenemeyer (1985). Gisteren nog geciteerd. Weer Duits. Ik ben wel bezig. Ik ben een halve Duitser, joh. Ik krijg ook geld van het Goethe-Instituut. Landverraad!

Superslecht clipje (22 jaar geleden, geen geld), aardige muziek, affengeile tekst! Mooi om te draaien op een herfstige katerdag.

"Wir haben wieder die Nacht zum Tag gemacht/ Ich nehm mein Fruehstueck abends um acht. Gedanken fliessen zaeh wie Kaugummi/ Mein Kopf ist schwer wie Blei, mir zittern die Knie. Gelallte Schwoere im rotblauem Licht/ Vierzigprozentiges Gleichgewicht. Graue Zellen in weicher Explosion/ Sonnenaufgangs- und Untergangsvision.

Was ist hier los, was ist passiert/ Ich hab bloss meine Nerven massiert. Alkohol ist dein Sanitäter in der Not/ Alkohol ist dein Fallschirm und dein Rettungsboot. Alkohol ist das Drahtseil auf dem Du stehst/ Alkohol Alkohol Alkohol.

Die Nobelscene trumt vom Kokain und auf dem Schulklo riechts nach Gras. Der Apotheker nimmt Valium und Speed/ und wenn es dunkel wird, greifen sie zum Glas. Was ist hier los, was ist passiert/ Ich hab bloss meine Nerven massiert.

Alkohol ist dein Sanitäter in der Not/ Alkohol ist dein Fallschirm und dein Rettungsboot. Alkohol ist das Drahtseil auf dem Du stehst/ Alkohol ist das Schiff mit dem Du untergehst. Alkohol ist dein Sanitter in der Not/ Alkohol ist dein Fallschirm und dein Rettungsboot. Alkohol ist das Dressing fuer Deinen Kopfsalat/ Alkohol Alkohol Alkohol..."

Bieden Boeken Troost Bij Verdriet?

2007-09-28T17:08:00.000+02:00

Pauline vraagt zich op haar blog af: helpen boeken bij verdriet? Om maar met gelijk met mijn deur in huis te vallen: Neen. De Botton mag dan op de omslag van zijn boek over de troost van de filosofie een hele huisapotheek aan heilzame schrijvers hebben laten fotograferen, wij weten wel beter. ‘Bij liefdesverdriet: Schopenhauer.’ Even niet. Al zijn het flinke pillen.

Verder verloopt het proces precies als Pauline beschreef: de grappige Bill Bryson opeens stompzinnig lichthartig, de melancholisch herdenkende Sebald veel te zwaar, een ander niet precies herfstig genoeg. Nee. Je bent op zoek naar het boek dat precies alleen voor jou geschreven lijkt. (Soms komt het voor. Als je jong bent. 'Heksensabbath' van Maurice Sachs bijvoorbeeld. Het had dan ook als ondertitel: "Verslag van een ondraaglijk leven.") Wat ik dan doe, bij verdriet? O, ik ga altijd drinken.

Alcohol doodt de worm die in ons is. Het komt op plaatsen waar andere schoonmaakmiddelen niet kunnen komen. "Alkohol ist dein Sanitäter in der Not. Alkohol ist dein Fallschirm und dein Rettungsboot. Alkohol ist das dressing für deinen Kopfsalat." (Herbert Grönemeyer).

Alcohol verhoogt het zelfmedelijden, het laat de tranen zo rijkelijk o vloeien. Muziek helpt daarbij nog eens enorm. Favoriet zijn de droefgeestige Theodorakis-liederen van Margarita Zorbala. Bijvoorbeeld ‘Dromoi Paloi’ (‘Old paths/ That I regard with infinte love and hatred’): haar donkere stem, een melancholieke fluit, en een bouzouki die rechtstreeks op de kattedarmen van je verdriet lijkt te tokkelen. Ik geloof dat Flop ook zo’n homeopathisch muziekbibliotheekje heeft.

Als het huilen Niagara-proporties bereikt, helpt alleen het ruisen van de zee. De zee, ja dat is de enige die me dan stil krijgt. Mijn verdriet lost op in iets groters, hoe onverschillig het daar ook aankolkt en wegglijdt, het is mysterieus troostend. Zoals ook de aanblik van de sterrenhemel niet je eenzaamheid opvoert met haar zogenaamd koude oneindigheid, maar juist geborgen in zich opneemt. (Zet hier Candlelight-muziek onder en je weet dat het bagger is. Daarom mogen alleen hele speciale mensen gaan dichten, als ze verdriet hebben. Zoals de gemankeerde DaPoetPiet al eens zei: men moet de umlaut die het verschil maakt tussen poetisch en poëtisch toch echt verdienen. En wat de gedichten van Anna Enquist betreft is het mij misschien vergund op te merken, dat ik hoop dat ze verder altijd gelukkig blijft.)

Natuur en muziek bieden troost. Boeken minder. En alcohol? In ieder geval zet zij het denken stop. En voert het zelfbedrog genadiglijk op. Als je op zo’n donkere dag al leest: hoogstens in eigen werk, om dubbeltongig te constateren: ‘Ik ben toch een genie!’

’s Anderendaags overbluft de lichamelijke pijn de geestelijke door overtuigend te suggereren dat ze erger is. Het voert de intensiteit van de ellende af via andere afvoerkanalen dan het hoofd, namelijk maag, mond en kont. Dit is het Grote Auskurieren.

Op de bank liggen als een herstellende; alle energie die je hebt gebruiken om zwakjes “O, o, o” te prevelen; kippesoep slurpen (1 boek heette “Chickensoup for the soul”: leuk geprobeerd!); kijken naar een kleine klompkever op een boomtak en dat helemaal het einde vinden.

Mij brengt alcohol -mits onmatig gebruikt- doorgaans terug in een middeleeuws universum dat nog die (door Huizinga zo fraai verwoordde) intensiteit van licht en donker kent: men zondigt, men valt; men doet boete, men richt zich weer op en wandelt naar een nieuw Compostela van de ziel.

Maar het is een paardenmiddel. En het is inmiddels uitgewerkt. Dromoi Paloi: Old paths that I regard with infinite love and hatred. Ik heb het de afgelopen maanden ook maar 1 maal gebruikt. Dat was toen jij een avond weg was, lieve Plientje. En sinds ik jou ken ben ik allang niet meer zo verdrietig als vroeger.

Dus, en, maar toch, mensen, als je leest: hij leest, dan gaat alles goed. Ik lees. Wat Plientje schrijft. En Marina en Flopke. En mijn oog valt op een leuk citaat: "Een dronken man mag van een kar vallen, maar bezeren zal hij zich niet want zijn geest bevindt zich in beveiligde toestand. Als dronkenschap dit al vermag, wat dan niet spontaniteit?" Troostrijk. Ook door die hele lichte toon van begripvolle Zen-ironie.

Duitse Humor: Hurz!

2007-09-27T15:07:00.001+02:00

Duitsers hebben geen humor. We weten het wel zeker. Vergeet het maar! Ze hebben humor. Vind ik. Mijn favoriet is Hape Kerkeling. Hij werd bekend met het bovenstaande filmpje, 'Hurz!' genaamd. Hij en zijn pianist voeren een zaaltje muziekliefhebbers tot aan de grens van de waanzin. "Der Wolf! Das Lamm! Auf der gruenen Wiese. Das Lamm schreit: Hurz!" (En zo schitterend, op het einde, die vrouw die kinderlijk beledigd zegt: "U mag mij niet dom noemen, omdat ik het niet begrijp").

En wij maken ons graag wel eens lustig over de Duitsers, maar omgekeerd gebeurt dat ook. Al lijken wij dat niet zo goed in de gaten te hebben. Dit is Hape Kerkeling als Bea. "Even lekker Mittagessen. Toll!"

En dan hebben we nog de interne humor: Hape Kerkeling als Horst Schlämmer, een Oost-Duitser met bierbuik, loszittend kunstgebit, regenjas en een jaren zeventig mannentasje. En hij snorkt als een Duits varken! DaPiet vindt dit echt hilarisch. (Hier legt hij Horst uit bij Harald Schmidt).

Maar ook de Oostenrijkers worden regelrecht vorgefuehrt: Hape Kerkeling als nieuwe Litouwse GAK Trainer. (Bij een echte persfconferentie!)

Kerkeling kan alles. Het mooiste vind ik het als hij een enigzins opgeblazen publiek te grazen neemt, zoals in zijn optreden als Oostenrijkse schrijver op een Buchmesse.

En zo kunnen we nog wel even doorgaan. Maar typ zijn naam maar eens op Yout Tube. Und geniessen Sie!

Het Kwam Er Wat Ongelukkig Uit!

2007-09-27T00:06:00.000+02:00

Nee, er valt weinig op tv te beleven. Het meeste is om van te kotsen. En dat weten ze zelf ook wel. Bij de Zweedse tv.

Ze is overigens niet ontslagen. Waarom ook? Ze was gewoon wat misselijk. Dat kan de beste overkomen. Na afloop kreeg ze een bosje bloemen.

Niet Te Peilen! (2)

2007-09-26T23:21:00.001+02:00

Laatst had ik het over de idiote peilingen waarmee wij elke dag om de oren worden geslagen. Het dolst was: Verdonk kreeg van de Hond 27 zetels en van NSS maar 5. In mijn eigen termen: er zijn dus maar liefst 22 klapstoelen kwijt! Hoe kan dat? Nou, zo. En dan beginnen ze een partij te lullen over hoe ze meten en dat uit peilingen is gebleken dat hun peilingen het beste zijn en die van de concurrent het slechts. Maar dat willen wij niet. Wij willen niet meer dat wie dan ook gepeild wordt. Maurice de Hond, haal je vinger uit mijn kont!

Maar voorlopig gaan ze rustig door. Pans, een van de twee kanididaten voor het Utrechts burgermeesterschap heeft zelf (!) door NSS een peiling laten uitvoeren. Wat bleek? De overgrote meerderheid van de Utrechtse bevolking voelt niets voor een referendum met twee kandidaten van 1 en dezelfde partij. Er moest keuze komen, zei Pans op grond van die peilingen. (Dat had je echt niet van tevoren kunnnen bedenken via een soort peiling in je eigen Panshoofd?!). Diezelfde avond zat hij wel mooi bij ´Pauw en Witteman.´

Ja, inderdaad heeft dat Utrechtse referendum wel iets raars. Ik was ook al niet van plan te gaan stemmen. Het is een beetje: 'Albanie moet nog wennen aan democratie.' Of die slogan van de Brilmij in de jaren zestig: "En daar komt nog bij: de keuze is vrij." Niet alleen kon je toen voor het eerst kiezen uit twee brillen. Nee, de keuze was ook nog vrij! Het moest niet veel gekker worden. Maar het werd wel gekker.

Maar nu het eenmaal zo is moet Aleid Wolfson, kandidaat nummer twee, ook maar een peiling laten uitvoeren. Door Maurice de Hond. En wat blijkt? De Utrechtse bevolking is wel gek op het referendum en vooral op Aleid Wolfson. Maar als er een derde kandidaat zou zijn, Maurice de Hond bijvoorbeeld, dan zou de meerderheid op de derde kandidaat stemmen. En als Rita Verdonk meedeed bij het burgermeestersreferendum zou ze wel vijftig zetels halen. Corrigeer: klapstoelen.

Maar als de politieke peilingen nu maar de enige waren. Nee, je hebt allerlei soorten peilingen. Op een willekeurige dag als maandag lees ik berichten als: "Kwart jongeren overweegt emigratie". "Twee derde bevolking vindt dat Wilders bedreigingen aan zichzelf te danken heeft." "Helft PvdA'ers: Kiezersbedrog." Maar nooit eens: "80 % baalt van peilingen."

Dit is het nieuws: peilingen, half-wetenschappelijke lulonderzoekjes ("Chocola maakt impotent"), roddeltjes ("Ex Jack Spijkerman opnieuw zwanger van Alkmaarse homo-makelaar"), rumoertjes ("Jack Spijkerman at teveel chocola") en You Tube-filmpjes (Telegraaf vandaag!) Trek daar nog eens de speculaties af van het type "The Guardian zei dat The Sun meldde dat Marco van Basten door The Mail wordt genoemd als opvolger van Jose Mourinho bij Chelsea." En je houdt helemaal niks substantieels over.

De McDonaldisering van het nieuws. Je krijgt niks goeds binnen, je wordt lui en dik en je wilt er steeds meer van. Maar nu ga ik worteltjes eten. Rrrronde worteltjes! Die schijnen volgens bepaalde onderzoeken heel goed te zijn. Ze geven kleur en glans aan je haar, doen je IQ stijgen en je valt er nog van af ook! Let maar op de statistieken.

Berlijnse Herfst (Foto's)

2007-09-26T21:10:00.000+02:00

Hier zijn wat foto's van Berlijn. (Klik op 'diavoorstelling').

Oorlog En Literatuur

2007-09-25T15:50:00.001+02:00

"Het vuur rees tot twee kilometer op en verbruikte zoveel zuurstof dat de lucht de kracht van een hurricane ontwikkelde. Zo ging het vuur 4 uur lang tekeer. Op het hoogtepunt trok het de daken van huizen, gooide reclamezuilen door de lucht en joeg mensen als levende fakkels door de straten. Achter de instortende façades schoot het vuur huizenhoog op, rolde als een golf door de straten met een snelheid van meer dan 150 km/h. Het water in sommige kanalen brandde; het glas van de tramruiten smolt; de voorraden suiker in de bakkerij kelders schuimden op. Degenen die uit de lucht bunkers gevlucht waren zonken weg in het smeltende asfalt. Naast sommige vervormde lijken brandden kleine, blauwachtige fosforvlammen. Andere lichamen waren geroosterd, bruin of paars, en gereduceerd tot een derde van hun oorspronkelijke omvang. Ze lagen voorover in plassen van hun eigen gesmolten vet."

De vraag die de schrijver Sebald stelt in zijn boek "Luftkrieg und Literatur" (Engels: "On the Natural History of Destruction"): waarom vallen dit soort beschrijvingen van de verschrikkingen van de geallieerde luchtaanvallen op Duitse steden niet of nauwelijks te lezen in de naoorlogse Duitse literatuur?

Niet in objectieve termen, niet als daadwerkelijke beschrijving van wat er gebeurde. Sebald doet zelf wel een poging met zijn beschrijving -hierboven geciteerd- van het bombardement op Hamburg, juli 1943. (Codenaam: 'Gomorra'). Hij constateert: of men probeerde er een metafysische zin in te leggen die er niet was, of men drukte zich uit in clichés.

Waren de verschrikkingen en de verwoestingen zo groot dat men het niet wilde zien, zich letterlijk afwendde? Als de Zweedse journalist Stig Dagerman vlak na de oorlog door Hamburg reist is hij de enige die uit het raam kijkt als ze langs de kilometerslange destructie rijden. Dat maakte hem direct tot buitenlander.

Er was bij de Duitsers ongetwijfeld ook het besef dat zij dit alles ook verdiend hadden. Dus ondergingen ze woordeloos en met afgewend gezicht hun straf. De beker moest tot op de bodem geledigd worden.

In de Duitse reacties toch vooral ook prominent: zelfbedrog, zelfmedelijden, zelfrechtvaardiging. Zeer menselijk, dus niet politiek correct.

Maar waarom namen de schrijvers hun verantwoordelijkheid niet? vraagt Sebald. Het is toch de taak van de literatuur de herinnering aan het verleden levendig te houden? Ook als het dingen betreft, waarvoor moeilijk woorden te vinden zijn?

Misschien is dat wel een te zware eis. Leven is zelfbedrog. Ook voor schrijvers. Als ze dat bedrog niet meer kunnen rechtvaardigen, eindigt het leven. Jean Amery en Primo Levi, schrijvers van de meest pijnlijke Holocaust-herinneringen, pleegden allebei zelfmoord - lang na het einde van de verschrikkingen. (De waarheid gebiedt te zeggen dat de meningen over hoe Levi stierf uiteenlopen).

Nobelprijswinnaar Heinrich Böll schreef in de jaren 40 een boek over de bombardementen ('Der Engel schwieg'). Het kwam pas in 1992 uit. De toon van het boek was misschien te hopeloos om eerder te publiceren of uit te geven.

Sebald gaat die hopeloosheid niet uit de weg. Daphne Merkin schreef over Sebald: "I think of him as someone who was on good terms with darkness -- a solitary watchman who stayed awake while the rest of us dreamed, the better to acquaint himself with the mad dogs that bark in the night and threaten to disturb the sleep of the world."

Reichsmann Spreekt Tot Hollandse Ondernemers

2007-09-24T17:42:00.000+02:00

Rotterdam, WTC, ABN-AMRO, 15.52 uur. Deze week vindt in het World Trade Center te Rotterdam het zogenaamde Zakenfestival plaats. Georganiseerd door de gemeente Rotterdam. Het leek de organisatoren een goed idee Reichmann, lid van de 'Erweiterte Rat' van de ECB, uit te nodigen om iets te vertellen over zakendoen met Duitsland.

Hier zien we hoe Reichsmann ontspannen de laatste hand legt aan zijn speech die werd gehouden voor een kleine workshopzaal.

Eenmaal begonnen was het hem al snel duidelijk dat niet iedereen hem onserieus nam. Dat staat lachen doorgaans in de weg. En dat was jammer. Ook voor Reichsmann, want het werd zo hard werken. (Iets waar hij, zoals bekend, een broertje dood aan heeft).

Alleen de jonge studenten op de achterste rij hadden het echt begrepen. Zij noemden de speech 'briljant'. Daar moet Reichsmannn het dan maar mee doen.

Het Blijven Toch Duisters!

2007-09-23T13:07:00.000+02:00

"Doe het niet," zou je willen zeggen. Wacht er nog even mee. Zet zoiets niet op een raam van een boekenwinkel. Een paar honderd meter van de plaats waar boeken werden verbrand. (Ik las pas nog hoe Erich Kaestner, de grappenmaker en schrijver van het schitterende 'Fabian', als enige ging kijken hoe zijn boeken vlam vatten.)

Het doet denken aan de Siemens-reclame na de door de Duitsers gewonnen finale van het EK in Engeland (1996). In zogenaamde 'sudden death': 1 doelpunt en de wedstrijd is over. De reclame ging zo: 'Germany: The Masters of Sudden Death.' En werd haastig ingetrokken. Je vraagt je af: was dat openlijke schuldbekennen met vlaggen en wimpels en kransleggingen slechts een verplicht ritueel? Hadden de mensen die deze kreet verzonnen zelf echt niks door?

Ik moet zeggen dat ze zich na de oorlog kranig hebben gedragen, de Duitsers. Zestig jaar lang. Al die tijd hebben we ze zich (in films) caricaturaal belachelijk laten maken. Halt! Stehen bleiben! Aufmachen! Haltung annehmen! Schiessen! Zestig jaar lang hebben we al het menselijke kwaad over hun schuldige hoofden kunnen uitgieten.

In zekere zin zijn de Duitsers gelouterd doordat ze tot zelfonderzoek zijn gedwongen. Thomas von der Dunk zei ergens: 'Omdat Nederland in de wereld zo onbeduidend is, heeft het buitenland ons nooit gedwongen in de spiegel te kijken. In Duitsland is dat wel gebeurd. Die test hebben de Duitsers glansrijk doorstaan.'

Ik denk ook dat de oorlog pas echt voorbij zal zijn als we de Duitser in onszelf (h)erkennen. 'Ich bin wuetend.' Dat was lange tijd onze houding ten opzichte van Duitsland. (Vooral toch ook nog steeds 'wuetend' over de verloren WK-Finale van '74). Toen Haider 20 procent van de stemmen haalde, moesten we Oostenrijk uit de EU zetten. Le Pen in Frankrijk. Schande. Alles voordat bleek dat er in Nederland ook wel 20% kiezers waren die rechtse ideetjes hadden.

In onze ogen blijft het opschrift een beetje raar. Maar misschien maken de jonge Duitsers zich wel los van het hen opgelegde verleden. Zoals ze ook vol overgave met vlaggen zwaaiden tijdens het afgelopen WK in eigen land. Waarom mag een Duitser niet trots zijn op zijn land? Mogen ze niet 'Deutschland! 'schreeuwen, omdat wij dat zo vervelend vinden klinken? Misschien getuigt het opschrift op de ruit al van een soort "Naivitaet der spaeten Geburt". Eng idee. Maar de oorlog moet ergens een keer ophouden. Heel laat, vaak onwillig: toch hebben de Duitsers hun wandaden verwerkt en het lijdt geen twijfel dat het bewuste democraten zijn geworden.

Toch zijn wij, anderen, niet snel overtuigd. Er blijft een residu. Zo typte ik in het bovenstaande stukje wel drie keer 'Duisters' in plaats van 'Duitsers'...

Berliner Buecherstreit Vorzeitig Beendet!

2007-09-21T21:44:00.002+02:00

Rechts Der DaPiet, links Die DaPlien. ('Ist es die da die mit'm dicken pulli an mann/ nein es ist die frau die freitags nicht kann" - 'Die Fantastischen Vier', 1992). En dan hebben we DaMiniPlien er nog op gezet, die extra sip lijkt te kijken.

De voornaamste oorzaak van de ongelijke strijd was het volledig ontbreken van Engelse boeken in Berlijn. De Duitsers rijden niet alleen graag in hun eigen auto's; ze rijden ook het liefst in hun eigen taal. Jammer voor DieDaPlien. Maar het is natuurlijk nooit te laat je Duits op te halen.

Maar misschien is het niet de taal maar de cultuur die niet helemaal matched met DieDaPlien. Ze is een verstokte Anglo-Americanofiel. Ze is te helder, te nuchter voor de taal van het ruisend woud, het borrelend bloed en de beklimopte Ruinenlust. De romantische, herfstige maneschijnziel van DerDaPiet echter ontvlamt als een gasbriket aan het zware Duitse wezen.

Zo roeide hij vandaag met Boecklin naar het dodeneiland en zou het liefst daar onder de cypressen zijn gebleven. Hij voelde zich de eenzame monnik aan de zee op het schilderij van Caspar David Friedrich. Zuchtte bij diens 'Klosterfriedhof im Schnee'.

Ach, dit was alweer de laatste avond. Daar werden Plientje en ik een beetje treurig van. Toch: wij waren gelukkig vandaag, vrienden, vriendinnen. Het was goed dat wij dat beseften.

En het is mooi hoor dat je dan zo'n Berlijnse Boekenprijs wint. Maar het is allemaal maar zo relatief mensen!

Checkpoint Of The Poets

2007-09-21T11:30:00.001+02:00

We moeten natuurlijk naar Checkpoint Charlie. Je durft er niet niet heen te gaan. Dus Unter den Linden af, Friedrichstrasse uitlopen. Na. Niks bijzonders eigenlijk. De Muur is volledig verdwenen. Af en toe een paar stenen in het troittoir, hier stond-ie. Verder een wand met foto's. (DaPiet helpt een handje bij een demo.) 1 ding vraag ik me opeens af: die muur stond niet alleen in de stad, maar om de stad. Niet om Oost-Berlijn, maar om West-Berlijn. Logisch. Maar op de een of andere manier drong dat niet altijd tot me door. West-Berlijn was een soort infectiehaard, een pestgebied dat afgesloten moest worden.

Zo zag Pablo Neruda het ook hier de Duitse vertaling: "Westliches Berlin, mit deinem Markt/ junger Gassenhuren/ und betrunkenen Besatzungsgruppen,/ westliches Berlin, um deine billige Ware zu verkaufen, /ueberzogst du die Waende/ mit Plakaten schamloser Beine,/ halbnackter Vampire,/ und selbst die Zigaretten schmecken nach schwarzem Later./ Tanzend schmiegen sich die Paederasten,/ an die Techniker des State Department./ Und die Lesbierinnen fanden/ ein beschuetztes Paradies/ und ihre Heiligen: Sankt Ridgeway./ Westliches Berlin, dus bist die Schwaere/ im greisen Gesicht Europas,/ die alten Nazifuechse/ gleiten ueber Schleim/ deine illuminierten schmutzigen Strassen,/ und Coca-Cola und Antisemitismus/ ergiessen sich in Huelle und Fuelle/ ueber dein Auswurf und Verfall."

Godsamme, wat een slecht gedicht. En wat ben je opeens preuts, Pablo: 'mit Plakaten schamloser Beine'. Zou Bin Laden beslist aanspreken, dit gedicht. En naar het einde, na Berlijn de zweer op het gezicht van het oude Europa genoemd te hebben, hoor je hem denken: nu nog iets met Coca-Cola en Nazi's en antisemitisme...Aaah!

Of je draait de zaken gewoon om. Zoals Brecht, die ergens spot dat de West-Duitsers denken dat kinderen als ze in Oost-Berlijn komen verpest worden met de ziekte genaamd 'Vrede': "Zu Herrenburg hinterm Schlagbaum/ beginnt der Bonner Staat. Bluthunde streichen schnuppernd/ um Fallgrub' und Stacheldraht./ Die Bonner Polizisten,/ sie halten Kind um Kind,/ sie wollen kontrolieren,/ob sie nicht verpestet sind. Auf dass sie nicht anstecken/ das ganze Deutsche land/ mit einer grossen Seuche,/ Friede genannt."

O, dichters en politiek! Het zou verboden moeten worden!

Unter Den Und So Weiter

2007-09-20T13:47:00.001+02:00

Op onze tocht naar Unter den Linden komen we eerst langs het Museuminsel dat met zijn antikisierende monumentaliteit de indruk maakt een dodeneiland van de kunst te zijn. Wie hier heen wordt geroeid en bijgezet, die is pas echt dood. Dan de Berliner Dom. Ook geen kleine jongen, en geen mooie jongen. Hij wil teveel. Daar tegenover dus het ' Palast der Republik' dat nu wordt afgebroken. De Oost-Duitsers noemden het spottend: ' Palazzo di Prozzo'.

Dan Unter den Linden. Overal lijken de zegekarren, standbeelden en vazen van de daken te tuimelen. Pilaren alom. Dorische, Ionische, Corinthische. Het is alsof de oude stadsarchitect telkens tegen zijn jonge, nieuwe opvolger zei: "Ik heb twee adviezen voor je als je het in deze stad wilt maken. Koepels en pilaren." Het is alsof er een soort Overtoom voor architectuur bestond: " Hallo, ik wil 40.000 Ionische zuilen, 40.000 Dorische en 45.000 Corintische. En doe maar 500 strijdkarretjes." Dat is snel!

Zellfs de enthousiaste schrijver van mijn mooie fotoboek over Berlijn geeft het op pagina 229 op. Hij beschrijft een gebouw, met zijn "Korintischen Sauelen, Pilastern, Standbildern, Medaillions, Skulpturen, Reliefs, usw." De onthullendste woorden van het hele boek: "Und So Weiter!" Hij geeft het op!

Ik voel me gedekt. Ik mag het opgeven. Ik dacht, daar lopend, direct al aan Nietzsches werkje 'Vom Nutzen und Nachteil der Historie für das Leben' , waarmee hij protesteerde tegen het dode gewicht van het verleden dat men de mensen op de schouders plaatste, de wattenproppen van de musealisering die de jonge generatie in de mond werden geduwd. En zo voelt het nog steeds. Ook al is 'Bomber Harris' de Duitsers wat te hulp geschoten.

We wandelen verder over Unter Den Und So Weiter. Op het kruispunt met de Friedrichstrasse -je weet wel, waar vroeger Cafe Bauer zat en de Konditorei Kranzler- slaan we af richting Checkpoint. Eerst even bij Cafe Einstein langs, waar het hippe, moderne en tolerante deel der natie zit. Jongeren die met hun Macbook zitten te wifi-en, zakenlieden met elegante pakken en Italiaanse actetassen. Zo'n slimme, nette man hebben de Berllijners ook als burgermeester gezkozen: Klaus Wowereit. Homo. "Und dass ist auch gut so," zei hij daarover. Het is inmiddels een gevleugeld woord geworden. We dronken heerlijke capuccino en aten tarte. We waren weer helemaal in het nu.

Maar in het geheim vindt DaPiet Unter den Linden maar prachtig. Hij stelt zich voor: de originele brug naar de Dom en het stadsslot. Aan de overkant van de Spree het oude Beursgebouw. Een groots geheel. Een pompeus, een Pruisisch Athene aan de Spree. Liever dat dan dit (als we uit Einstein komen): Friedrichstrasse, in de jaren 20 het hartstochtelijk hoererend hart van modern Berlijn, nu een doorsnee winkelstraat.

Het Was De Rijks Dag Niet

2007-09-20T12:31:00.001+02:00

De eerste dagen zijn we geen museum binnen gegaan: eerst maar eens een idee van de stad krijgen, een beetje gevoel voor de topografie ontwikkelen. Dus veel gewandeld, zeker twee en een half uur per dag. Op een stadskaart teken ik 's met viltstift avonds onze wandelingen in. De loft is goed gekozen: dichtbij het Hauptbahnhof, Friedrichstrasse af en je zit unter den Linden.

Dindag zijn we naar de Rijksdag gewandeld. Ik vond dat gebied er desolaat uitzien. Maar het was te voorzien. Hier lag vroeger ook een excercitie-terrein. (Er waren er heel wat in de stad). Nu zijn ze uitgeoefend en gemarcheerd en vul dat allemaal maar weer eens in, architectonisch. En dan de bombardementen. En dan de DDR-kaalslag. Eigenlijk zou alleen het megalomane Architectenburo Hitler & Speer zo'n braakland in kunnen richten. Maar hun ontwerp werd niet bekroond. Er is een apart boek over wat de nazi's allemaal nog met Berlijn van plan waren. Pompeus is het woord niet. Es war ja total verroekt!

Nee, dit wordt niks, dit gebied. In het boek met de oude foto's ziet her er veel leuker uit: meer bomen, meer structuur, meer 'dingen'. Zo stond er een standbeeld van Bismarck. Met zijn rug naar het parlement. Symbolisch, zei men, want hij is er nooit naar binnen geweest. De goudblinkende zegezuil stond ervoor en je zag de Spree. De zegezuil hebben ze ergens anders neergezet en voor de Spree staat een gebouw (lelijk). Als Merkel van het splinternieuwe Kanzleramt (lelijk) de paar honderd meter naar de Bundestag wandelt wordt ze zwaar depressief. Ze gaat waarschijnlijk met de auto.

Het kan aan het weer gelegen hebben. Uit een asblauwe hemel sijpelde en miezerde het. Of het lag aan mij. Ik kon pas om vier uur de slaap vatten. Ik bleef de hele dag duf. Ja, dat was het. Het was de Rijks dag niet.

Berlin, Alexanderplatz...

2007-09-20T10:54:00.001+02:00

Reizen is te laat komen. De stad die je wilt zien bestaat niet meer. Maar nergens kom je zo te laat als in Berlijn. Nollendorfplatz, Potsdamerplatz, Alexanderplatz. Alles geplatzt. Natuurlijk, DaPiet is een romanticus. Een zwelger in het verleden. Een zuchtende bladeraar in oude fotoboeken. Een detective ook. Met brokstukken, facades, overblijfselen en boeken een stad in je hoofd proberen te reconstrueren. Maar soms kun je het alleen maar verbijsterd opgeven.

Gisteren, 19 september, waren we op Alexanderplatz. We hadden het kunnen weten. En toch benam de moderwetse lelijkheid ons de adem. Een Berlijnse koopgoot. "Een koopriool," verzuchtte Plientje. Het mooiste was nog de kromming van de tramrails. Er staat een paarse Media Markt, de grootste van Europa. Bij de opening vorige week vielen bijna doden. Het zou een mooie gedenkplaat zijn geworden in de stad van de gedenkplaten: "Er shopte fuers Vaterland."

Berlijn is te vaak veranderd, niet alleen uiterlijk. Het was voor wie er ooit woonde al nooit te behappen. Alfred Doeblin (1878-1957), schrijver van 'Berlin Alexanderplatz', keert na de oorlog terug naar Berlijn: "Man spaziert los. Man registriert was es gibt und nicht mehr gibt, was man aus seiner Erinnerung streichen und in eine andere Sphaere einreihen muss, zu den Verstorbenen."

Hij overweegt: hier stond de massa in een delirium van vaderlandsliefde het uitbreken van de oorlog te vieren in 1914; vier jaar later marcheerden revolutionaire arbeiders met rode banieren langs dezelfde straten, de democratie leek te zijn gearriveerd. Eerste Mei, muziek en vlaggenzee. "Nichts mehr davon ist sichtbar, hoerbar, nichts von den Menschen, nichts von den Gebaueden. Diese Gegend ist eine Bodenpartie, durch die die Spree fliesst. So seht Geschichte aus."

Maar de tijd wacht voor niemand. De val van de Muur is ook alweer 18 jaar geleden. Er lopen hier jongeren rond die zich de val van de Muur niet kunnen herinneren. 'Komm, wir gehen zu Media Markt am Alex, der neue Nano ist ja affengeil!"

Denkmal? Erfahrmal!

2007-09-19T22:52:00.000+02:00

Denkmal. Er zijn er heel wat. Voor individuen, voor groepen. De Duitse geschiedenis heeft veel gedenkwaardigs opgeleverd. Maar aangezien de meeste mensen niet denken, heeft dat eigenlijk weinig zin. De nieuwe gedenkplaatsen die ik deze week zag lieten je vooral iets fysiek iets ondergaan. Eerder een Erfahrmal dus.

De Holocaust Turm van het Juedisches Musuem: Een kale, betonnen ruimte met heel hoog een kleine spleet waar daglicht doordringt. Ik voel me naakt, alleen, overgeleverd, zonder hoop naar boven starend.

In hetzelfde museum is er een nog een hoge betonnen ruimte die uitloopt in een smalle, donkere hoek. Op de vloer liggen -op en over elkaar- honderden, duizenden gezichtjes van staal, kleine maskertjes, met uitdrukkingen van wanhoop. De kunstenaar nodigt de bezoekers uit over de hoofdjes te lopen, maar niemand doet het. Niet vanzelf. Het lijkt alsof je de slachtoffers schoffeert. Toch, als iedereen weg is, begin ik te lopen. Ik loop voorzichtig, want de schijfjes weerklinken hard in de holle ruimte. De ontzetting van een Amerikaan die Auschwitz bevrijdt. Ook hij heeft het niet geweten. In de groeve van de geschiedenis: een verschrikkelijk geheim. Dan loop ik harder, onverschilliger, alsof ik er voor onderhoud kom. Of ben ik een kampmedewerker? Het is werk.

Het zogenaamde Mahnmal naast het Branderburger Tor. Op het eerste gezicht een glooiende container terminal. Bij nader inzien 2711 stukken grauw beton, zware katafalken, 95 centimeter breed, twee meter 38 hoog. Je loopt ertussendoor, een helling af de diepte in. Daglicht dringt moeizaam door, maar is toch overal aanwezig. Ik voel me een individu (je kunt er niet naast elkaar lopen), ingesloten, verdwaald in het doolhof van de geschiedenis, slachtoffer en beul tegelijk; blij als hij weer opduikt in het zonlicht van het heden. Een ervaring rijker.

Invalidenstrasse 60

2007-09-19T21:45:00.001+02:00

Je wordt in Berlijn niet lastig gevallen door vage zwervers, dronkelappen of krantjesmensen. Dit hier was een van de weinige bedelaars die we tegenkwamen. Hij stond voor het 'Berliner Betrieb fuer Zentrale Gesundheitliche Aufgaben'. Aan de Invalidenstrasse. Hoe verzin je het. Het gebouw was overigens beplakt met een soort halfvergane bankbekleding uit de jaren vijftig. If ever I saw a sick building. Maar daar stond hij. En we hebben hem maar wat gegeven. Later zag ik dat zijn jas van Hugo Boss was. Moet-ie vast weer teruggeven.

Zal Ik Het Voor U Inpakken?

2007-09-17T23:08:00.003+02:00

De hele stad ziet eruit alsof een soort tweedehands Christo is langsgeweest. Alles is ingepakt. Dan wel besteigerpijpt. Er zijn meer hijskranen dan mensen. De muffe lucht van afgeklopte oude stenen en de troffelwasem van nat cement waait je overal tegemoet. Heel Polen werkt hier. Er wordt hersteld, opgebouwd en afgebroken.

Sommige gebouwen verdienen het om te worden afgebroken, zoals het wanstaltige DDR-gebouw 'Das Palast der Republik.' Er rest momenteel slechts een stalen karkas. Op die plaats wil men weer een versie van het aloude Stadsslot laten verrijzen. Maar je ziet overal direct het dilemma: als je het precies namaakt wordt het spookachtig en leeg, maar je er moet ook weer niet teveel postmoderne grapjes in stoppen, anders komt de bevolking in opstand. En krijgt Berlijn een Michael Jacksonkop. 'Met de restauratie van het nieuwe voormalige Altes Museum zal in 2008 begonnen worden.'

Berlijn is best een pompeuze stad. Dat officiele gedeelte. Laten we zeggen dat er weinig humor in de oude architectuur zat. Het is Athene met Pruissische troffel en beitel, zuilen per strekkende meter. ' Ach, we zijn nou toch bezig.' Het was ooit, net als Madrid, een provinciaalse stad die wilde overdonderen. Een stad die tegen Parijs en Londen zei: ' Hee! Hee-hee! Heeeeeee! Kijk dan!'

De foto is van een van de musea op het Museumsinsel. Even later stonden we voor het Pergamon Museum. ' Zullen we naar binnen gaan?' Plientje zei: 'Het is zulk mooi weer.' DaPiet zei: 'Hoe ouder ik word, hoe minder behoefte ik heb aan oudheden.' We hebben er geen spijt van gehad. (Lees Paulines blog er maar op na!). En er komen nog regenachtige dagen genoeg.

Ik geloof dat ik wel begrijp waarom ik nooit zo nodig naar Berlijn hoefde. Het is geen romantische stad. Zoals Parijs, Rome en Praag. Af en toe strekt Berlijn haar hand naar je uit, flirt met je. Met de harde ironie van een eertijdse schone, strakke dame, die een oog, een arm en een been heeft moeten missen. En je vlucht weg voor de perverse fantasie van seks met een oorlogsinvalide.

DaPiet Betrekt Berlijnse Miniloft

2007-09-16T22:26:00.000+02:00

Tja, DaPiet zit er enigzins bij als een heruntergekommene Duitse C-auteur op zijn Berlijnse loft. De blik die slaapgebrek verraadt. De houding van iemand die het even niet meer weet. Je zou niet kunnen zeggen of dit een man is die nodig een bier moet nemen of er juist direct mee op moet houden. Ja, het is die speciale reismix van totale wezenloosheid en latente voordringagressie. De lucht van plastic zakken met broodjes zwetende oude kaas die in de ziel is getrokken, en nog zo wat zaken, maar ik ben te moe om ze hier uit te spitten.

De reis was verder volslagen onspectaculair. Je zit in een internationale trein. Maar dat ding stopt in Apeldoorn, Almelo en in Hengelo om mevrouw Olde Kamphuis op te halen die naar haar zus in Bad Bentheim (vlak over de grens) gaat. Ga toch fietsen, mens! Een internationale boemel dus. "In Holland we call it boemel. That's the opposite of mobiel."

En daarmee kom ik kort te spreken over een ander aspect van deze provinciaalse bielzenzuiger: de man met de microfoon. Natuurlijk kon hij er niets aan doen dat de koffiemachine stuk was en het theeapparaat ook. Maar hij moet wel eens aan zijn Engels gaan werken. "Welcome on board FROM the train." Toen wist ik dat we niets hoefden te verwachten. Geen koffie, geen thee, geen TGV-snelheid. Maar, het moet gezegd, ook geen visitaties, en geen vliegveldspanning. Je rijdt eenvoudig urenlang over de Noordduitse vlakte. Op z'n Russisch. Maar dan zonder thee. Nou, als er niks te zien is, kun je net zo goed een klein land hebben. Ja, daar ben ik dan wel weer net zo Hollands in als Piet Bambergen.

En zo kwamen we 'planmaessig' om 17.15 uur te Berlijn Hauptbahnhof aan, en wat voor een Hauptbahnhof! Wel het modernste station dat ik ooit zag. Als in de film ' Metropolis' van Fritz Lang met zijn meervoudig gelaagd stadsverkeer storten lange roltrappen drie, vier hoog massa' s mensen op overhevelende shoppinggalerijen uit. Alles glas en staal.

We trekken de wieltjeskoffers als bolderkarren over de grote Berlijnse plavuizen richting onze 'miniloft' in Berlin Mitte. Goed concept. Klein appartementje dat in weinig aan een hotelkamer doet denken. Keukentje erbij. Strakke inrichting. Superschnell ADSL. Alles doet het. Der Adler is gelandet.

's Avonds eten we eend bij een superhippe Thai aan de Chausseestrasse. (' Nee, ik weet een hele goeie Thai in Berlijn.' ) En we wandelen door een stad die het rustig aan doet op een mooie septemberavond.

Reichsmann Spreekt Op Papendal

2007-09-15T22:04:00.000+02:00

Arnhem, Congrescentrum Papendal, Nederlandse Vereniging van Osteopaten, 19.50 uur. Een bord vermeldt: 'Nog 49 weken tot Beijing.' Voor mij nog tien minuten tot optreden. Wachten -het is bekend- is slopender dan performen. Zeker als de deur naar de zaal openstaat en een landerige jazzstem, toebehorend aan de zangeres van het Drijfzand Duo, je gehoorcentrum volspuit met lauwe pap. 'I'm in a New York state of mind.' Dat zou de stad zijn die nooit slaapt. Niet zo. Ik dreins Lee Towers-achtig mee op mijn draaistoel: 'I wanna sleep in a city that never wakes up.'

Ik probeer wakker te blijven. Ik repeteer mijn intro. Wie ik ben, wat ik ben en wat ik hier kom doen. Dat moet je uit je hoofd kennen. Als ik op mijn papier begin te kijken als ik vertel wie ik ben, is het afgelopen. Als ik een fout maak ook. Toen ik voor het eerst met ervaren rotten uit de cabaretwereld rond toerde, viel me direct op, hoe professioneel ze waren. Wij jonge honden zaten altijd te dollen tot vlak voor de voorstelling. Zij niet; zij concentreerden zich, zonderden zich af en namen eindeloos -mijns inziens volkomen nodeloos- hun teksten door. Hun optredens verliepen vlekkeloos; onze motor sputterde nogal eens. Dus nu weet ik wel beter. Elke wending, elke spontaan lijkende improvisaties moet goed worden voorbereid.

Er is iets frauduleus in binnensluipen met koffer, das en pak. Ik ben niet die ik voorgeef te zijn. Maar dat bevalt me wel, dat undercover zijn. Ik geloof ook, dat ik best een goeie spion had kunnen zijn. Die wereld trekt me ook. De spion lacht ook (heimelijk, heimelijk) een beetje om de goedgelovigheid van de mensen, hun oppervlakkige vooringenomenheid ten aanzien van kleding en voorkomen. Hoe vaak merkte ik het niet als man met pak? De broodjesman die zegt: 'Peper zout en uitjes, meneer?' De taxichauffeur: 'Drukke dag gehad, meneer?' ('Jazeker, ik heb net 25 minuten opgetreden'). En de spion maakt gebruik van de clichés. Als ik een laptop of een ander duur defect ding moest gaan ruilen, trok ik altijd mijn nette pak aan en knoopte mijn das extra zorgvuldig. Ik kreeg altijd een nieuw ding.

Het past bij me. Het is een soort schelmenstreek. Die ook kan mislukken. Dat risico moet je nemen. De plotse ontmaskering. De schaamtevolle aftocht. De geur van rotte uien. Dat risico past bij me, omdat ik verslaafd ben aan spanning. Als die er niet is, zak ik in. De multiplier-adrenaline als de schelmenstreek slaagt.

Vanavond gaat alles goed. (Na afloop dromt men om me heen. Ik kom kaartjes tekort.) Godzijdank. Ik voelde me vanmorgen superslap. Toen heeft Plientje me mee uit wandelen genomen. Het was tenslotte ook nog een prachtige septemberdag. En toen we gewandeld hadden ben ik nog een half uurtje gaan slapen. Zo stond ik er toch nog redelijk fris. En het bleek een leuk gezelschap, die osteopaten. Maar dan snel naar huis om de koffers te pakken voor Berlijn!

Niet Te Peilen!

2007-09-14T13:30:00.000+02:00

De Partij van Rita Verdonk moet nog opgericht worden, maar is nu al groter dan de VVD. Maar liefst 27 zetels groot. Ja hoor, en Wilders staat op 40. Waar halen ze al die zetels vandaan? D’r zijn er toch echt maar 150. Maar ja, de populisten zijn nu eenmaal populair. Volgens de peilingen. (Die maar al te vaak geen behoorlijke verkiezingsuitslag kunnen voorspellen). Maar misschien moeten we vanwege de peilingen het parlement maar uitbreiden naar 200 of 500 zetels.

Ik word een beetje moe van al dat gepeil. ‘Als er nu peilingen zouden worden gehouden, zou Verdonk 50 zetels halen.’ Het kan altijd weer kortademiger. Dat is geen goede ontwikkeling. Daarom stelt DaPiet voor bij peilingen niet te spreken van zetels maar van klapstoelen. ‘Rita Verdonks partij, GeenPardon.NL, staat op dit moment op 27 klapstoelen.’ Hoeveel zetels dat zijn, dat weten we niet. Maar wij kunnen wachten. Op de echte peilingen.

En Dan Als Laatste, De Dubbele Oxer...

2007-09-12T17:02:00.000+02:00

Oijen, Zorgboerderij Fam. van den Burght, Rabo, 15.40 uur. Ja, daar stond ik dan op de Paardenmelkerij. Nog net op tijd. De tomatenjongens zaten al klaar. Hier in beeld de microfoon die ze geregeld hadden. Daar weer achter de manege. We konden de paarden horen hinniken. Zij vonden het vast erg leuk wat ik deed. De tomatenjongens -onbezwaarde, wijdbeense Hollandse aanpakkers- ook trouwens. Ik vond het wel wat hebben. Je komt nog eens ergens. En nou eens kijken of we het pontje van vijf over vier kunnen halen.

Reichsmann In De File

2007-09-12T14:50:00.001+02:00

Tiel, 14.50 uur, 12 september. Dit is dus niet goed voor je zenuwen. Drie kwartier voor je optreden in een lange file met Poolse vrachtwagens terecht komen. Ik zat zoals gewoonlijk lekker achterin de snelle zwarte BMW 530 d. Als een minister die zijn stukken nog even doorneemt. Ik heb ook altijd de neiging het raampje omlaag te laten komen, mijn manchetje naar buiten te steken en nuffig te roepen: "IK ben de nieuwe premier van Nederland, let maar op!" Maar dat geldt allemaal alleen maar als we rijden. En we staan al een hele tijd stil en de chauffeurs in hun hoge cabines kijken neer op mij en denken: wat is dat voor rare flapdrol? Nou, het is Dr. Ir. Peter Reichsmann, Leiter der Abteilung Forschung und Entwicklung Kwalitaetssicherung Kundenbetreung der DZ-Bank. En hij gaat te laat komen op de Paardenmelkerij annex Zorgboerderij te Oijen.

Heil Hippie!

2007-09-11T16:57:00.000+02:00

Dit is een marmoset. (Dat is de Engelse naam, ik kwam er niet achter wat de Nederlandse kon zijn). Ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord. Het blijkt een soort aapje te zijn. Een dwergaapje. Marmosets zijn 18 tot 20 centimeter groot. Dit is een 'cotton eared marmoset'. Een marmoset is een zogenaamde New World Monkey.

Ik kwam er op omdat ik er in een deel van de autobiografie van Leonard Woolf las. (Ik weet niet precies of L. zo'n exemplaar had als hierboven). Leonard had een keer op zo'n diertje gepast voor kennissen, maar was er toen zo gek op geworden dat hij Mitz na thuiskomst van de bezitters niet meer af wilde staan. Het was wel een eigenzinnig beestje. Zo klom Mitz vaak in een boom en wilde er dan niet meer uitkomen. Leonard vond er iets op. Omdat het aapje erg jaloers was, ging hij met Virginia onder de boom staan en kuste haar. En dan was Mitz snel beneden.

In 1935 vatten Leonard en Virginia Woolf het plan op naar Rome rijden via Duitsland. Maar Leonard was Joods en ze hadden van verschillende kanten gehoord dat het in Duitsland niet pluis was voor Joden. Dus leek het wel verstandig zich te voorzien van een aanbeveling van de Duitse ambassadeur in Engeland, een zekere Prins Bismarck. Dat document kwam inderdaad beschikbaar. Maar bleek in Duitsland niet nodig te zijn omdat het aapje effectiever was dan een vrijgeleide. Overal wilde iedereen weten wat dat voor leuk, lief beestje was dat daar op Leonard zijn schouder zat.

Ergens in de buurt van Bonn reden ze over een snelweg, maar het viel hen al snel op dat zij de enigen waren die op de weg reden en dat er om de zoveel honderd meter een soldaat stond. Alles bleek in afwachting van de komst van de president van Duitsland. (L. dacht eerst dat het om Hitler ging, maar het bleek Goering te zijn). Omdat het hen verdacht leek dat de snelweg in beide richtingen was afgesloten voor de president, probeerden ze de andere rijbaan, maar ook die bleek voor het festijn gereserveerd te zijn, en zo reden zij met het aapje op Leonards schouder langs rijen Duitsers, die Mitz en hen enthousiast toejuichten, de rechterarm hieven en luidkeels ‘Heil Hitler’ riepen.

Het is slechts één van de vele schitterende details die te lezen valt in het vierde deel van de autobiografie van Leonard Woolf, genaamd “Downhill all the way – An autobiography of the years 1919-1939.” (Verschenen in 1967). Wat een bijzondere man!

Schrijversdiner Opent Het Literaire Seizoen!

2007-09-10T22:04:00.000+02:00

Het zijn schichtige figuren, die schrijvers. Komt er een camera in zicht, dan trekt er een zijn hoofd buiten kader, een ander grijpt direct een cactus om zich achter te verschuilen, weer een ander trekt zelf een camera om met gelijke munt terug te betalen. En inderdaad: wie fotografeert daar de hele tijd maar? Is dat niet vooral om zelf buiten beeld te blijven? Allemaal hebben ze iets te verbergen. Zouden ze daarom de publiciteit zoeken met hun schrijfsels? Om zich beter te kunnen verbergen? Voorwaar, een uiterst moderne strategie.

Toch wisten ingewijden in de afwerende handen ter linkerzijde Ivo B. te herkennen. Wilde veel schrijven deze zomer, maar BBQ-en met oude vrienden in de tuin van zijn ouders was ook heel leuk. Verder staat hij nu bekend als de 'blogloze', behorend tot de laagste kaste van het nieuwe sociale stelsel. Achter de cactuspuntjes: Geertje K. Wie? TAFKAG! Dan Sara S. Niet de minst merkwaardige van de schrijversfiguren. Net haar bachelor Engelse gehaald met een hele interessante these over Tom Eliots gedicht 'The Love Song of J. Alfred Prufrock.' En nu studeert ze geschiedenis. Waarom niet? zegt DaPiet (historicus). Dan Pauline S. Uit Warmond? Uit Warmond. Bezig met een nieuw project. Ze wilde er niets over zeggen. Waarom ook, als alles toch al op haar blog staat? En Marina van D.? Ah, Marina van D. Heeft nu een roze smartphone. Beware!

En wie is toch de man die de foto's neemt en zondags het vlees snijdt? Ja, het is DaPiet. Zeker niet de minst merkwaardige van de exotische figuren, die er aansluitend bij 'Van Buuren' nog zeker drie flessen droogwit doorheenjoegen. En daarmee eigenlijk nog maar matig op dreef waren. Het seizoen moet dan ook nog beginnen. Slechts 1 ding verbaasde de aanwezigen: niemand had ook maar iets de Schrijversvakschool vernomen. De Schrijverswie?

De Achteruitgang Van Onze Taal (2)

2007-09-07T16:32:00.000+02:00

In een mooi voorbeeld laat Orwell in zijn essay 'Politics and the English Language' zien, waartoe de overwinning van het abstracte op het concrete leidt:

'I am going to translate a passage of good English into modern English of the worst sort. Here is a well-known verse from Ecclesiastes: "I returned and saw under the sun, that the race is not to the swift, nor the battle to the strong, neither yet bread to the wise, nor yet riches to men of understanding, nor yet favour to men of skill; but time and chance happeneth to them all."

Here it is in modern English: "Objective considerations of contemporary phenomena compel the conclusion that success or failure in competitive activities exhibits no tendency to be commensurate with innate capacity, but that a considerable element of the unpredictable must invariably be taken into account." '

Churchill had het ook in de gaten. Een Amerikaanse generaal liet hem eens een versie van een toespraak lezen die hij wilde gaan houden. Wat Churchill ervan vond? Te passief, te abstract, zei Churchill: 'What if I had said, instead of "We shall fight them on the beaches", "Hostilities will be engaged with our adversary on the coastal perimeter"?'

De neiging tot slecht en wollig taalgebruik is waarschijnlijk onuitroeibaar. Toch moeten we ertegen blijven vechten. Met mooie, heldere, krachtige woorden, zinnen, alinea's, ja, boeken. Amen. Laat ons tot slot zingen: 'Onze Taal Een Vaste Burcht.'

De Achteruitgang Van Onze Taal (1)

2007-09-07T15:37:00.000+02:00

Een van de zekerste tekenen van achteruitgang van de taal (gaat de taal nou nooit eens vooruit?) is de vervanging van het concrete door het abstracte.

Arthur Schopenhauer schreef: "Tot de kenmerken van dit slag behoort ook dat ze, indien mogelijk, alle ondubbelzinnige uitdrukkingen vermijden; daarom kiezen steeds voor de abstractere uitdrukking. Daarentegen kiezen geestrijke lieden altijd voor de concretere uitdrukking, omdat die de zaak aanschouwelijker maakt, en de aanschouwelijkheid is de bron van alle evidentie. “(Parerga et Paralipomena, II, p.583).

George Orwell, ruim een eeuw later, in zijn essay 'Politics and the English Language': "As I have tried to show, modern writing at its worst does not consist in picking out words for the sake of their meaning and inventing images in order to make the meaning clearer. It consists in gumming together long strips of words which have already been set in order by someone else, and making the results presentable by sheer humbug."

Bas Heijne besprak in de NRC van vrijdag 6 juli 2007 een boek over levenskunst van Joep Dohmen, waarin de volgende zin voorkwam: "Zelfsturing is heel belangrijk, op basis van zelfzorg in continue vrijheidspraktijken en dan altijd slechts als relatieve en relationele autonomie." Dank je, Joep. (Het voordeel is wel dat de saaiste sufkut zich bij het lezen van dergelijke houten klazenzinnen opeens een spetterende levenskunstenaar voelt).

Wat kunnen we hieruit leren? Dat de taal al enige tijd achteruit gaat. O, gelukkig. Zeker al vanaf 1835. Maar dat dat eigenlijk niet verbaast omdat taalverzwakking voortvloeit uit een wezenlijk menselijk gebrek: niets tot weinig te zeggen hebben, onvermogen gedachten helder uiteen te zetten, imitatiezucht, gebrek aan originaliteit. Et voila.

Wat Leest DaPiet Momenteel?

2007-09-05T21:23:00.000+02:00

"Green has written a formidable work of popular narrative history describing the tumultuous events that took place in northeastern Africa in the final third of the 19th century. Breathing life into, among many others, the starchy British general Charles Gordon and his fanatical antagonist, the Mahdi, who launched a movement that was a forerunner of today's radical Islamist sects, Green examines an era that witnessed the rise of no fewer than three empires (the Egyptian tyranny of Khedive Ishmail, the apocalyptic "fantasy" of the Mahdi, and the British Empire, which "arrived in a flurry of humanitarian concern, but endured through brutal force"). Cautionary modern parallels of this, the first clash of Arab nationalism, Western intervention and Islamic fervor, are of course never far from breaking the surface, but Green carefully prevents them from becoming overtly apparent. He succeeds in not only untangling the complex politics of the Great Powers as they reacted to the crisis along the Nile but also explaining the equally opaque motivations of the shadowy Mahdi and his followers as they pursued their jihad."(From Publishers Weekly).

Prof.Dr.Ir Reichsmann In De Laurenskerk

2007-09-04T13:46:00.000+02:00

Rotterdam, Laurenskerk, ROC Zadkine, 12.00 uur. Hier sta ik voor 1400 docenten van het ROC Zadkine, bij de opening van het nieuwe jaar. Als 'Staatssekretaer im Bundesministerium fuer Bildung und Forschung.'

Voor de mensen van het Zadkine-college, zo had ik vernomen, staat centraal: "het achterhalen van de leerwens van de deelnemer." Dat is nog eens wat anders dan: 'kop dicht, en stampen!' "Sommige deelnemers moeten daarbij worden begeleid om die competenties te verwerven die ze nodig hebben om de eigen verantwoordelijkheid te kunnen nemen." Mooi gezegd. Het jaar is nog jong...

Ook voor mij trouwens, dit is pas het tweede optreden dit jaar, het laatste alweer 14 dagen geleden. Ik moet rekening houden met de enigzins vertragende echo die de kerk eigen is, maar het gaat heel erg lekker. Ook de paar nieuwe dingetjes komen goed over ("De Oranjes die de geschiedenis van dit land hebben geschreven; en herschreven, zoals ik vorige week las"). Ik weet al snel dat het niet meer mis kan gaan, een heerlijk gevoel. Nog een apart stukje over onderwijs ingevoegd. Dan slotapplaus, buigen, bloemen.

Tussen de mensen door naar buiten. Iemand zegt: "Daar moet je iets mee doen! Cabaret, of zo." Sure. Zo'n stoffig ministerie is toch helemaal niets voor mij.

Alleen op een bank, tegenover het standbeeld van Desiderius Erasmus, even rustig chinezen met mijn volledig legaal verkregen adrenaline. (By the way, dit was mijn 100e post!).

That's Right People, This Is Where I Live!

2007-09-04T00:39:00.001+02:00

Ik wist het niet, maar ik blijk vanuit de VS te twitteren. Meer bepaald vanuit New Jersey. Als je verder inzoomt zie je, dat ik mijn warme melk zet in my old rundown shack in 'Little Creek Wildlife Area'. Een schitterend gebied, if I say so myself. Al ben ik er nooit geweest. Een heerlijk gebied in ieder geval om rustig te twitteren. Only them hotdamn alligators they keep a-nagging me. Even intrigerend overigens vind ik de mededeling: 'DaTwitterPiet in de sashmi is op." Bedoeld is: shashimi; waarschijnlijk een typefout van mij. (Ik twitterde een keer over een sushi shashimi). Maar denken ze nou echt dat ik mijn berichten verspreid vanuit cafe "In de shashmi is op" vanuit "Little Creek Wildlife Area'? You heard that right boy, the shashmi is up.

Nieuwste Rage: Vechten Op Google!

2007-09-03T23:07:00.000+02:00

Het gevecht om aandacht wordt op Googlefight een gevecht waarbij letterlijk het aantal hits worden geteld. Ik dacht, ik begin makkelijk: met vrouwen. Geertje Kindermans was geen partij. (Sorry, Geertje). Marina van Dongen was behoorlijk tough. Maar ik won. Toen dacht ik, kom op, ik pak de docenten! Dus vocht ik met enkele docenten zoals Arie van den Berg, Anja Sicking, Jan van Aken en Nico Dros. Dat ging vrij lekker, al was Arie taaier dan ik gedacht had. Daardoor overmoedig geworden daagde ik Pablo Neruda uit. Die stap bleek iets te groot. Dat gevecht liep niet goed af! Typisch DaPiet. Nu moest ik weer iemand van mijn eigen grootte weten te vinden. Wil iemand mij uitdagen? Bringeth Them Onest! Kees Verkerk? Ha! Coen Moulijn? Coen wie? Johan Huizinga? Willem Drees? Joop den Uyl? Dries van Agt? Pygmeeën zijn het, meneer. Er is hier niemand van mijn statuur. Dan moet ik echt naar het buitenland gaan. Een Kennedy, een Neruda. Dit land is te klein voor mij! (DaPiet is moe en gaat slapen).

Geschiedenis In Twee Minuten (2): Midden-Oosten

2007-09-02T20:52:00.000+02:00

Geschiedenis van het Midden-Oosten in de magnetron: "Who has controlled the Middle East over the course of history? Pretty much everyone. Egyptians, Turks, Jews, Romans, Arabs, Persians, Europeans...the list goes on. Who will control the Middle East today? That is a much bigger question." (Twee keer klikken op Play. Voor full screen versie, bezoek de website 'Maps of War').